1ถ้อยคำจากพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า
2“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงคร่ำครวญเกี่ยวกับเมืองไทระ
3จงกล่าวแก่ไทระซึ่งตั้งอยู่ที่ทางออกสู่ทะเล นครวาณิชแห่งชนชาติทั้งหลายตามแผ่นดินชายฝั่งว่าพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า ไทระเอ๋ย เจ้ากล่าวว่า ‘เรางามพร้อม’
4เจ้าขยายอาณาจักรออกไปในท้องทะเล เหล่าผู้สร้างเจ้าทำให้เจ้างามสมบูรณ์แบบ
5เจ้าเปรียบเหมือนเรือใหญ่ลำหนึ่ง ไม้กระดานทั้งสิ้นของเจ้าได้จากต้นสนแห่งเสนีร์เขานำไม้สนซีดาร์มาจากเลบานอน เพื่อทำเป็นเสากระโดงให้เจ้า
6พวกเขาทำกรรเชียงของเจ้า ด้วยไม้จากต้นโอ๊กแห่งบาชาน ทำดาดฟ้าเรือของเจ้า ด้วยไม้สนไซเปรสจากชายฝั่งทะเลไซปรัสแล้วฝังด้วยงาช้าง
7ใบเรือของเจ้าทำด้วยผ้าลินินปักจากอียิปต์ และใช้เป็นธงของเจ้าด้วย กันสาดของเจ้าเป็นผ้าสีน้ำเงินและสีม่วง จากชายฝั่งแห่งเอลีชาห์
8ชาวไซดอนและชาวอารวัดเป็นฝีพายให้เจ้า ไทระเอ๋ย ผู้เชี่ยวชาญการเดินเรือมาเป็นลูกเรือให้เจ้า
9ช่างผู้ชำนาญจากเมืองไบบลอสอยู่ประจำเรือ มาเป็นช่างประจำคอยดูแลเรือของเจ้า เรือเดินทะเลทั้งสิ้นพร้อมลูกเรือ มาค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้ากับเจ้า
10ชาวเปอร์เซีย ชาวลิเดียและชาวพูต เป็นทหารในกองทัพของเจ้า เขาแขวนโล่และหมวกเกราะที่กำแพงของเจ้า ทำให้เจ้าดูงามสง่า
11ชาวอารวัดและชาวเฮเลค ประจำการที่กำแพงของเจ้าทุกด้าน ชาวกัมมาด อยู่ในหอรบของเจ้า พวกเขาแขวนโล่ไว้รอบกำแพงของเจ้า ทำให้เจ้าสง่างามสมบูรณ์แบบ
12ชาวทารชิชไปมาค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีสินค้ามากมายหลายชนิด เขานำเงิน เหล็ก ดีบุก และตะกั่วมาแลกกับสินค้าของเจ้า
13ชาวกรีก ชาวทูบัล และชาวเมเชคค้าขายกับเจ้า เขาเอาทาสและเครื่องทองสัมฤทธิ์มาแลกกับผลิตผลของเจ้า
14ชาวเบธโทการมาห์ เอาม้า ม้าศึก และล่อมาแลกกับสินค้าของเจ้า
15ชาวโรดส์ค้าขายกับเจ้า ดินแดนชายฝั่งทะเลทั้งหลายเป็นลูกค้าของเจ้า พวกเขานำงาช้างและไม้มะเกลือมาเป็นค่าสินค้า
16ชาวอารัมติดต่อค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีสินค้าหลากชนิด เขานำเทอร์คอยซ์ ผ้าสีม่วง ผ้าปัก ผ้าลินินเนื้อดี หินปะการัง และทับทิมมาแลกกับสินค้าของเจ้า
17ชาวยูดาห์และชาวอิสราเอลค้าขายกับเจ้า นำข้าวสาลีจากเมืองมินนิท ขนมน้ำผึ้ง น้ำมันมะกอก และขี้ผึ้งมาแลกกับสินค้าของเจ้า
