1อนิจจา องค์พระผู้เป็นเจ้าปกคลุมธิดาแห่งศิโยน! ด้วยเมฆหมอกแห่งความโกรธของพระองค์!พระองค์เหวี่ยงความรุ่งโรจน์ของอิสราเอล จากฟ้าลงสู่ดิน พระองค์ไม่ได้ระลึกถึงแท่นรองเท้าของพระองค์ ในวันแห่งความโกรธของพระองค์
2พระยาห์เวห์ทำลายที่อาศัยทั้งหมดของยาโคบ อย่างไร้ความปรานี พระองค์ทลายที่มั่นทั้งหลายของธิดาแห่งยูดาห์ ด้วยความโกรธเกรี้ยว พระองค์นำอาณาจักรและเจ้านายของยูดาห์ ให้ต่ำลงมาถึงดินอย่างน่าอดสู
3พระองค์ตัดเขาสัตว์ทั้งสิ้นของอิสราเอล ด้วยความโกรธอันรุนแรง พระองค์เพิกถอนการปกป้อง เมื่อศัตรูเข้ามาโจมตี พระองค์เผายาโคบเหมือนไฟลุกโชน ซึ่งแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่รอบข้าง
4พระองค์น้าวคันธนูเหมือนเป็นศัตรู มือขวาของพระองค์พร้อมยิง สังหารทุกคนผู้น่าเจริญตาเจริญใจ เหมือนกับเป็นศัตรู พระองค์ระบายความโกรธเกรี้ยวดุจไฟ แผดเผาเต็นท์ของธิดาแห่งศิโยน
5พระยาห์เวห์เป็นเหมือนศัตรู พระองค์กลืนกินอิสราเอลเสียแล้ว กลืนกินปราสาทราชวัง และทำลายบรรดาที่มั่นของอิสราเอล พระองค์ทวีความทุกข์โศกและการคร่ำครวญ สำหรับธิดาแห่งยูดาห์
6พระองค์ทิ้งที่พำนักของพระองค์ดั่งสวนร้าง ทำลายสถานนมัสการของพระองค์ พระยาห์เวห์ทำให้ศิโยนหลงลืม เทศกาลและวันสะบาโตตามกำหนด พระองค์เขี่ยทั้งกษัตริย์และปุโรหิตทิ้ง ด้วยความโกรธอันรุนแรงของพระองค์
7พระยาห์เวห์ปฏิเสธแท่นบูชา และละทิ้งสถานนมัสการของพระองค์ พระองค์มอบกำแพงปราสาทราชวัง ไว้ในมือของศัตรู พวกศัตรูโห่ร้องในบ้านของพระยาห์เวห์ ราวกับวันเทศกาลตามกำหนด
8พระยาห์เวห์ตั้งใจที่จะทลาย กำแพงรอบธิดาแห่งศิโยน พระองค์วัดโทษไว้อย่างถี่ถ้วน และไม่ได้ยั้งมือจากการทำลาย ทำให้เนินดินและกำแพงคร่ำครวญ พังทลายไปด้วยกัน
9บรรดาประตูของเยรูซาเล็มทรุดจมดิน ดาลประตูของมัน พระองค์ก็หักทำลายเสีย กษัตริย์และพวกเจ้านายตกเป็นเชลยในชาติต่างๆ กฎบัญญัติสูญสิ้นไปแล้ว และพวกผู้เผยพระวจนะไม่ได้รับนิมิต จากพระยาห์เวห์อีกต่อไป
10พวกผู้อาวุโสของธิดาศิโยน นั่งซึมอยู่ที่พื้นในความเงียบ โปรยฝุ่นธุลีบนศีรษะ และนุ่งห่มผ้ากระสอบ พวกหญิงสาวแห่งเยรูซาเล็ม ซบหน้าลงกับพื้นด้วยความอับอาย
11นัยน์ตาของข้าหมองช้ำเพราะร่ำไห้ ข้าทุกข์ระทมอยู่ภายใน ดวงใจของข้าแหลกสลาย เพราะชนชาติของข้าถูกทำลาย เพราะลูกเล็กเด็กแดงเป็นลม อยู่ตามถนนหนทางในเมือง
