1នៅថ្ងៃនោះលោកស្រីដេប៉ូរ៉ា និងលោកបារ៉ាក់ជាកូនលោកអប៊ីណោម បានសសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ថា៖
2«ពេលដែលអ្នកដឹកនាំ ដឹកនាំក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ពេលដែលប្រជាជនស្ម័គ្រចិត្តធ្វើសង្រ្គាម យើងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់!
3ស្តេចទាំងឡាយចូរស្តាប់! អ្នកដឹកនាំទាំងឡាយចូរយកចិត្តទុកដាក់! យើងនឹងច្រៀងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់! យើងនឹងច្រៀងសសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់! ជាព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។
4ព្រះអម្ចាស់អើយ! ពេលដែលព្រះអង្គយាងចាកចេញពីស្រុកសៀរ! ពេលដែលព្រះអង្គយាងមកពីស្រុកអេដុម នោះផែនដីបានញាប់ញ័រ ផ្ទៃមេឃប្រែទៅជាខ្មៅងងឹត ហើយពពកក៏បង្អុលភ្លៀងធ្លាក់មក។
5ភ្នំទាំងឡាយញ័ររញ្ជួយនៅចំពោះព្រះភក្រ្តព្រះអម្ចាស់ ហើយភ្នំស៊ីណៃក៏ញ័ររញ្ជួយនៅចំពោះទ្រង់ ជាព្រះនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល!
6កាលនោះលោកសាំកើរ ជាកូនលោកអណាត នៅជំនាន់នាងយ៉ាអ៊ែល មិនមានអ្នកណាដើរតាមផ្លូវត្រង់ទេ គឺពួកគេដើរតាមផ្លូវវាង។
7មានតែអ្នកចម្បាំងមួយចំនួនតូចតែប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល រហូតដល់ខ្ញុំ ដេបូរ៉ា ធ្វើជាម្តាយ បញ្ជាដល់អ៊ីស្រាអែល!
8នៅពេលដែលប្រជាជនជ្រើសរើសព្រះថ្មីៗ នោះមានសង្រ្គាមកើតឡើងនៅមាត់ទ្វារក្រុង ហើយក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលបួនម៉ឺននាក់ ពួកគេមិនអាចរកបានសូម្បីតែខែល ឬរំពែងមួយក៏គ្មានផង។
9ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងមេទ័ពទាំងឡាយក្នុងអ៊ីស្រាអែល ហើយក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយខ្ញុំពេញចិត្តនឹងអ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តណាស់ យើងសូមសសើរតម្តើងព្រះអម្ចាស់!
10អស់អ្នកដែលជិះលើលាសម្បុរស និងអស់អ្នកដែលអង្គុយលើកម្រាលព្រំអើយ ចូរពិចារណាមើលចុះ!
11ស្តាប់សូរសម្លេងនៃអ្នកដងទឹកដែលច្រៀងនៅក្បែរអណ្តូងទឹក។ ពួកគេរៀបរាប់អំពីព្រះហឫទ័យសុចរិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺព្រះអង្គប្រទានឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែលមានជ័យជម្នះ។ ពេលនោះ ប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គបានចុះទៅទ្វារក្រុង។
12ចូរភ្ញាក់ឡើង! ចូរភ្ញាក់ឡើង! ដេបូរ៉ាអើយ ចូរភ្ញាក់ឡើង! ចូរភ្ញាក់ឡើង! ច្រៀងចម្រៀងមួយបទ! ក្រោកឡើង លោកបារ៉ាក់ កូនរបស់លោកអបីណោម នាំប្រជាជនដែលជាប់ជាឈ្លើយមកវិញ។
13អស់អ្នកដែលរួចពីស្លាប់បានចុះមករកពួកអភិជនរបស់ខ្លួន ប្រជាជនរបស់ព្រះអម្ចាស់ក៏នាំគ្នាមកជាមួយវីរជនឯទៀតៗ។
14ពួកគេមកពីកុលសម្ព័ន្ធអេប្រាអ៊ីម ដែលនៅជាប់នឹងស្រុកអាម៉ាឡេក ហើយមនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធបេនយ៉ាមីនក៏មកតាមដែល។ មានមេទ័ពមកពីអំបូម៉ាកៀរ ហើយនាយទាហានមកពីកុលសម្ព័ន្ធសាប់យ៉ូឡូម។
15ពួកប្រមុខនៃកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីសាខា បានទៅជាមួយដេបូរ៉ា ហើយអ៊ីសាខាក៏ទៅជាមួយបារ៉ាក់ដែរ ពួកគេរត់ពីក្រោយលោករហូតដល់ជ្រលងភ្នំ។ ក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរ៉ូបេនវិញ គេគិតតែពីជជែកវែកញែកមិនឈប់ឈរ។
16ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅអង្គុយក្បែរភ្នក់ភ្លើង ស្តាប់ពួកគង្វាលលេងប៉ីរបស់ពួកគេអោយហ្វូងចៀមស្តាប់ដូច្នេះ? មែនហើយក្នុងចំណោមកុលសម្ព័ន្ធរ៉ូបេន គឺគេគិតតែពីជជែកគ្នាឥតឈប់ឈរ។
17ឯកាឡាត គេនៅតែខាងនាយទន្លេយ័រដាន ហើយកុលសម្ព័ន្ធដាន់ ហេតុអ្វីបានជាសំងំតែនៅលើកនាវា? ឯអាស៊ើរ ក៏នៅសំងំតាមឆ្នេរសមុទ្រហើយរស់នៅជិតកំពង់ផែរបស់ពួកគេ។
18មានតែសាប់យ៉ូឡូនប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រថុយជីវិតដល់ស្លាប់ ហើយណែបថាលីក៏បានចូលរួមក្នុងចម្បាំងនេះដែរ។
19ពួកស្តេចបានមក គឺពួកស្តេចរបស់ស្រុកកាណានច្បាំងនៅតាណាក ក្បែរប្រភពទឹកមេគីដោ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបានយកជ័យភ័ណ្ឌដ៏មានតម្លៃអ្វីឡើយ។
20សូម្បីតែ ហ្វូងផ្កាយក៏ច្បាំងពីលើមេឃ តាមគោចរ ប្រឆាំងនឹងស៊ីសេរ៉ាដែរ។
21ទន្លេគីសុនបានហូរនាំគេទៅ គឺទន្លេគីសុននេះហើយជាទន្លេចាស់ពីបុរាណ។ ឱ ព្រលឹងខ្ញុំអើយ ចូររឹងមាំឡើង!
