1ประชาชนของข้าพเจ้า จงฟังคำสอนของข้าพเจ้าเถิด จงฟังถ้อยคำจากปากข้าพเจ้า
2ข้าพเจ้าจะเอื้อนเอ่ยเป็นอุปมา ข้าพเจ้าจะเผยสิ่งที่ซ่อนเร้นตั้งแต่โบราณกาล
3สิ่งที่เราได้ยินและรับรู้ สิ่งที่บรรพบุรุษของเราบอกต่อกันมา
4เราจะไม่ซ่อนไว้จากเชื้อสายของพวกเขา เราจะบอกคนรุ่นต่อไป ถึงการกระทำอันน่าสรรเสริญของพระยาห์เวห์ ถึงฤทธิ์เดชและการอัศจรรย์ที่พระองค์ทำ
5พระองค์วางกฎเกณฑ์สำหรับยาโคบ และตั้งกฎบัญญัติในอิสราเอล ซึ่งพระองค์สั่งบรรพบุรุษของเราไว้ ให้สอนลูกหลานของเขา
6เพื่อชนรุ่นหลังจะได้รู้ แม้แต่ลูกหลานที่ยังไม่เกิด และก็จะถึงคราวที่เขาต้องบอกลูกหลานของตนต่อไป
7แล้วพวกเขาจะวางใจในพระเจ้า ไม่ลืมสิ่งที่พระองค์กระทำ และจะทำตามคำสั่งของพระองค์
8พวกเขาจะได้ไม่เป็นเหมือนบรรพบุรุษ ซึ่งดื้อดึงและชอบกบฏ จิตใจไม่จงรักภักดีต่อพระเจ้า จิตวิญญาณไม่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์
9แม้ชนเผ่าเอฟราอิมมีธนูเป็นอาวุธครบครัน ก็ยังหันหลังวิ่งหนีไปในยามสงคราม
10เพราะเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้า ไม่ยอมดำเนินชีวิตตามกฎบัญญัติของพระองค์
11เขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้กระทำ ลืมการอัศจรรย์ที่แสดงให้เขาเห็น
12พระองค์ทำการอัศจรรย์ต่อหน้าต่อตาบรรพบุรุษของเขา ในดินแดนอียิปต์ ในเขตแดนโศอัน
13พระองค์แยกทะเลและนำพวกเขาเดินข้ามไป พระองค์ทำให้น้ำตั้งขึ้นเหมือนกำแพง
14พระองค์นำเขาด้วยเมฆในยามกลางวัน และด้วยแสงจากไฟในยามกลางคืน
15พระองค์แยกหินออกจากกันในถิ่นทุรกันดาร ให้น้ำพุ่งขึ้นมากมายเหมือนทะเลให้เขาดื่ม
16พระองค์ทำให้ธารน้ำไหลออกมาจากศิลา และให้น้ำไหลรินดั่งแม่น้ำ
17ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังคงทำบาปต่อพระองค์ กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในถิ่นทุรกันดาร
18พวกเขาจงใจลองดีกับพระเจ้า เรียกร้องอาหารที่อยากกิน
19พวกเขาต่อว่าพระเจ้าว่า “พระเจ้าจัดสำรับ ในถิ่นทุรกันดารได้จริงๆ หรือ
20ใช่แล้ว พระองค์ตีหิน และน้ำก็พุ่งออกมา ลำธารก็มีน้ำไหลล้น แต่พระองค์จะให้ขนมปังพวกเราได้ด้วยหรือ พระองค์ให้เนื้อกับคนของพระองค์ได้หรือ”
21เมื่อพระยาห์เวห์ได้ยินก็กราดเกรี้ยว เพลิงของพระองค์เผาผลาญยาโคบ และความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นต่ออิสราเอล
22เพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อในพระเจ้า หรือไว้วางใจว่าพระองค์จะช่วยกู้ได้
23ถึงกระนั้นพระองค์สั่งฟ้าเบื้องบน และเปิดประตูสวรรค์
