1โยบจึงโต้ตอบว่า
2“จริงอยู่ ข้ารู้ว่าเป็นอย่างนั้นจริง แต่มนุษย์จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร
3แม้พวกเขาปรารถนาจะโต้แย้งกับพระเจ้า แต่ไม่สามารถตอบพระองค์ได้ แม้สักครั้งเดียวจากพันครั้ง
4เพราะสติปัญญาของพระเจ้าลึกซึ้ง และฤทธิ์เดชมหาศาล มีใครบ้างต่อต้านพระองค์ แล้วออกมารอดปลอดภัย
5พระองค์เคลื่อนภูเขาโดยพวกมันไม่รู้ตัว และคว่ำพวกมันด้วยความโกรธ
6พระองค์เขย่าโลกให้ออกจากที่ ทำให้เสาหลักของมันสั่นคลอน
7เมื่อพระองค์สั่ง ดวงอาทิตย์ก็ไม่ส่องแสง พระองค์ผนึกแสงของดวงดาวไว้
8พระองค์ผู้เดียวที่กางฟ้าสวรรค์ออก และย่ำบนคลื่นทะเล
9พระองค์คือผู้สร้างหมู่ดาวหมีใหญ่และดาวไถ ดาวลูกไก่และหมู่ดาวทิศใต้
10พระองค์ทำการอัศจรรย์อันเกินจะหยั่งรู้ และปาฏิหาริย์ที่ไม่อาจนับได้
11เมื่อพระองค์ผ่านมา ข้าไม่เห็นพระองค์ เมื่อพระองค์ผ่านไป ข้าก็ไม่หยั่งรู้
12ถ้าพระองค์คว้าไป ใครจะหยุดพระองค์ได้ ใครจะกล้าถามพระองค์ว่า ‘พระองค์ทำอะไรนั่น’
13พระเจ้าไม่ยับยั้งความโกรธของพระองค์ แม้แต่กองกำลังของราหับก็หมอบแทบเท้าพระองค์
14แล้วข้าจะกล้าโต้แย้งกับพระเจ้าหรือ จะหาคำไหนมาโต้เถียงกับพระองค์
15แม้ข้าไม่ผิด ข้าก็ไม่อาจโต้ตอบพระองค์ ได้แต่วอนขอความเมตตาจากองค์ตุลาการ
16ถึงแม้ว่าข้าร้องเรียก และพระองค์ขานตอบ ข้าก็ไม่เชื่อว่าพระองค์จะยอมฟัง
17พระองค์คงจะบดขยี้ข้าด้วยพายุ และทวีบาดแผลให้ข้าโดยไม่มีสาเหตุ
18พระองค์จะไม่ยอมให้ข้าได้หายใจ แต่จะเติมความทุกข์เข็ญให้ข้าจนล้นปรี่
19ถ้าเป็นเรื่องพละกำลัง พระองค์ก็แข็งแกร่ง! ถ้าเป็นเรื่องความยุติธรรม ใครจะท้าทายพระองค์ได้
20แม้ข้าไร้ความผิด ปากข้าจะกล่าวโทษตัวเอง แม้ข้าดีไม่มีที่ติ มันจะพูดว่ามีความผิด
21แม้ว่าข้าดีไม่มีที่ติ ข้าก็ไม่ห่วงตัวเอง ข้าชังชีวิตของตัวเอง
22มันก็เหมือนกันหมด ข้าจึงพูดว่า ‘พระองค์ทำลายทั้งคนดีไม่มีที่ติและคนชั่วร้าย’
23เมื่อโทษทัณฑ์นำความตายมาฉับพลัน พระองค์ยิ้มเยาะความสิ้นหวังของผู้ไม่มีความผิด
24เมื่อแผ่นดินตกอยู่ในมือของคนชั่ว พระเจ้าปิดตาบรรดาผู้พิพากษาให้มืดบอด หากไม่ใช่พระองค์แล้วจะเป็นใคร
25วันคืนของข้าไวกว่านักวิ่ง โบยบินไปโดยไม่มีความชื่นใจแม้แต่น้อย
26มันแล่นปราดไปเหมือนเรือพาไพรัส เหมือนนกอินทรีโฉบลงมาหาเหยื่อ
27หากพูดว่า ‘ข้าจะลืมคำพร่ำบ่นของตน ข้าจะเปลี่ยนสีหน้าและยิ้มแย้ม’
28ข้าก็ยังขยาดความทุกข์ทั้งสิ้นที่มี เพราะรู้ว่าพระองค์ยังถือว่าข้ามีความผิด
29ในเมื่อข้าถูกตัดสินแล้วว่าผิด แล้วจะดิ้นรนให้เปล่าประโยชน์ไปทำไม
30ถึงข้าจะล้างตัวด้วยสบู่ เอาด่างล้างมือให้สะอาด
31พระองค์ก็จะเหวี่ยงข้าลงบ่อโคลน แม้แต่เสื้อผ้าของข้าก็จะรังเกียจตัวข้าเอง
32พระเจ้าไม่ใช่มนุษย์เหมือนข้า ที่ข้าจะโต้ตอบได้ ที่เราจะไปเผชิญหน้ากันในศาล
33อยากให้มีใครสักคนเป็นคนกลางระหว่างเรา เพื่อจะได้ช่วยไกล่เกลี่ย
34ใครสักคนที่จะเอาไม้เรียวของพระเจ้าไปจากข้า เพื่อว่าความน่าสะพรึงกลัวของพระองค์จะไม่ทำให้ข้าหวาดกลัวอีก
35แล้วข้าจะพูดขึ้นได้โดยไม่ต้องกลัวพระองค์ แต่ตอนนี้ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้”