22គ្រានោះបានឮសន្ធឹកជើងសេះកំពុងតែរត់ គឺពួកខ្លាំងពូកែដែលផាយយ៉ាងលឿន។
23នោះទេវតានៃព្រះអម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដាក់បណ្តាសារពួក មេរ៉ូស! ប្រាកដណាស់ ចូរដាក់បណ្តាសាអ្នកស្រុក ដ្បិត ពួកគេមិនបានមកជួយដល់កិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ គឺជួយដល់ការរបស់ទ្រង់ច្បាំងនឹងពួកខ្លាំងពូកែទេ»។
24នាងយ៉ូអ៊ែល ជាស្ត្រីដែលមានពរ លើសទាំងស្ត្រីនានា នាងយ៉ូអ៊ែល ភរិយាលោកហេបើរ ជាសាសន៍កែន នាងគឺជាស្រី្តដែលមានពរលើសទាំងស្រ្តីនានាដែលរស់នៅក្នុងត្រសាល។
25មនុស្សបានសុំទឹកពីនាង តែនាងបានផ្តល់ទឹកដោះឲ្យគេ នាងបាននាំយកខ្លាញ់នៃទឹកដោះដែលជាអាហារ សម្រាប់ពួករាជ្យបុត្រទៅឲ្យគាត់។
26ប៉ុន្តែ នាងបានចាប់ចម្រឹងតង់ ហើយដៃស្តាំរបស់នាងគឺកាន់ញញួររបស់ពួកជាង នាងបានវាយស៊ីសេរ៉ា ហើយនាងបានទម្លុះក្បាលរបស់គាត់ គឺនាងវាយទម្លុះក្បាលលោក គឺនាងទម្លុះត្រង់សៀតផ្កា។
27គាត់ឱនចុះនៅចន្លោះជើងរបស់នាង គាត់ដួល ហើយក៏ដេកនៅទីនោះ។ គឺនៅចន្លោះជើងរបស់នាងដែលគាត់បានដួលចុះ គាត់បានស្លាប់នៅកន្លែងដែលគាត់បានដួលចុះនោះ។
28នៅខាងក្រៅម្តាយរបស់ស៊ីសេរ៉ាបានសម្លឹងមើលទៅបង្អួច នាងសម្លឹងមើលតាមចម្រឹងបង្អួច ហើយនាងសួរទៅយ៉ាងក្រៀមក្រំថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាកូនក្រមកម្លេ៉ះ? ហេតុអ្វីកង់រទេះរបស់កូនយឺតមកដល់ម្លេះ?»
29ពួកស្រ្តីអ្នកប្រាជ្ញរបស់គាត់ឆ្លើយឡើង ហើយក៏ឆ្លើយទៅកាន់ខ្លួននាងថា ៖
30«តើពួកគេរកមិនបានជ័យភ័ណ្ឌ ហើយពួកគេមិនបានចែកគ្នាទេឬ? គឺស្រ្តីក្រមុំម្នាក់ ឬស្រ្តីក្រមុំពីរនាក់ សម្រាប់ពួកគេ ហើយសម្រាប់ស៊ីសេរ៉ាគឺជ័យភ័ណ្ឌ ជាអាវដែលជ្រលក់ពណ៌ទេឬអី? គឺអាវប៉ាក់មានពណ៌ពីជ័យភ័ណ្ឌ ជាអាវប៉ាក់ទាំងសងខាងដែលសាកសមនឹងអ្នកដែលចាប់យកជ័យភ័ណ្ឌនោះទេឬអី?
31ឱព្រះអម្ចាស់អើយ! សូមឲ្យអស់ទាំងខ្មាំងសត្រូវរបស់ទ្រង់វិនាសទៅ តែសូមឲ្យអស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ទ្រង់បានភ្លឺដូចថ្ងៃ ក្នុងកាលដែលរះឡើងពេញកំដៅ»។ បន្ទាប់មក ស្រុកទេសបានសាន្តត្រាណអស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំ។