1โยบพูดต่อไปว่า
2“ข้าใฝ่หาปีเดือนที่ล่วงเลยไป เมื่อครั้งที่พระเจ้าเฝ้าดูแลข้า
3ยามตะเกียงของพระองค์ส่องบนศีรษะของข้า ข้าเดินฝ่าความมืดด้วยความสว่างของพระองค์
4คิดถึงในสมัยที่ข้ายังรุ่งเรือง เมื่อมิตรภาพแน่นแฟ้นของพระเจ้าอวยพรบ้านของข้า
5เมื่อองค์ผู้มีฤทธิ์ยังอยู่กับข้า และลูกๆ รายล้อมข้า
6เมื่อทางของข้าโชกชุ่มด้วยครีม และหินผาก็เทน้ำมันมะกอกให้ข้า
7เมื่อข้าไปที่ประตูเมือง และนั่งประจำที่ในลานชุมชน
8คนหนุ่มๆ เห็นข้าก็หลีกให้ และคนสูงอายุก็ลุกยืนต้อนรับ
9คนระดับผู้นำหยุดพูด และเอามือปิดปาก
10พวกขุนนางสงบเงียบ ลิ้นแตะเพดานปาก
11ใครที่ได้ฟังข้าพูดก็ขื่นชมข้า คนที่เห็นข้า ก็ยกย่องข้า
12เพราะข้าช่วยเหลือคนยากจนที่ร้องขอความช่วยเหลือ และช่วยเด็กกำพร้าพ่อที่ไม่มีใครช่วย
13คนใกล้ตายก็อวยพรข้า ข้าทำให้หัวใจของหญิงม่ายร้องเพลง
14ข้าสวมความชอบธรรมเป็นอาภรณ์ ความยุติธรรมคือเสื้อคลุมและผ้าโพกศีรษะของข้า
15ข้าเป็นดวงตาให้คนตาบอด เป็นเท้าให้คนง่อย
16ข้าเป็นบิดาให้คนขัดสน และเป็นธุระให้คดีของคนแปลกหน้า
17ข้าหักเขี้ยวของคนชั่ว และดึงเหยื่อออกจากปากคนชั่ว
18ข้าคิดว่า ‘ข้าจะตายในบ้านของข้าเอง วันคืนของข้ามากมายดั่งเม็ดทราย
19รากของข้าจะหยั่งถึงน้ำ และน้ำค้างจะพรมกิ่งก้านของข้าตลอดคืน
20ศักดิ์ศรีของข้าจะไม่เสื่อมไป ธนูในมือของข้าจะใหม่อยู่เสมอ’
21ผู้คนฟังข้าอย่างมีความหวัง เงียบคอยฟังคำแนะนำของข้า
22หลังจากข้าพูดแล้ว พวกเขาก็ไม่พูดต่ออีก ถ้อยคำของข้าเข้าหูเขาไปอย่างแผ่วเบา
23พวกเขารอข้าเหมือนรอสายฝน และดื่มด่ำถ้อยคำของข้า เหมือนดื่มฝนฤดูใบไม้ผลิ
24เมื่อข้ายิ้มให้ พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตา ใบหน้ายิ้มแย้มของข้ามีคุณค่ากับพวกเขา
25ข้าเลือกทางให้พวกเขาและนั่งเป็นหัวหน้า ข้าอยู่เหมือนกษัตริย์ท่ามกลางกองทัพ เป็นเหมือนผู้ที่ปลอบโยนผู้ทุกข์โศก”