1እኔ፣ «በአንደበቴ እንዳልበድል ለምናገረው እጠነቀቃለሁ፣ በክፉዎችም ፊት እስካለሁ ድረስ፣ በአፌ ልጓም አደርጋለሁ» አልሁ፡፡
2አንድ ቃል እንኳ ሳልናገር ዝም አልሁ ለመልካም ነገር እንኳ አፌን ዘጋሁ፤ ያም ሆኖ ጭንቀቴ ባሰ፡፡
3ልቤ በውስጤ ጋለ ስለ እነዚህ ነገሮች ሳስብ እንደ እሳት ነደደ፡፡ ከዚያም መናገር ጀመርሁ፡፡
4«ያህዌ ሆይ፣ የሕይወቴ መጨረሻ መቼ እንደ ሆነና የዕድሜዬን ልክ አሳውቀኝ አላፊ ጠፊ መሆኔን አሳየኝ፡፡
5እነሆ፣ ዘመኔን በስንዝር ለክተህ አኖርህ ዕድሜዬም በፊትህ እንደ ኢምንት ነው፡፡ በእርግጥ የሰው ሁሉ ሕይወት ጥላ ነው፡፡ ሴላ
6በእርግጥ ሰው ሁሉ እንደ ጥላ ይመላለሳል፡፡ ለማን እንደሚሆን ሳያውቅ ሀብት ንብረት ያከማቻል፡፡
7ጌታ ሆይ፣ አሁንስ ማንን ልጠብቅ? ተስፋዬ አንተ ብቻ ነህ፡፡
8ከኃጢአቴ አድነኝ የሞኞች መዘባበቻ አታድርገኝ፡፡
9ይህን ያደረግህ አንተ ነህና ዝም እላለሁ አፌንም አልከፍትም፡፡
10ክንድህን አንሣልኝ ከእጅህ ምት የተነሣ ዝዬአለሁ፡፡
11ሰውን በኃጢአቱ ትገሥጸዋለህ፤ ትቀጣዋለህም የሚወደውንም ነገር እንደ ብል ታጠፋበታለህ፡፡ በእርግጥ ሰው ሁሉ ተን ነው፡፡ ሴላ
12ያህዌ ሆይ፣ ጸሎቴን ስማ፤ ጩኸቴንም አድምጥ ለቅሶየንም ቸል አትበል፡፡ በአንተ ፊት እንደ መጻተኛ ነኝና እንደ አባቶቼም እንግዳ ነኝ፡፡
13ከመሞቴ በፊት ዳግመኛ ደስ እንዲለኝ ዐይንህን ከላዬ አንሣ፡፡