1“แต่เดี๋ยวนี้ คนที่อ่อนกว่าเย้ยหยันข้า ซึ่งพ่อของคนเหล่านั้น ข้ายังรังเกียจ ที่จะให้อยู่กับสุนัขเลี้ยงแกะของข้า
2มืออันเปี่ยมพลังของพวกเขามีประโยชน์อะไรกับข้า ในเมื่อเขาหมดกำลังวังชาแล้ว
3พวกเขาผอมโซเพราะอดอยากและหิวโหย ท่องไปในแผ่นดินที่แห้งแล้ง ในดินแดนรกร้างยามค่ำคืน
4พวกเขาเก็บสมุนไพรรสเค็มตามพุ่มไม้ และเก็บรากต้นซากเป็นอาหาร
5พวกเขาถูกขับไล่ออกจากสังคม คนตะโกนไล่ราวกับเป็นขโมย
6พวกเขาถูกบังคับให้อาศัยตามลำธารที่แห้งขอด ในโพรงหรือซอกหิน
7พวกเขาส่งเสียงร้องอยู่ตามพุ่มไม้ และเบียดเสียดกันอยู่ใต้พงไม้
8พวกเขาเป็นคนถ่อยด้อยสกุล ถูกขับไล่ไปจากแผ่นดิน
9และตอนนี้คนหนุ่มพวกนั้นร้องเพลงเย้ยข้า ข้าตกเป็นขี้ปากของพวกเขา
10พวกเขารังเกียจข้าและไม่เข้ามาใกล้ พวกเขาไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายรดข้า
11ในเมื่อพระเจ้าปลดธนูของข้า และข่มเหงข้าแล้ว พวกเขาก็ทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าข้า
12ข้าถูกเผ่านี้จู่โจมมาทางขวา พวกเขาวางบ่วงไว้ดักเท้าข้า และโอบล้อมเข้ามาต่อสู้กับข้า
13พวกเขาปิดกั้นทางหนีของข้า และทำลายล้างข้า พวกเขาพูดว่า ‘ไม่มีใครช่วยเขาได้’
14พวกเขาบุกเข้ามาตามช่องโหว่ กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากปรักหักพัง
15ความหวาดกลัวท่วมท้นข้า ศักดิ์ศรีของข้าสูญสิ้นไปเหมือนลมพัด สวัสดิภาพของข้าลอยลับไปดั่งเมฆ
16บัดนี้ชีวิตของข้าตกต่ำลง วันแห่งความทุกข์ระทมยึดข้าไว้
17ค่ำคืนทิ่มแทงกระดูกของข้า ความเจ็บปวดกัดกินข้าไม่หยุด
18โดยฤทธิ์เดชอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระเจ้ากลายเป็นเหมือนเสื้อพระองค์รัดตัวข้าเหมือนคอเสื้อ
19พระองค์เหวี่ยงข้าลงในโคลน ข้ากลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20พระเจ้า ข้าร้องบอกพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้ายืนขึ้น พระองค์ก็เพียงแต่มองเท่านั้น
21พระองค์โหดร้ายต่อข้า และเล่นงานข้าด้วยมืออันมีฤทธิ์ของพระองค์
22พระองค์ฉวยข้าขึ้น และให้ลมพัดข้าไป พระองค์เหวี่ยงข้าไปในพายุ
23ข้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าไปสู่ความตาย ไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้ให้ทุกชีวิต
24แน่นอนว่าไม่มีใครยื่นมือช่วยคนที่แตกสลาย เมื่อเขาทุกข์ยากและร้องขอให้ช่วย
25ข้าไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนตกทุกข์หรือ จิตวิญญาณข้าไม่ได้โศกเศร้าเพื่อคนยากไร้หรือ
26แต่เมื่อข้าหวังสิ่งดีกลับได้สิ่งเลวร้าย เมื่อข้ามองหาความสว่างกลับได้ความมืดมน
27จิตใจของข้าทุกข์ร้อนไม่หยุดหย่อน พบแต่วันอันทุกข์ระทม
28ผิวข้าหมองคล้ำแต่ไม่ใช่เพราะกรำแดด ข้ายืนขึ้นในที่ประชุม และร้องขอความช่วยเหลือ
29แต่ข้ากลายเป็นพี่น้องกับหมาป่า และเป็นเพื่อนกับนกเค้าแมว
30ผิวของข้าดำและลอก ร่างกายข้าร้อนเป็นไฟด้วยพิษไข้
31พิณของข้าบรรเลงเสียงคร่ำครวญ และปี่ของข้าบรรเลงเสียงร่ำไห้”