24พระองค์ให้มานาลงมาเป็นอาหาร พระองค์ให้ธัญญาหารจากฟ้าสวรรค์แก่พวกเขา
25มนุษย์ได้กินอาหารของทูตสวรรค์ พระองค์ให้อาหารแก่พวกเขาจนอิ่มหนำ
26พระองค์ให้ลมตะวันออกมาจากฟ้าสวรรค์ และโดยฤทธิ์เดชพระองค์ให้ลมใต้พัดมา
27พระองค์ให้เนื้อตกลงมามากมายดั่งฝุ่น คือฝูงนกคลาคล่ำดั่งเม็ดทรายที่ชายทะเล
28พระองค์ทำให้นกเหล่านั้นลงมาที่ค่ายพักแรม รอบๆ เต็นท์ของพวกเขา
29พวกเขากินจนอิ่มหนำ พระองค์ให้จนสมอยาก
30แต่ก่อนที่พวกเขาจะละจากสิ่งที่อยากกิน แม้อาหารยังคาปากอยู่
31ความโกรธเกรี้ยวของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้น พระองค์ประหารคนกำยำล่ำสันที่สุดในพวกเขา และสังหารคนหนุ่มของอิสราเอล
32ทั้งๆ ที่เห็นทั้งหมดนี้แล้ว พวกเขาก็ยังทำบาปต่อไป ทั้งๆ ที่เห็นการอัศจรรย์ของพระองค์ เขาก็ยังไม่เชื่อ
33ดังนั้นพระองค์จึงจบวันคืนของพวกเขาอย่างสูญเปล่า และปีเดือนของพวกเขาด้วยความหวาดกลัว
34เมื่อใดก็ตามที่พระเจ้าประหารพวกเขา พวกเขาจะแสวงหาพระองค์ จะกระตือรือร้นกลับมาหาพระองค์อีกครั้ง
35พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าเป็นศิลา ระลึกได้ว่าพระเจ้าผู้สูงสุดเป็นพระผู้ไถ่ของพวกเขา
36แต่แล้ว พวกเขาก็ยกยอพระองค์ด้วยลมปาก โกหกพระองค์ด้วยลิ้นของตน
37จิตใจเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อพระองค์ ไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์
38ถึงกระนั้นพระองค์ยังเมตตากรุณา พระองค์อภัยความชั่วช้าของเขา และไม่ทำลายล้างพวกเขาเสียหมด หลายครั้งพระองค์ยับยั้งความโกรธ ไม่ให้ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งขึ้นเต็มที่
39พระองค์ระลึกว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ เป็นแค่ลมวูบหนึ่ง ผ่านแล้วก็ผ่านไป
40พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นทุรกันดาร และทำให้พระองค์เศร้าใจในดินแดนร้างบ่อยเหลือเกิน!
41พวกเขาลองดีกับพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า พวกยั่วยุองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
42พวกเขาไม่ได้นึกถึงฤทธิ์เดช ในวันที่พระองค์ช่วยตนจากคนกดขี่ข่มเหง
43ในวันที่พระองค์แสดงบรรดาหมายสำคัญในอียิปต์ และปาฏิหาริย์ในดินแดนโศอัน
44พระองค์เปลี่ยนแม่น้ำให้เป็นเลือด จนไม่มีใครดื่มจากธารน้ำได้
45พระองค์ส่งฝูงเหลือบมาเล่นงาน และฝูงกบมาทำลายล้างพวกเขา
46พระองค์ยกพืชผลของเขาแก่ตั๊กแตน ยกผลิตผลแก่ฝูงตั๊กแตน
47พระองค์ให้ลูกเห็บทำลายเถาองุ่น และน้ำค้างแข็งทำลายต้นมะเดื่อของเขา
48พระองค์ให้ลูกเห็บจัดการกับฝูงวัว ให้ฟ้าผ่าจัดการฝูงปศุสัตว์ของเขา
