1ถ้อยคำของพระยาห์เวห์ที่มาถึงเยเรมีย์เกี่ยวกับความแห้งแล้งว่า
2“ยูดาห์คร่ำครวญ เมืองต่างๆ ของเธออ่อนแรง พวกเขาร่ำไห้ให้กับดินแดน และมีเสียงร้องขึ้นมาจากเยรูซาเล็ม
3พวกขุนนางส่งคนใช้ไปหาน้ำ พวกคนรับใช้ไปที่บ่อ แต่ไม่มีน้ำ คนรับใช้กลับมาพร้อมเหยือกเปล่า พวกเขาอับอายและสิ้นหวัง จึงได้คลุมศีรษะตัวเอง
4ผืนแผ่นดินแตกระแหง เพราะขาดฝน ชาวนาอับอายและสิ้นหวัง และคลุมศีรษะตัวเอง
5แม้แต่กวางในท้องทุ่ง ก็ทิ้งลูกที่เพิ่งเกิด เพราะไม่มีหญ้า
6ลาป่ายืนบนที่สูงโล่งเตียน และหอบเหมือนหมาใน ตาของพวกมันพร่ามัว เพราะขาดอาหาร”
7แม้ว่าบาปของเราปรักปรำตัวเอง แต่ขอพระยาห์เวห์ โปรดช่วยเพื่อเห็นแก่นามของพระองค์ เพราะเราได้กบฏอยู่บ่อยครั้ง และได้ทำบาปต่อพระองค์
8พระองค์ผู้เป็นความหวังของอิสราเอล พระผู้ช่วยให้รอดของเขาในยามทุกข์ เหตุใดจึงเป็นเหมือนคนแปลกหน้าในแผ่นดินนี้ เหมือนนักเดินทางที่มาพักแค่คืนเดียว
9เหตุใดเป็นดั่งคนที่ประหลาดใจ เหมือนนักรบที่หมดแรงจะช่วย พระยาห์เวห์ พระองค์อยู่ท่ามกลางเรา และผู้คนเรียกเราตามนามของพระองค์ ขออย่าทอดทิ้งพวกข้าพเจ้า!
10พระยาห์เวห์พูดเกี่ยวกับชนชาตินี้ว่า “พวกเขารักที่จะหลงเตลิด พวกเขาไม่ยั้งเท้าบ้างเลย ฉะนั้นพระยาห์เวห์จึงไม่ยอมรับเขา บัดนี้พระองค์จะระลึกถึงความชั่วของเขา และลงโทษพวกเขาเพราะความบาป”
11แล้วพระยาห์เวห์พูดกับข้าพเจ้าว่า “อย่าอธิษฐานเผื่อความอยู่ดีมีสุขของชนชาตินี้
12แม้เขาถืออดอาหาร เราจะไม่ฟังคำอ้อนวอน แม้เขาถวายเครื่องเผาบูชาทั้งตัวและธัญบูชา เราก็จะไม่รับ แต่เราจะทำลายเขาด้วยสงคราม การกันดารอาหาร และโรคระบาด”
13แต่ข้าพเจ้าพูดว่า “อนิจจา! พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต พวกผู้เผยพระวจนะพร่ำบอกพวกเขาว่า ‘เจ้าจะไม่เห็นสงครามหรือทนทุกข์กับการกันดารอาหาร ที่จริงเราจะให้สันติสุขที่ยั่งยืนกับเจ้าในที่แห่งนี้’ ”
14พระยาห์เวห์จึงพูดกับข้าพเจ้าว่า “ผู้เผยพระวจนะพยากรณ์เท็จโดยอ้างชื่อของเรา เราไม่ได้ใช้พวกเขาไป ไม่ได้แต่งตั้ง และไม่ได้พูดกับเขา พวกเขาเผยพระวจนะเป็นนิมิต คำพยากรณ์เท็จ การไหว้รูปเคารพ และภาพหลอนในใจตัวเอง
15ฉะนั้นพระยาห์เวห์พูดว่า เราจะลงโทษผู้เผยพระวจนะเหล่านี้ ที่เผยพระวจนะในนามของเรา ทั้งที่เราไม่ได้ส่งพวกเขาไป ก็ยังพูดว่า ‘สงครามหรือการกันดารอาหารจะไม่แผ้วพานดินแดนนี้’ พวกเขาเองนั่นแหละจะตายด้วยสงครามและการกันดารอาหาร
16ส่วนผู้คนที่ฟังเขาพยากรณ์เท็จนั้น จะถูกเหวี่ยงออกไปบนถนนของเยรูซาเล็มเพราะสงครามและการกันดารอาหาร จะไม่มีใครฝังศพพวกเขาหรือภรรยา ลูกชายลูกสาวของเขา เราจะเทหายนะลงมาเหนือคนเหล่านี้อย่างสาสม
17จงบอกพวกเขาว่า ‘ขอให้น้ำตาของเราไหลริน ไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน เพราะธิดาพรหมจารีคือประชาชนของเรา ถูกตีและทนทุกข์ จากบาดแผลฉกรรจ์
18หากเราออกไปที่ทุ่งกว้าง ก็เห็นร่างผู้คนถูกปลิดชีวิตด้วยดาบ หากเข้าไปในเมือง ก็เห็นศพของเหยื่อการกันดารอาหาร ทั้งผู้เผยพระวจนะและปุโรหิต ได้ไปยังดินแดนที่ตนไม่รู้จัก’ ”
19พระองค์ทอดทิ้งยูดาห์เสียสิ้นแล้วหรือ เกลียดชังศิโยนหรือ เหตุใดพระองค์จึงทรมานเรา จนเยียวยาให้หาย เราหวังว่าจะได้รับสันติสุข แต่ไม่มีอะไรดี หวังว่าจะได้รับการเยียวยา แต่มีเพียงความหวาดกลัว
20พระยาห์เวห์ เรารู้ความชั่วร้ายของเรา และความผิดของบรรพบุรุษ คือเราได้ทำบาปต่อพระองค์จริงๆ
21เพื่อเห็นแก่นามของพระองค์ อย่าเกลียดชังเราเลย อย่าให้บัลลังก์อันมีเกียรติของพระองค์เสื่อมศักดิ์ศรี ขอระลึกถึงพันธสัญญาที่มีกับเรา และอย่าทิ้งพันธสัญญานั้น
22มีรูปเคารพไร้ค่าของชนชาติไหนบ้างที่ให้ฝนหรือ หรือท้องฟ้าเทฝนลงมาเอง เปล่าเลย แต่เป็นพระองค์พระยาห์เวห์พระเจ้าของเรา ฉะนั้นเราจึงหวังในพระองค์ เพราะพระองค์เป็นผู้ทำสิ่งทั้งสิ้นเหล่านี้