18ชาวดามัสกัสนำเหล้าองุ่นจากเมืองเฮลโบนและขนแกะจากเมืองศาฮาร์มาค้าขายกับเจ้า เพราะเจ้ามีผลผลิตและสินค้ามากมายหลายชนิด
19ชาวดานและชาวกรีกจากเมืองอุซาลซื้อขายกับเจ้า เขานำเหล็กหล่อ อบเชย และเครื่องเทศมาแลกกับสินค้าของเจ้า
20ชาวเดดานค้าขายผ้ารองอานม้ากับเจ้า
21ชาวอาระเบียและบรรดาเจ้านายแห่งเคดาร์เป็นลูกค้าของเจ้า พวกเขานำลูกแกะ แกะผู้ และแพะมาค้าขายกับเจ้า
22พ่อค้าแห่งเชบาและราอามาห์ค้าขายกับเจ้า พวกเขานำบรรดาเครื่องเทศชั้นดี อัญมณีกับทองคำมาแลกสินค้ากับเจ้า
23ชาวฮาราน ชาวคานเนห์ ชาวเอเดน พ่อค้าเชบา ชาวอัสชูร์ และชาวคิลมาดค้าขายกับเจ้า
24พวกเขานำเสื้อผ้าสวยงาม ผ้าสีน้ำเงิน ผ้าปัก พรมหลากสีมีเกลียวเชือกมัดอย่างแน่นหนามาค้าขายในตลาดของเจ้า
25บรรดาเรือแห่งทารชิช เป็นพาหนะบรรทุกสินค้าของเจ้า เจ้ามีสินค้าเก็บไว้เต็มคลังของเจ้า ที่ใจกลางทะเล
26พลกรรเชียงพาเจ้าออกไป กลางทะเลใหญ่ แต่ลมตะวันออกจะซัดเจ้าให้อับปาง ที่ใจกลางทะเล
27ทรัพย์สมบัติ สินค้า ผลผลิต นักเดินเรือ กะลาสี ช่างประจำเรือ นายวาณิช ทหารทั้งปวงของเจ้า ตลอดจนทุกคนที่อยู่ในเรือ จะจมดิ่งลงสู่ใจกลางทะเล ในวันที่เรือของเจ้าอับปาง
28ชายฝั่งทะเลจะสั่นสะท้าน เมื่อลูกเรือของเจ้าส่งเสียงร้อง
29บรรดาผู้ถือกรรเชียง จะสละเรือ นักเดินเรือและลูกเรือทั้งหลาย จะยืนอยู่ที่ชายฝั่ง
30พวกเขาจะส่งเสียงร่ำไห้ ขมขื่นอาลัยเจ้า พวกเขาจะโปรยฝุ่นใส่ศีรษะ และเกลือกกลิ้งในกองขี้เถ้า
31พวกเขาจะโกนผมไว้ทุกข์ให้เจ้า และสวมเสื้อผ้ากระสอบ พวกเขาจะร่ำไห้เพราะเจ้าด้วยความทุกข์ทรมานในวิญญาณ และคร่ำครวญด้วยความขมขื่น
32ขณะร่ำไห้และคร่ำครวญเรื่องเจ้า พวกเขาจะคร่ำครวญเกี่ยวกับเจ้าว่า ‘มีใครหรือที่เคยถูกทำลายราบคาบเหมือนไทระ ที่นิ่งเงียบอยู่ก้นทะเล’
33เมื่อเจ้านำสินค้าออกสู่ทะเล เจ้าทำให้ชนหลายชาติพอใจ เจ้าทำให้กษัตริย์ของโลกร่ำรวย ด้วยทรัพย์สินมั่งคั่งและสินค้าของเจ้า
34บัดนี้เจ้าเหมือนเรือแตก อยู่ในทะเลลึก สินค้าและลูกเรือทั้งหมด จมลงไปพร้อมกับเจ้า
35ชาวดินแดนชายฝั่งทะเลตกตะลึง ในชะตากรรมอันเลวร้ายของเจ้า กษัตริย์ของพวกเขาตัวสั่นด้วยความสยดสยอง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว
36พ่อค้าของชนชาติต่างๆ เยาะเย้ยเจ้า ที่เจ้ามาถึงจุดจบอันน่าสยดสยอง และจะไม่มีเจ้าอีกต่อไป”