1ម្ដេចក៏មាសប្រែជាស្រអាប់ ហើយមាសសុទ្ធប្រែជាបាត់បង់រស្មី! ថ្មបរិសុទ្ឋទាំងប៉ុន្មាននៅរាយប៉ាយ គ្រប់ទីកន្លែង ទាំងនៅតាមផ្លូវ
2កូនប្រុសនៃអុីស្រាអែលដ៏មានតម្លៃថ្លៃដូចជាមាស ប៉ុន្តែឥឡូវនេះពួកគេគ្មានតំលៃជាជាងក្អមដីឡើយ ដូចជាកិច្ចការរបស់ជាងស្មូនដូច្នេះ!
3សូម្បីតែឆ្កែព្រៃ ក៏ចេះបំបៅដោះឲ្យកូនដែរ តែប្រជាជនខ្ញុំវិញ បែជាមានចិត្តខ្មៅ សាហាវ ដូចជាសត្វអូទ្រុស នៅទី រហោស្ថាន។
4អណ្ដាតរបស់កូនតូចៗ ស្រេកទឹកខះក ក្មេងៗនាំគ្នាយំទារកអាហារ តែគ្មានអ្នកណាឲ្យវាឡើយ។
5ពួកអ្នកដែលធ្លាប់មានអាហារថ្លៃៗបរិភោគ ឥឡូវបែរជាត្រូវដាច់ពោះនៅតាមផ្លូវ ពួកអ្នកដែលធ្លាប់ស្លៀកពាក់រុងរឿង ក៏បែរជាកាយសំរាមដើម្បីបរិភោគវិញ។
6ដ្បិតអំពើទុច្ចរិតរបស់ជនជាតិខ្ញុំធ្ងន់ជាង អំពើបាបរបស់ក្រុងសូដុមទៅទៀត ដែលត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងមួយរំពេច ឥតមានដៃអ្នកណាមកជួយទាន់ឡើយ។
7ពួកអ្នកដឹកនាំជាមនុស្ស ដែលបរិសុទ្ធជាងហិមៈ សស្អាតជាងទឹកដោះគោ ខ្លួនរបស់គេក្រហមជាងត្បូងទទឹមទៅទៀត ក៏ភ្លឺដូចជាត្បូងកណ្តៀង។
8ឥឡូវនេះ រូបរាងរបស់គេខ្មៅជាងធ្យូង គ្មានអ្នកណាស្គាល់គេតាមផ្លូវទេ ស្បែកជាប់នឹងឆ្អឹង ស្វិតក្រៀមដូចជារំកាច់ឈើ។
9អស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ គឺរីករាយជាងពួកអ្នក ដែលស្លាប់ដោយស្រេកឃ្លាន ដែលវិនាសបន្តិចម្តងៗទៅ ដោយ ភាពខ្វះខាតស្បៀងអាហារ។
10មនុស្សស្រីដែលធ្លាប់មានចិត្តទន់សន្តោស បានស្ងោរកូនខ្លួនស៊ី ដោយដៃខ្លួនឯង កូនៗទាំងនោះជាអាហាររបស់គេ ក្នុងគ្រាដែលប្រជាជាតិខ្ញុំត្រូវបានបំផ្លាញ។
11ព្រះអម្ចាស់បង្ហាញសេចក្តីក្រោធយ៉ាងខ្លាំង ព្រះអង្គបានចាក់សេចក្ដីកំហឹងដ៏សហ័សរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គបានបង្កាត់ភ្លើងដុតក្រុងស៊ីយ៉ូន ឲ្យឆេះរហូតដល់គ្រិះផង។
12ពួកស្តេចទាំងឡាយនៅផែនដី ព្រមទាំងមនុស្សដែលនៅក្នុងពិភពលោកនេះ គេមិនបានជឿថាពួកបច្ចាមិត្ត និងពួកខ្មាំងសត្រូវ រឺគូប្រជែង អាចចូលតាមទ្វារក្រុងយេរូសាឡិមបានទេ។
