1ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់មកកាន់លោកយ៉ូណាសម្តងទៀតថា៖
2«ចូរក្រោកឡើងទៅឯនីនីវេ ជាក្រុងធំ ហើយប្រកាសប្រាប់គេ តាមសេចក្ដីដែលយើងបង្គាប់»។
3ដូច្នេះ លោកយ៉ូណាសក៏ក្រោកឡើងទៅក្រុងនីនីវេតាមការបង្គាប់របស់ព្រះអម្ចាស់។ នីនីវេជាទីក្រុងដ៏ធំសម្បើមអស្ចារ្យ ដែលដើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ទើបបានសព្វ។
4លោកយ៉ូណាសបានចាប់ផ្ដើមដើរចូលទៅទីក្រុង បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់មួយថ្ងៃហើយ នោះលោកប្រកាសថា «នៅតែសែសិបថ្ងៃទៀតក្រុងនីនីវេនឹងត្រូវបំផ្លាញហើយ»។
5ពួកបណ្ដាជននៅក្រុងនីនីវេក៏ជឿលើព្រះអង្គ ដូច្នេះគេក៏ប្រកាសឲ្យមានពេលតមអត់។ ពួកគេស្លៀកពាក់កាន់ទុក្ខចាប់តាំងពីអ្នកធំបំផុត រហូតដល់អ្នកតូចជាងគេ។
6ភ្លាមនោះដំណឹងក៏បានទៅដល់ស្តេចនៃក្រុងនីនីវេ។ ស្ដេចក៏យាងចុះពីបល្ល័ង្ក ដោះព្រះពស្ត្រចេញ ហើយឃ្លុំអង្គដោយសំពត់កាន់ទុក្ខ និងគង់នៅក្នុងផេះវិញ។
7ដែលស្ថិតនៅក្រោមការបង្គាប់របស់ស្តេច និងពួករដ្ឋមន្ត្រីថា៖ «មិនត្រូវឲ្យពួកមនុស្ស ឬសត្វ ហ្វូងគោ ឬហ្វូងចៀមភ្លក់អ្វីឡើយ។ កុំឲ្យពួកវាស៊ី ឬផឹកឲ្យសោះ។
8ប៉ុន្តែទាំងមនុស្ស និងសត្វត្រូវឃ្លុំខ្លួនដោយសំពត់កាន់ទុក្ខ ហើយគ្រប់គ្នាត្រូវអំពាវនាវយ៉ាងខ្លាំងដល់ព្រះ។ ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាលាចេញពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេរៀងខ្លួន ហើយចេញពីការច្រឡោតដែលនៅដៃខ្លួនគេផងដែរ។
9ក្រែងលោព្រះជាម្ចាស់ប្រែព្រះហឫទ័យលែងព្រះពិរោធ ដូច្នេះ យើងនឹងមិនត្រូវវិនាសអន្តរាយឡើយ»។
10ពេលព្រះទតឃើញការទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេប្រព្រឹត្តនោះ ដែលគេបានលៈបង់ពីផ្លូវអាក្រក់របស់គេ។ ហើយព្រះក៏ប្រែគំនិតពីការដាក់ទណ្ឌកម្ម ដែលព្រះអង្គធ្លាប់មានបន្ទូលថា ទ្រង់នឹងធ្វើដល់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គក៏លែងធ្វើទៅ។