1ព្រះបន្ទូលនៃព្រះអម្ចាស់បានមកខ្ញុំប្រាប់ថា
2«កូនមនុស្សអើយ ចូរនិទានរឿងមួយនឹងដាក់ជាប្រស្នាដល់ប្រជាជនអុីស្រា អែលទៅ។
3ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូចតនេះ មានសត្វឥន្ទ្រីមួយយ៉ាងធំ ផ្ទាំងស្លាបវាវែង ស្លាបវាក្រាស់ ហើយចម្រុះពណ៌ ហើយឥន្ទ្រីនោះហើរទៅដល់ភ្នំលីបង់ រួចហើយកាច់ចុងដើមតាត្រៅ។
4ឥន្ទ្រីក៏កាច់មែកខ្ពស់ជាងគេ ហើយពាំយកទៅទឹកដីកាណាន ដាក់មែកឈឺក្នុងក្រុងរបស់អ្នកជំនួញ។
5មនុស្សក៏យកពូជចេញពីទឹកដីនោះមក ហើយយកទៅដាំនៅក្នុងដី ដែលមានជីជាតិ។
6គាត់បានយកដាក់ដាំនៅក្បែប្រភពទឹកដ៏ធំដូចជាដើមដើមសូល។ រួចហើយដើមនោះក៏ដុះឡើងត្រឡប់ជាដើមទំពាំងបាយជូរលូតលាស់ទាបទៅដី។ ខ្នែងរបស់វាក៏បែរមកទៅរកគាត់ ហើយឫសក៏នៅពីក្រោមវាដែរ។ ដូច្នេះ ដើមនោះបានត្រឡប់ជាដើមទំពាំងបាយជូរ ហើយក៏បែកខ្នែង ហើយចេញត្រួយផង។
7ប៉ុន្តែមានសត្វឥន្ទ្រីធំមួយទៀត ដែលមានស្លាបធំ ហើយចំអេងស្លាបយ៉ាងសម្បើម។ ចូរមើល៍! នេះគឺជាដើមទំពាំងបាយជូរ នោះបានចាក់ឫសពីដីដែលដាំនោះទៅខាងឥន្ទ្រីវិញ ហើយបោះមែកចេញទៅខាងវាដែរ ដើម្បីឲ្យវាបានស្រោចទឹក។
8ដើមនោះបានដាំក្នុងដីល្អនៅក្បែរទឹកធំ ដើម្បីឲ្យបានបែកខ្នែង ហើយកើតផលផ្លែ ប្រយោជន៍ឲ្យបានជាដើមទំពាំងបាយជូរយ៉ាងប្រយោជន៍។
9ចូរប្រាប់មនុស្សថា ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ តើដើមនោះនឹងចម្រើនឡើងបានឬ? តើដើមមិនចាក់ឫស ហើយកាត់ផ្លែចេញ នោះវាទៅជាស្វិតទៅ ហើយឲ្យអស់ទាំងស្លឹកខ្ចីៗបានក្រៀមទៅដែរទេឬ? គឺមិនចាំបាច់មានដៃខ្លាំង ឬមនុស្សជាច្រើនមកដករំលើងឫសរបស់វាឡើយ។
10ដូច្នេះមើល៍! ចាប់តាំងពីវាបានដាំហើយ តើដើមនេះអាចធំឡើងបានទេ? តើមិនស្វិតក្រៀមទៅទាំងអស់ ដោយគ្រាន់តែមានខ្យល់ពីខាងកើត បក់មកប៉ះវា? វានឹងត្រូវស្វិតក្រៀមនៅកន្លែងដែលដុះនោះ»។
11ហើយព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់បានមកដល់ខ្ញុំប្រាប់ថា
12«ចូរនិយាយទៅប្រជាជនដែលបះបោរថា តើអ្នករាល់គ្នាយល់ពីន័យទាំងនេះដែលទេ? ចូរមើល៍! ស្តេចបាប៊ីឡូនបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម កៀរយកទាំងស្តេច និងពួកអ្នកដឹកនាំទីក្រុង យកទៅជាមួយដល់ក្រុងបាប៊ីឡូន។
13រួចហើយ ស្ដេចបាប៊ីឡូនក៏យកពូជស្តេចមួយអង្គ មកតាំងសញ្ញានឹងគ្នា ហើយក៏នាំគាត់ឲ្យស្បថ។ ស្តេចនាំពួកអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងទឹកដីចេញទៅ។
14ដូច្នេះ ដើម្បីឲ្យរាជ្យនោះបានទាបថោក ហើយមិនដែលងើបឡើងទៀតបានឡើយ។ ដោយការរក្សាសេចក្តីសញ្ញាទឹកដីនឹងបានរួចជីវិត។
15ប៉ុន្តែ ស្តេចបានបះបោរនឹងព្រះអង្គវិញ ដោយចាត់រាជទូតទៅទឹកដីអេស៊ីប ដើម្បីឲ្យគេបានឲ្យសេះ និងពលទ័ពមកជាច្រើន ដូច្នេះ តើនឹងចម្រើនឡើងបានឬ? តើអ្នកដែលប្រព្រឹត្តដូច្នេះរួចខ្លួនឬ? តើអាចផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញា ហើយរួចខ្លួនបានឬ?
