1ครั้งนั้นเฮเซคียาห์ป่วยหนักใกล้จะตาย ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ลูกอาโมศมาหาพระองค์และพูดว่า “พระยาห์เวห์กล่าวว่า จงจัดการบ้านเมืองให้เรียบร้อย เพราะเจ้าจะไม่หายป่วย แต่เจ้ากำลังจะตาย”
2เฮเซคียาห์หันหน้าเข้าหากำแพง และอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ว่า
3“พระยาห์เวห์ขอระลึกว่าข้าพเจ้าได้เดินในทางของพระองค์อย่างซื่อสัตย์ ยอมอุทิศตนอย่างสุดใจ และทำสิ่งที่ดีในสายตาของพระองค์อย่างไร” แล้วเฮเซคียาห์ก็ร้องไห้อย่างขมขื่น
4แล้วถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงอิสยาห์ว่า
5“จงไปบอกเฮเซคียาห์ว่า ‘พระยาห์เวห์พระเจ้าของดาวิดบรรพบุรุษของท่านกล่าวว่า เราได้ยินคำอธิษฐานและเห็นน้ำตาของเจ้าแล้ว เราจะต่ออายุให้เจ้าอีกสิบห้าปี
6เราจะช่วยเจ้ากับเมืองนี้ให้พ้นจากมือกษัตริย์อัสซีเรีย เราจะปกป้องเมืองนี้ไว้’
7นี่เป็นหมายสำคัญที่พระยาห์เวห์แก่ท่าน เพื่อแสดงว่าพระยาห์เวห์จะทำตามที่สัญญาไว้คือ
8‘เราจะทำให้เงาจากดวงอาทิตย์ที่ทอดลงบนนาฬิกาแดดของอาหัสย้อนกลับไปสิบขั้น’ ” ดังนั้น แสงอาทิตย์ย้อนกลับไปจากที่เดิมสิบขั้น
9เมื่อกษัตริย์เฮเซคียาห์แห่งยูดาห์หายป่วย พระองค์เขียนไว้ว่า
10ข้าพเจ้ากล่าวว่า “ในช่วงชีวิตที่รุ่งโรจน์ที่สุด ข้าจะต้องผ่านเข้าประตูแห่งความตาย และถูกปล้นปีเดือนของชีวิตไปหรือ”
11ข้าพเจ้าได้พูดว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ได้เห็นพระยาห์เวห์อีก จะไม่เห็นพระยาห์เวห์ ในแดนผู้มีชีวิตอีกต่อไป ข้าพเจ้าจะไม่ได้เห็นเพื่อนมนุษย์อีกแล้ว หรืออยู่กับคนที่อาศัยในโลกนี้อีกต่อไป
12บ้านของข้าพเจ้าถูกรื้อและเอาไปจากข้าพเจ้า เหมือนเต็นท์ของคนเลี้ยงแกะ ข้าพเจ้าม้วนเก็บชีวิตตนเองเหมือนช่างทอ และพระองค์ตัดข้าออกจากหูก ทั้งวันทั้งคืนพระองค์นำข้ามาถึงจุดจบ
13ข้าพเจ้าอดทนรอคอยจนรุ่งสาง แต่พระองค์หักกระดูกทั้งสิ้นของข้าประหนึ่งสิงโต ทั้งวันทั้งคืนพระองค์นำข้ามาถึงจุดจบ
14ข้าร้องอย่างนกนางแอ่นและนกเดินดง ครวญครางเหมือนนกเขา ดวงตาข้าหมองช้ำเมื่อมองฟ้าสวรรค์ ข้าพเจ้ากำลังถูกคุกคาม พระยาห์เวห์โปรดมาช่วยข้าพเจ้าด้วย!”
15แต่ข้าพเจ้าจะพูดอะไรได้ พระองค์ได้พูดกับข้าพเจ้า และเป็นพระองค์เองที่ทำการนี้ ข้าพเจ้าจะเดินด้วยความถ่อมใจไปตลอดชีวิต เพราะความร้าวรานในวิญญาณของข้า
16พระยาห์เวห์ ผู้คนอยู่ด้วยสิ่งเหล่านี้ และจิตวิญญาณของข้าพบชีวิตในสิ่งเหล่านี้ด้วย พระองค์ทำให้ข้าพเจ้าหายป่วย และให้ข้ามีชีวิตอยู่
17แน่นอน ที่ข้าพเจ้าทุกข์ทรมานเช่นนี้ ก็เป็นผลดีแก่ตนเอง โดยความรักของพระองค์ พระองค์ปกป้องข้าพเจ้า ให้พ้นจากห้วงหายนะ พระองค์นำบาปทั้งสิ้นของข้า ไปไว้ข้างหลังพระองค์
18เพราะหลุมฝังศพสรรเสริญพระองค์ไม่ได้ ความตายร้องเพลงสรรเสริญพระองค์ไม่ได้ บรรดาผู้ที่ลงไปสู่เหวลึก หวังในความซื่อสัตย์ของพระองค์ไม่ได้
19ผู้มีชีวิตเท่านั้นสรรเสริญพระองค์ได้ เหมือนที่ข้าพเจ้าทำอยู่วันนี้ พ่อแม่เล่าให้ลูกฟังเรื่อง ความซื่อสัตย์ของพระองค์
20พระยาห์เวห์จะช่วยข้าพเจ้าให้รอด และเราจะร้องเพลงคลอด้วยเครื่องสาย ตลอดวันคืนชีวิตของเรา ในวิหารของพระยาห์เวห์
21อิสยาห์กล่าวว่า “จงเตรียมยาพอกจากมะเดื่อ แล้วนำไปพอกที่ฝีนั้น พระองค์จะหายดี”
22เฮเซคียาห์ถามว่า “อะไรจะเป็นหมายสำคัญให้รู้ว่าเราจะได้ขึ้นไปยังวิหารของพระยาห์เวห์อีก”