12“แม่จ๋า ไหนล่ะอาหาร” พวกเด็กๆ ถามแม่ ขณะหมดแรง เหมือนคนบาดเจ็บกลางถนนในเมือง ขณะชีวิตหลุดลอยไป จากอ้อมอกแม่
13ธิดาแห่งเยรูซาเล็ม เราจะพูดอะไรเพื่อเจ้าได้ เราจะเปรียบเจ้ากับอะไรหนอ ธิดาพรหมจารีแห่งศิโยน เราจะเทียบเจ้ากับสิ่งใดดี เพื่อจะปลอบโยนเจ้าได้ บาดแผลของเจ้าลึกดั่งทะเล ใครเล่าจะเยียวยารักษาเจ้าได้
14นิมิตที่ผู้เผยพระวจนะของเจ้าเห็น ล้วนจอมปลอมและไร้ค่า พวกเขาไม่ได้เปิดเผยบาปของเจ้า ทำให้เจ้าต้องเป็นเชลยต่อไป คำพยากรณ์ที่พวกเขาให้เจ้าก็ จอมปลอมและพาให้หลงผิด
15คนทั้งหมดที่ผ่านไปมา ตบมือเยาะเย้ยเจ้า พวกเขาถากถางและส่ายหัว สมเพชธิดาแห่งเยรูซาเล็มว่า “นี่น่ะหรือเมืองที่ได้รับการขนานนาม ว่างามเพียบพร้อม เป็นความชื่นชมยินดีของคนทั้งโลก”
16ศัตรูทั้งหมดของเจ้า อ้าปากเย้ยหยันเจ้า ส่งเสียงเยาะเย้ย ยิงฟันใส่ และกล่าวว่า “ในที่สุดเราก็ทำลายเจ้าลงได้ นี่เป็นวันที่เรารอคอยมานาน เราอยู่มาจนได้เห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น”
17พระยาห์เวห์ทำตามที่วางแผนไว้ ทำให้สำเร็จตามถ้อยคำ ซึ่งพระองค์มีประกาศิตไว้นานมาแล้ว พระองค์ล้มเจ้าลงโดยไม่ปรานี พระองค์ยอมให้ศัตรูลิงโลดอยู่เหนือเจ้า พระองค์เชิดชูพลังของศัตรูของเจ้า
18จิตใจของพวกเขา ร้องเรียกพระยาห์เวห์ ปราการของธิดาแห่งศิโยน ให้น้ำตาของเจ้าหลั่งไหลดั่งแม่น้ำ ตลอดทั้งวันทั้งคืน จงอย่าได้หยุดพัก อย่าให้ตาของเจ้าได้พักเลย
19จงลุกขึ้นร่ำไห้ในยามค่ำคืน ตั้งแต่เริ่มมืด จงระบายความในใจของเจ้าออกมาเหมือนสายน้ำ ต่อหน้าพระยาห์เวห์ จงชูมือขึ้นอ้อนวอนพระองค์ เพื่อชีวิตลูกเล็กเด็กแดงของเจ้า ซึ่งเป็นลมไปเพราะความหิวโหย อยู่ทุกมุมถนน
20“พระยาห์เวห์โปรดมองและใคร่ครวญเถิด พระองค์เคยทำเช่นนี้แก่ใครบ้าง ควรหรือที่ผู้หญิงจะกินลูกของตน ลูกในไส้ที่ได้ฟูมฟักเลี้ยงดูมา ควรหรือที่ปุโรหิตและผู้เผยพระวจนะจะถูกฆ่า ในสถานนมัสการของพระยาห์เวห์
21ทั้งคนหนุ่มและคนแก่ นอนคลุกฝุ่นอยู่ด้วยกันกลางถนน คนหนุ่มสาวของข้า ล้มตายด้วยคมดาบ พระองค์ประหารพวกเขาในวันแห่งความโกรธเกรี้ยว เข่นฆ่าพวกเขาโดยไม่ปรานี
22พระองค์ระดมความน่าสะพรึงกลัวจากทุกด้านมาใส่ข้า เหมือนเกณฑ์คนมาวันงานเลี้ยงตามเทศกาล ในวันแห่งความโกรธเกรี้ยวของพระยาห์เวห์ ไม่มีใครหนีรอดหรือรอดชีวิตไปได้เลยแม้สักคนเดียว ศัตรูของข้าได้ทำลายล้าง บรรดาคนที่ข้าฟูมฟักเลี้ยงดูมา”