1ក្រោយ មកដល់នៅ ក្នុងឆ្នាំទីដប់មួយ ខែទីបី ថ្ងៃទីមួយនៅក្នុងខែនោះ ដែលព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា
2«កូនមនុស្សអើយ ចូរប្រាប់ដល់ផារ៉ោន ស្តេចប្រទេសអេស៊ីប ហើយនិងពួកបរិវានៅជុំវិញសេ្ត យ៉ាងច្រើន ក្នុងភាពធំសម្បើម តើអ្នកធៀបដូចជាអ្វី?
3ចូរមើល! អាសុីរីដូចជាដើមតាត្រៅនៅលើភ្នំលីបង់ ដែលបែកមែកសាខា និងមានម្លប់ដ៏ត្រជាក់ ហើយដើមតាត្រៅនោះលូតទៅខាងលើ ចុងវាខ្ពស់ក៏ខ្ពស់ឡើងដែរ។
4ទឹកទន្លេធ្វើឲ្យវាដុះខ្ពស់ឡើង ទឹកនៅទីជម្រៅធ្វើឲ្យវាធំឡើង។ ហើយទឹកទន្លេនោះដ៏ហូរជុំវិញតំបន់នោះ រួចបែកជាដៃទន្លេ ដោយហូរទៅស្រោចស្រព ដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅតាមទីវាលដែរ។
5ដូច្នេះហើយ បានជាវាធំនិងលូតខ្ពស់ជាង អស់ទាំងដើមឈើនៅទីវាលនោះ និងមែកវាចម្រើនជាច្រើនឡើង ហើយក៏លូតចេញវែង ដោយមានទឹកជាច្រើន ដូច្នេះហើយបានជាធ្វើឲ្យបែកមែកកាន់តែច្រើន។
6អស់ទាំងសត្វហើរលើអាកាស បានធ្វើសម្បុកនៅមែកវា ហើយគ្រប់ទាំងសត្វនៅដី បានបង្កើតកូននៅក្រោមដើមវាដែរ។ ហើយប្រជាជាតិនានា ក៏អាស្រ័យនៅក្រោមម្លប់របស់កើមនោះដែរ។
7ដ្បិត ដោយសារតែសម្រស់ដ៏ស្អាត់និងភាពធំអស្ចារ្យហើយមានមែកវែង ដ្បិត ឫសរបស់វាបាននៅក្បែរផ្លូវទឹក។
8ដើមតាត្រៅនៅដែលក្នុងសួនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងវាបានទេ។ ចំណែកឯដើមគគីរ ឬដើមកកោះ ក៏មិនអាចផ្ទឹមស្មើនឹងវាដែរ។ គឺគ្មានដើមឈើណាក្នុងសួនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលល្អនិងមានភាពស្រស់ស្អាត់ដូចវាដែរ។
9យើងបានតុបតែងវាឲ្យមានមែកជាច្រើន ដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងសួនអេដែន ដែលជាសួនរបស់ព្រះជាម្ចាស់នាំគ្នាច្រណែននឹងវាណាស់។
10ដូច្នេះហើយ យើងគឺជាព្រះជាអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានបន្ទូលដូច្នេះ ដោយព្រោះដើមតាត្រៅនេះមានកម្ពស់ខ្ពស់ណាស់ ចុងរបស់វាលូតឡើងកប់ពពក ហើយចិត្តរបស់វាក៏ព្រហើនដែរ។
11យើងបានប្រគល់វាទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់មេដឹកនាំនៃប្រជាជាតិទាំងឡាយ អ្នកនោះនឹងប្រព្រឹត្តចំពោះវា តាមអំពើអាក្រក់របស់វា។ យើងបានបោះបង់វាចោលហើយ។