49พระองค์ระบายความเกรี้ยวกราด ความโกรธเกรี้ยว ความขุ่นเคือง และความโกรธแค้น ส่งเหล่าทูตสวรรค์ผู้ทำลายมาลงโทษเขา
50พระองค์เตรียมทางสำหรับความโกรธของพระองค์ พระองค์ไม่ไว้ชีวิตพวกเขา แต่มอบเขาแก่โรคระบาด
51พระองค์ประหารลูกหัวปีทั้งสิ้นในอียิปต์ คือผลแรกแห่งวัยฉกรรจ์ในเต็นท์ของฮาม
52แต่พระองค์นำคนของพระองค์ออกมาดั่งฝูงแกะ พระองค์นำเขาเหมือนแกะผ่านถิ่นทุรกันดาร
53พระองค์นำพวกเขามาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดหวั่น แต่น้ำทะเลซัดท่วมศัตรูของเขา
54และพระองค์ก็นำเขามายังเขตแดนบริสุทธิ์ของพระองค์ ดินแดนเทือกเขาซึ่งได้มาโดยมือขวาของพระองค์
55พระองค์ขับไล่ชนชาติต่างๆ ไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา และแบ่งสรรปันส่วนดินแดนให้เป็นมรดก พระองค์ให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลตั้งถิ่นฐานในบ้านของคนเหล่านั้น
56แต่พวกเขาก็ยังลองดีกับพระเจ้า และกบฏต่อองค์ผู้สูงสุด ไม่ยอมทำตามกฎเกณฑ์ของพระองค์
57เหมือนกับบรรพบุรุษ พวกเขาไม่รักภักดีและไม่ซื่อสัตย์ เหมือนคันธนูบิดที่ไว้ใจไม่ได้
58พวกเขาทำให้พระองค์โกรธด้วยสถานบูชาบนที่สูงเหล่านั้น ยั่วยุให้พระองค์หึงหวงด้วยรูปเคารพต่างๆ
59เมื่อพระเจ้าได้ยิน พระองค์กราดเกรี้ยว พระองค์ไม่ยอมรับอิสราเอลเลย
60พระองค์ละทิ้งพลับพลาแห่งชิโลห์ ที่ซึ่งพระองค์พำนักท่ามกลางมนุษย์
61และยินยอมให้หีบพันธสัญญาของพระองค์ถูกยึดไป และหยิบยื่นสง่าราศีของพระองค์ในมือศัตรู
62พระองค์ให้คนของพระองค์ตกเป็นเหยื่อคมดาบ พระองค์กราดเกรี้ยวคนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์
63ไฟเผาผลาญหนุ่มฉกรรจ์ ส่วนหญิงสาวไม่มีเพลงสมรส
64เหล่าปุโรหิตถูกประหารด้วยดาบ และภรรยาม่ายของพวกเขาก็ไม่อาจร้องไห้
65แล้วองค์เจ้านายลุกขึ้นดั่งตื่นนอน เหมือนนักรบสร่างจากฤทธิ์เหล้าองุ่น
66พระองค์รุกไล่ศัตรูของพระองค์ให้ล่าถอย และส่งไปสู่ความอัปยศนิรันดร์
67แล้วพระองค์ปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟ พระองค์ไม่ได้เลือกชนเผ่าเอฟราอิม
68แต่พระองค์เลือกเผ่ายูดาห์ และภูเขาศิโยนที่พระองค์รัก
69พระองค์สร้างสถานนมัสการของพระองค์ให้สูงตระหง่านและยืนยง ดั่งแผ่นดินโลกที่พระองค์ตั้งไว้เป็นนิตย์
70พระองค์เลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ และนำเขาออกมาจากคอกแกะ
71นำเขาออกจากการเลี้ยงแกะ มาเป็นผู้เลี้ยงดูยาโคบ ประชาชนของพระองค์ เลี้ยงดูอิสราเอล กรรมสิทธิ์ของพระองค์
72และดาวิดเลี้ยงดูคนเหล่านั้นด้วยใจสุจริต นำพวกเขาไปในมืออันเชี่ยวชาญ