1แล้วเอลีฟัสชาวเทมานโต้ตอบว่า
2“ถ้าใครจะพูดอะไรกับเจ้าสักคำ เจ้าจะทนฟังได้ไหม แต่ใครจะอดใจไม่พูดได้ล่ะ
3คิดดูสิว่าเจ้าเคยแนะนำคนมากมาย เคยเสริมมือที่อ่อนแอให้มีกำลังแล้วอย่างไร
4คำพูดของเจ้าค้ำจุนผู้ที่สะดุดล้ม เจ้าได้ทำให้เข่าที่อ่อนล้ามีกำลังขึ้น
5แต่ตอนนี้เมื่อความทุกข์ร้อนมาถึงเจ้า และเจ้าก็ท้อแท้ พอมันกระหน่ำใส่ เจ้าก็ท้อใจ
6ไม่ควรหรือที่คุณธรรมของเจ้าจะให้ความมั่นใจกับเจ้า และความประพฤติดีไม่มีที่ติจะให้เป็นความหวังกับเจ้า
7จงพิจารณาดูสิว่าคนบริสุทธิ์เคยต้องพินาศหรือ คนเที่ยงธรรมเคยถูกทำลายที่ไหน
8ข้าสังเกตว่าคนที่ไถความชั่ว และหว่านความเดือดร้อน ก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น
9พวกเขาพินาศไปด้วยลมหายใจของพระเจ้า สูญไปด้วยความโกรธของพระองค์
10สิงโตอาจร้องขู่คำราม แต่เขี้ยวของราชสีห์ก็ยังถูกหัก
11สิงโตพินาศเพราะขาดเหยื่อ ลูกของนางสิงห์ก็ต้องกระจัดกระจายไป
12มีถ้อยคำแอบส่งมาถึงข้า เป็นเสียงกระซิบที่หูของข้าได้ยิน
13ท่ามกลางฝันร้ายยามค่ำคืน เมื่อผู้คนหลับสนิท
14ความหวาดหวั่นสั่นเทาจู่โจมข้า ทำให้กระดูกทุกซี่ของข้าสั่นสะท้าน
15มีวิญญาณแวบผ่านหน้าข้าไป และขนบนตัวข้าก็ลุกซู่
16วิญญาณนั้นหยุด แต่ข้าบอกไม่ได้ว่ามันเป็นอะไร มีร่างหนึ่งอยู่ต่อหน้าต่อตาข้า และข้าได้ยินเสียงแผ่วเบาว่า
17‘มนุษย์จะชอบธรรมกว่าพระเจ้าได้หรือ แม้แต่คนเข้มแข็งจะบริสุทธิ์กว่าพระผู้สร้างของเขาได้หรือ
18หากพระเจ้ายังไว้วางใจผู้รับใช้ของพระองค์เองไม่ได้ หากพระองค์ยังกล่าวโทษความผิดพลาดของทูตสวรรค์
19จะยิ่งกว่านั้นเท่าใดกับผู้อาศัยในบ้านดิน ผู้ซึ่งมีรากฐานอยู่ในธุลีดิน ซึ่งถูกขยี้ให้ตายง่ายดายกว่าแมลงเม่า!
20จากรุ่งอรุณถึงพลบค่ำ เขาถูกห้ำหั่นเป็นชิ้นๆ พินาศไปนิรันดร์โดยไม่มีใครสังเกต
21เชือกขึงเต็นท์ของพวกเขาถูกดึงออก เพื่อเขาจะตายไปโดยปราศจากสติปัญญาไม่ใช่หรือ’ ”