1โยบจึงโต้ตอบว่า
2“เจ้าจะทรมานข้าไปนานแค่ไหน จะใช้คำพูดเชือดเฉือนข้าไปนานเท่าใด
3สิบครั้งแล้วนะที่เจ้าตำหนิติเตียนข้า ที่เจ้าโจมตีข้าโดยไม่อาย
4หากข้าหลงผิดไปจริงๆ ความผิดพลาดก็เป็นเรื่องของข้าคนเดียว
5หากเจ้าจะยกตนข่มข้า และใช้ความตกต่ำของข้าปรักปรำข้า
6ก็จงรู้เถิดว่าพระเจ้าทำผิดต่อข้า และเหวี่ยงแหของพระองค์คลุมรอบตัวข้าไว้
7ถึงแม้ข้าร้องว่า ‘ทารุณเหลือเกิน!’ แต่ก็ไม่มีคำตอบ แม้ข้าร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่ได้รับความยุติธรรม
8พระเจ้ากั้นทางของข้าไว้ ข้าจึงผ่านไปไม่ได้ พระองค์ปกคลุมทางของข้าไว้ในความมืด
9พระเจ้าริบศักดิ์ศรีของข้าไป และถอดมงกุฎจากศีรษะของข้า
10พระองค์ทำลายข้าทุกด้านจนย่อยยับ ถอนความหวังของข้าไปเหมือนถอนรากต้นไม้
11ความโกรธของพระองค์เผาผลาญข้า พระองค์นับว่าข้าเป็นศัตรู
12กองกำลังของพระองค์ดาหน้าเข้ามา สร้างเชิงเทินเข้าประชิดข้า และตั้งค่ายล้อมเต็นท์ของข้า
13พระองค์ให้ครอบครัวห่างเหินข้า คนสนิทชิดเชื้อก็กลายเป็นคนแปลกหน้า
14ญาติพี่น้องของข้าจากไป เพื่อนสนิทก็ลืมข้า
15แขกและสาวใช้เห็นข้าเป็นคนต่างด้าว และมองว่าข้าเป็นคนแปลกหน้า
16ข้าเรียกคนใช้ของข้า แต่เขาไม่ตอบ แม้ข้าจะพูดอ้อนวอนเขาด้วยปากของข้าเอง
17ลมหายใจของข้าเป็นที่น่ารังเกียจของภรรยา ข้าเป็นที่เกลียดชังของครอบครัวตัวเอง
18แม้เด็กเล็กๆ ก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้าปรากฏตัว พวกเขาก็หัวเราะเยาะ
19เพื่อนสนิททุกคนขยะแขยงข้า บรรดาคนที่ข้ารักก็หันหลังให้
20ข้าเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ข้ารอดหวุดหวิดเหลือแต่หนังหุ้มฟัน
21เพื่อนเอ๋ย สงสารข้าเถิด เพราะมือของพระเจ้าเล่นงานข้า
22ทำไมพวกเจ้าไล่ล่าข้า เหมือนที่พระเจ้าทำอยู่ จะแล่เนื้อเถือหนังข้าไม่เลิกเลยหรือ
23อยากให้บันทึกถ้อยคำของข้า ให้เขียนไว้ในหนังสือม้วน
24ให้จารึกไว้ด้วยเครื่องมือเหล็กบนแผ่นตะกั่ว หรือสลักลงบนศิลาตลอดไป!
25ข้ารู้ว่าผู้ไถ่ของข้ามีชีวิตอยู่ และในที่สุดพระองค์จะยืนบนแผ่นดินโลก
26และหลังจากที่ผิวหนังของข้าถูกทำลายไป แต่ในกายนี้ ข้าจะได้เห็นพระเจ้า
27ข้าเองจะได้เห็นพระเจ้า ด้วยตาของข้าเอง ไม่ใช่คนอื่น ภายในจิตใจของข้าโหยหา!
28หากเจ้าว่า ‘เราจะเล่นงานเขาให้อยู่หมัด เพราะต้นตอปัญหาอยู่ที่เขา’
29เจ้าเองควรจะกลัวดาบนั้น เพราะความโกรธเกรี้ยวจะลงโทษเจ้าด้วยดาบ แล้วเจ้าจะรู้ว่าการพิพากษานั้นมีจริง”