1ต่อมาโยบอ้าปากสาปแช่งวันที่เขาเกิดมา
2เขาพูดว่า
3“ขอให้วันที่ข้าเกิดมานั้นพินาศ และคืนที่พูดกันว่า ‘ตั้งท้องเป็นเด็กผู้ชาย!’
4ขอให้วันนั้นกลายเป็นความมืด ขอพระเจ้าเบื้องบนอย่าสนใจวันนั้น อย่าให้แสงสว่างส่องในวันนั้น
5ขอให้ความมืดมนและความมืดมิดครอบงำมันไว้อีกครั้ง ขอให้เมฆปกคลุมเหนือมัน ขอให้ความมืดดำครอบคลุมมัน
6ขอให้ความมืดทึบกลืนคืนที่ข้าเกิดมา ขอให้ลบวันนั้นออก อย่านับรวมวันนั้นในปีหรือในเดือนเลย
7ขอให้คืนนั้นเป็นหมัน อย่าให้ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดี
8ขอให้คนที่สาปแช่งวันทั้งหลายสาปแช่งวันนั้น คือคนที่พร้อมจะปลุกเรียกเลวีอาธาน
9ขอให้ดาวรุ่งในเช้านั้นดับแสง ขอให้มันรอแสงสว่างโดยสูญเปล่า และไม่เห็นแสงอรุณ
10เพราะมันไม่ได้ปิดครรภ์แม่ของข้า ให้ข้าเกิดมาเห็นความทุกข์นี้
11ทำไมข้าถึงไม่พินาศตั้งแต่เกิด ทำไมไม่ตายตอนออกจากท้องแม่
12ทำไมจึงมีตักที่รองรับข้า มีอ้อมอกที่ให้นม
13ไม่เช่นนั้นข้าคงได้นอนอย่างสงบ ข้าคงได้หลับและพักผ่อน
14กับบรรดากษัตริย์และผู้มีอำนาจปกครองโลก ผู้ได้สร้างสถานที่สำหรับตน ซึ่งบัดนี้พังทลายลง
15กับบรรดาเจ้านายผู้มีทอง ผู้มีเงินเต็มบ้านของเขา
16ทำไมข้าถึงไม่ถูกดินกลบหน้าเหมือนทารกตายในท้อง เหมือนทารกที่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน
17ที่นั่นคนชั่วหยุดวุ่นวาย และคนเหนื่อยอ่อนได้พักสงบ
18เชลยอยู่อย่างสบาย ไม่ได้ยินเสียงตะคอกจากนายทาสอีก
19ทั้งผู้ใหญ่ผู้น้อยอยู่ที่นั่น และพวกทาสก็เป็นอิสระจากนาย
20ทำไมจึงให้แสงสว่างแก่ผู้ที่ทุกข์ยาก และให้ชีวิตแก่ผู้ที่ขมขื่นใจ
21แก่ผู้ที่โหยหาความตายแต่ไม่พบ ผู้ที่เสาะหามันยิ่งกว่าหาขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่
22ผู้เต็มด้วยความเปรมปรีดิ์ และชื่นชมยินดีเมื่อพวกเขาถึงหลุมฝังศพ
23ทำไมยังให้ชีวิต กับชายจนตรอก ผู้ที่พระเจ้าปิดทางออกของชีวิตไว้
24เพราะการถอนใจกลายเป็นอาหารประจำวันของข้า เสียงครวญครางของข้าพรั่งพรูออกมาเหมือนน้ำ
25สิ่งที่ข้ากลัวได้มาถึงข้าแล้ว สิ่งที่ข้าหวาดหวั่นก็เกิดขึ้นกับข้า
26ข้าไม่มีสันติสุข ไม่มีความสงบ ข้าไม่ได้พักผ่อน มีแต่ความวุ่นวายเท่านั้น”