16ដូចជាយើងរស់នៅ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះស្បថថា នោះប្រាកដជាស្តេចនឹងត្រូវស្លាប់ នៅកន្លែងក្នុងទឹកដីដែលបានតាំងទ្រង់ឡើងឲ្យសោយរាជ្យ ដែលទ្រង់បានមើលងាយពាក្យសម្បថ ហើយផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញារនោះ។ ស្តេចនឹងស្លាប់ នៅកណ្ដាលក្រុងបាប៊ីឡូន។
17ផារ៉ោននិងពលទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ទ្រង់ នឹងកងទ័ពជាច្រើនទៀតចូលទៅក្នុងសង្គាម តែមិនអាចការពារទ្រង់ពីចម្បាំងបានទេ ពេលពួកទាហានបាប៊ីឡូនបោះជំរុំពំនូកហើយនិងព័ទ្ទកំពាងដើម្បីសម្លាប់មនុស្សជាច្រើន។
18ដ្បិតស្តេចបានមើលងាយពាក្យសម្បថ ដោយផ្តាច់សេចក្ដីសញ្ញានោះចេញ។ ចូរមើល៍! ស្តេចលើដៃឡើងស្បថនិងធ្វើការសន្យា ប៉ុន្តែទ្រង់នៅតែធ្វើការទាំងនោះដដែល។ ស្តេចមិនអាចរួចខ្លួនទេ។
19ដូច្នោះហើយ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ដូចជាយើងរស់នៅ តើមិនមែនពាក្យសម្បថរបស់យើង ដែលគេបានមើលងាយ និងសម្ពន្ធមេត្រីរបស់យើង ដែលគេធ្វើឲ្យខូច? ដូច្នេះយើងនឹងនាំការដាក់ទោសលើក្បាលគេដែរ!
20យើងនឹងដាក់សំណាញ់យើងទៅលើគេ ហើយនឹងត្រូវជាប់នៅក្នុងអន្ទាក់របស់យើង យើងនឹងនាំគេទៅក្រុងបាប៊ីឡូន ហើយនឹងមានរឿងនៅទីនោះ ដោយព្រោះអំពើរំលងដែលគេបានក្បត់យើង!
21អស់អ្នកដែលចំណានៗទាំងប៉ុន្មានក្នុងកងទ័ពរបស់គេ នឹងត្រូវដួលដោយដាវ ហើយពួកអ្នកដែលរួចជីវិត គេនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់កន្លែង។ អ្នករាល់គ្នានឹងដឹងថា យើងនេះគឺព្រះអម្ចាស់ យើងបានប្រកាស ហើយវានឹងកើតឡើង»។
22ព្រះអម្ចាស់ដ៏ជាព្រះមានព្រះបន្ទូលដូចនេះ ដូច្នោះយើងខ្លួនឯងនឹងកាច់យកចុងដើមតាត្រៅដែលខ្ពស់ ហើយយកទៅដាំ ឆ្ងាយពីមែកដែលទន់។ យើងនឹងកាច់វាចេញ ហើយយើងខ្លួនឯងនឹងដាំវា នៅលើកំពូលភ្នំយ៉ាងខ្ពស់។
23យើងនឹងដាំនៅលើភ្នំយ៉ាងខ្ពស់នៃទឹកដីអុីស្រាអែល ដើមនោះនឹងបោះមែក ហើយកើតផល ហើយវានឹងក្លាយជាដើមតាត្រៅយ៉ាងល្អ ដូច្នោះហើយ អស់ទាំងសត្វស្លាបទាំងនោះនឹងជ្រកនៅក្រោមវា។ ពួកគេនឹងធ្វើសម្បុក នៅក្រោមម្លប់នៃមែកវា។
24ក្រោយមក ដើមឈើទាំងអស់នៅផែនដីនឹងដឹងថា យើងគឺជាព្រះអម្ចាស់។ យើងបន្ទាបដើមឈើខ្ពស់ចុះមក ហើយបានតម្កើងដើមឈើដែលទាបឲ្យខ្ពស់វិញ។ យើងនឹងធ្វើដើមឈើស្វិតនិងក្រៀមអាចចេញផ្កា។ យើងគឺព្រះអម្ចាស់ យើងបានប្រកាស់ការនោះនឹងកើតឡើង ហើយយើងបានធ្វើវា»។