1“มนุษย์ไม่ต้องตรากตรำในโลกหรอกหรือ ชีวิตเขาไม่เหมือนชีวิตลูกจ้างอย่างนั้นหรือ
2เหมือนทาสที่รอเวลาเย็น เหมือนลูกจ้างตั้งตารอรับค่าจ้าง
3ข้าก็เช่นกัน ส่วนที่ได้รับก็คือปีเดือนอันว่างเปล่า และคืนวันอันทุกข์ลำเค็ญ
4เมื่อนอนลง ข้าก็คิดว่า ‘อีกนานไหมกว่าจะถึงเวลาตื่น’ ค่ำคืนช่างยาวนาน ข้านอนพลิกไปมาจนรุ่งสาง
5ร่างกายข้าคลุมด้วยหนอนและสะเก็ดแผล ผิวหนังก็ปริแตกและกลัดหนอง
6ชีวิตข้าผ่านไปไวกว่ากระสวยของช่างทอ และจบลงอย่างสิ้นหวัง
7ข้าแต่พระเจ้า โปรดระลึกว่าชีวิตข้าเป็นเพียงลมหายใจ ดวงตาข้าจะไม่เห็นความสุขอีก
8ตาของคนที่เห็นข้าตอนนี้ ต่อไปจะไม่เห็นข้าอีกแล้ว พระองค์จะมองหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว
9เหมือนเมฆจางและลับหายไป คนที่ลงไปสู่หลุมฝังศพ ก็ไม่หวนคืนมาอีก
10เขาจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกเลย และบ้านของเขาก็จะไม่รู้จักเขาอีก
11ฉะนั้นข้าจะไม่นิ่งเงียบ ข้าจะพูดด้วยความระทมใจ ข้าจะบ่นด้วยจิตวิญญาณที่ขมขื่น
12ข้าเป็นทะเลหรือสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลหรือ พระองค์จึงวางยามเฝ้าข้าไว้
13เมื่อข้าคิดว่าเตียงจะช่วยให้หลับสบาย และฟูกนุ่มๆ จะทำให้ข้าคลายทุกข์ที่พร่ำบ่นอยู่
14กระนั้น พระองค์ก็ทำให้ข้ากลัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าหวาดหวั่นด้วยนิมิต
15ดังนั้นให้ข้าถูกรัดคอและตายเสีย ยังดีกว่าอยู่ในร่างกายนี้ต่อไป
16ข้าเบื่อชีวิต ข้าจะไม่อยู่ค้ำฟ้า ขอทิ้งข้าไว้ลำพัง เพราะวันเวลาของข้าไม่มีความหมาย
17มนุษย์นั้นสำคัญไฉน พระองค์จึงเอาใจใส่ขนาดนั้น
18ที่พระองค์ตรวจตราเขาทุกเช้า และทดสอบเขาทุกขณะ
19พระองค์จะไม่หันไปทางอื่น หรือให้ข้าอยู่ตามลำพังแม้สักครู่เดียวหรือ
20พระองค์ผู้เห็นทุกสิ่งที่เราทำ ถ้าข้าทำบาป ข้าทำอะไรให้พระองค์เล่า ทำไมจึงทำให้ข้าเป็นเป้าหมายของพระองค์ ข้ากลายเป็นภาระของพระองค์หรือ
21ทำไมหนอพระองค์ไม่อภัยให้ความผิดพลั้ง และยกโทษบาปของข้า เพราะอีกไม่นาน ข้าก็จะนอนลงในดิน พระองค์จะเสาะหาข้า แต่ข้าจะไม่อยู่เสียแล้ว”