1“ข้าเกลียดชีวิตของข้าเสียจริง ฉะนั้นข้าจะพร่ำบ่นตามอำเภอใจ จะระบายความขมขื่นในจิตวิญญาณ
2ข้าจะพูดกับพระเจ้าว่า ขออย่าตัดสินว่าข้าผิดเท่านั้น แต่โปรดบอกด้วยว่าพระองค์ตั้งข้อหาอะไรกับข้า
3พระองค์พอใจหรือที่บีบคั้นข้า และทอดทิ้งผู้ที่เป็นผลงานของพระองค์ ขณะที่พระองค์ยิ้มให้กับแผนการของคนชั่ว
4พระองค์มีตาอย่างตามนุษย์ หรือพระองค์เห็นอย่างมนุษย์
5วันของพระองค์เหมือนวันของมนุษย์ หรือปีของพระองค์เหมือนปีของคนเข้มแข็ง
6พระองค์จึงต้องจับผิดข้า และขุดคุ้ยบาปของข้า
7แม้รู้ว่าข้าไม่ได้ทำผิด และไม่มีใครช่วยข้าจากเงื้อมมือของพระองค์ได้เลย
8มือของพระองค์ปั้นและสร้างข้า ตอนนี้จะกลับทำลายหรือ
9ขอระลึกว่า พระองค์ปั้นข้าขึ้นมาเหมือนปั้นดินเหนียว ตอนนี้จะเปลี่ยนข้ากลับไปเป็นดินอีกหรือ
10พระองค์เทข้าออกมาเหมือนเทนม และกวนข้าเหมือนชีสไม่ใช่หรือ
11พระองค์ห่อหุ้มข้าไว้ด้วยเนื้อกับหนัง และถักร้อยไว้ด้วยกระดูกกับเส้นเอ็นไม่ใช่หรือ
12พระองค์ให้ชีวิตและแสดงความเมตตา และด้วยความกรุณา พระองค์ก็ดูแลวิญญาณของข้า
13แต่นี่คือสิ่งที่พระองค์ซ่อนไว้ในใจ และข้ารู้ว่าพระองค์ตั้งใจเช่นนี้
14คือหากข้าทำบาป พระองค์เฝ้าดูอยู่ และจะไม่ปล่อยให้ข้าลอยนวล
15หากข้าทำผิดวิบัติก็เกิดกับข้า! แต่ถึงไม่ผิด ข้าก็เงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ เพราะข้าเต็มไปด้วยความอดสู และจมอยู่ในความทุกข์
16ถ้าข้าเงยหน้าขึ้น พระองค์ก็จะไล่ตามมาเหมือนราชสีห์ และแสดงฤทธิ์อันน่าเกรงขามของพระองค์ต่อข้าอีก
17พระองค์หาพยานใหม่ๆ มากล่าวหาข้า และทวีความโกรธต่อข้า กองทัพของพระองค์โจมตีข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก
18ทำไมพระองค์จึงนำข้าออกมาจากท้องแม่ ข้าหวังจะตายไปก่อนที่ใครจะเห็น
19ถ้าเพียงแต่ข้าไม่เคยเกิดมา หรือถูกอุ้มตรงจากท้องแม่ไปหลุมฝังศพ!
20วันคืนของข้าใกล้จะหมดลงแล้วไม่ใช่หรือ ขอหันไปจากข้า เพื่อข้าจะมีความสุขสักชั่วขณะ
21ก่อนจะไปสู่ที่ที่ไปแล้วไม่ได้กลับ สู่ดินแดนแห่งความมืดมนและความมืดมิด
22ไปยังดินแดนแห่งรัตติกาล แห่งความมืดมิดและความวุ่นวาย ที่ซึ่งแม้แต่แสงสว่างก็ยังเหมือนความมืด”