13ការនេះកើតឡើងដោយព្រោះតែអំពើបាបរបស់ពួកព្យាការី និងអំពើទុច្ចរិតរបស់ពួកបូជាចារ្យ ជាពួកអ្នកដែលបានកម្ចាយឈាម មនុស្សសុចរិតនៅក្នុងទីក្រុង។
14ពួកគេដើរតែលតោលនៅតាមផ្លូវដូចជាមនុស្សខ្វាក់ ពួកគេប្រឡាក់សុទ្ធតែឈាម បានជាគ្មានអ្នកណាហ៊ានពាល់សម្លៀកបំពាក់របស់គេឡើយ។
15«ចៀសចេញ! មនុស្សមិនស្អាត! មនុស្សទាំងឡាយស្រែកដាក់គេថា «ចៀស! ចូរចៀសឲ្យឆ្ងាយទៅ! កុំមកប៉ះពាល់អ្វីឡើយ!» គេរត់ទៅហើយដើរសាត់អណ្តែតប្រជាជាតិមួយ ទៅប្រជាជាតិមួយទៀត «តែគ្មានអ្នកណាឲ្យគេអាស្រ័យនៅឡើយ»។
16ព្រះអម្ចាស់បានរកវិធីកម្ចាត់កម្ចាយគេទៅ ព្រះអង្គមិនព្រមទតមើលគេទៀតទេ គ្មាននរណាគោរពប្រតិបត្តិដល់ពួកបូជាចារ្យ រឺក៏អាណិតដល់ពួកចាស់ទុំដែរ។
17ភ្នែករបស់យើងឡើងផ្សា ដោយទន្ទឹងរង់ចាំជំនួយ យើងឃ្លាំចាំមើល ហើយចាំមើលទៀត តែគ្មានប្រជាជាតិណាមួយមក ជួយសង្គ្រោះសោះ។
18គេដេញតាមយើងគ្រប់ជំហាន បានជាយើងរកចេញទៅផ្លូវមិនបាន។ ទីបញ្ចប់របស់យើងកាន់តែជិតមកដល់ កំណត់យើងក៏សម្រេច ដ្បិតចុងបំផុតរបស់យើងបានមកដល់ហើយ។
19ពួកអ្នកដែលដេញតាមយើង គេរហ័សជាងឥន្ទ្រីនៅលើអាកាសទៅទៀត គេបានដេញយើងឲ្យទៅលើភ្នំ ក៏លបចាំយើងនៅទីរហោស្ថាន។
20ខ្យល់ដង្ហើមដែលដកតាមរន្ធច្រមុះ គឺព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងតាំង ព្រះអង្គត្រូវគេចាប់ចូលក្នុងអង្គប់ ហើយដែលយើងធ្លាប់ពោលថា «យើងខ្ញុំសូមជ្រកក្រោមម្លប់ដ៏ត្រជាក់របស់ព្រះអង្គ ក្នុងចំណោមពួកជនជាតិដទៃ»។
21ចូរមានចិត្តរីករាយ ហើយសប្បាយឡើង ប្រជាជាតិ អេដុម ដែលជាអ្នកអាស្រ័យនៅទឹកដីអ៊ូស ដ្បិតអ្នកត្រូវទទួលពែងនៃទុក្ខលំបាក ទាំងស្រវឹងហើយនៅខ្លួនអាក្រាតវិញ។
22ជនជាតិក្រុងស៊ីយ៉ូនអើយ ទោសនៃអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកគ្រប់ចំនួនហើយ ព្រះអង្គនឹងមិនបន្តឲ្យអ្នកទៅជាឈ្លើយឡើយ តែគឺជាជនជាតិអេដុមវិញ ព្រះអង្គនឹងធ្វើទោសចំពោះអំពើទុច្ចរិតរបស់អ្នកវិញ ព្រះអង្គនឹងមិនគ្របបាំងអំពើបាបរបស់អ្នកឡើយ។