12ជនបរទេសដែលជាអ្នកសាហាវជាងគេទាំងអស់ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ បានកាប់ដើមឈើនោះ រួចទុកចោល។ មែករបស់វារលំបាក់ទៅលើតំបន់ភ្នំ និងជ្រលងភ្នំទាំងអស់។ ចំណែកមែកតូចៗរបស់វាបាក់ធ្លាក់ទៅតាមជ្រោះទាំងឡាយ នៅក្នុងទឹកដីនោះ។ ដ្បិតជនជាតិទាំងនោះដែលនៅផែនដីនាំគ្នាចាកចេញពីម្លប់របស់វា ហើយបោះបង់វាចោល។
13សត្វស្លាបទាំងអស់នោះដែលរស់តាមមែកឈើបាក់បែក បាននាំគ្នាមកទំនៅតាមមែករបស់វា ហើយសត្វផ្សេងឯទៀតដែលនៅទីវាលក៏មកស្នាក់អាស្រ័យនៅ តាមមែករបស់វាដែរ។
14ការទាំងនេះកើតឡើង ដើម្បីកុំឲ្យដើមឈើដែលដុះក្បែប្រភពទឹកនឹងលូតខ្ពស់ ហើយចាក់ឬសទៅឆ្ងាយជាងដើមឈើដែលខ្ពស់ផ្សេងទៀត ហើយក៏គ្មានដើមណាផ្សេងដែលដុះក្បែប្រភពទឹកអាចលូតខ្ពស់បែបនោះឡើយ។ ពីព្រោះដើមទាំងនោះនឹងត្រូវស្លាប់ ធ្លាក់ទៅបាតដី រួមជាមួយអស់អ្នកដែលចុះទៅក្នុងរណ្ដៅ។
15ព្រះជាអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ នៅថ្ងៃដែលដើមតាត្រៅចុះទៅស្ថានមច្ចុរាជ យើងបានឲ្យធម្មជាតិកាន់ទុក្ខ។ ព្រោះតែដើមតាត្រៅនោះងាប់ យើងបានបិទប្រភពទឹកនៅក្រោមដី និងទប់ទឹកសមុទ្រ។ យើងនឹងរក្សាទឹកដ៏ធំនេះ ហើយយើងនឹងនាំភាពសោយសោកទៅលើភ្នំលីបង់សម្រាប់គាត់។ ដូច្នេះដើមឈឺទាំងអស់នៅទីវាលនឹងកាន់ទុក្ខដោយសារតែវា។
16យើងបានធ្វើឲ្យប្រជាជាតិទាំងនោះញ័ររន្ធត់ នៅពេលឮសម្លេងដើមតាត្រៅនោះរលំចុះ ពេលយើងទម្លាក់វាទៅស្ថានមច្ចុរាជ ជាមួយអស់អ្នកដែលធ្លាក់ក្នុងរណ្ដៅ។ ដូច្នេះ យើងនឹងធ្វើ ឲ្យដើមឈើទាំងប៉ុន្មាននៅអេដែនមានទំនុកចិត្ត ព្រមទាំងដើមឈើដែលតូចៗនៅលើផែនដីផង។ ការនេះជាជម្រើសដ៏ល្អបំផុត ដែលដើមឈើដុះលីបង់ ដើមឈឺដែលផឹកទឹក។
17ដ្បិត ដើមឈើទាំងនោះក៏ធ្លាក់ចុះទៅស្ថានមច្ចុរាជ ទៅជាមួយអស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវដែរ ព្រោះដើមឈើទាំងនោះជាបក្សសម្ព័ន្ធ ដែលស្ថិតនៅក្រោមម្លប់របស់ដើមតាត្រៅ ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយ។
18ក្នុងចំណោមដើមឈើនៅអេដែន តើមានដើមណារុងរឿងឧត្ដុង្គឧត្ដមដូចអ្នក? ដ្បិត យ៉ាងនេះក្ដី ក៏អ្នកនឹងត្រូវគេទម្លាក់ទៅក្នុងរណ្ដៅដូចដើមឈើឯទៀតៗដែរ អ្នកនឹងវិនាសជាមួយពួកទមិឡ ជាមួយអស់អ្នកដែលស្លាប់ដោយមុខដាវ។ នេះគឺស្ដេចផារ៉ោន និងប្រជាជនដ៏ច្រើនឥតគណនារបស់ខ្លួន នេះជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះ»។