1โยบจึงโต้ตอบว่า
2“เจ้าช่วยคนหมดแรงได้มากเสียจริง! ช่วยพยุงแขนที่อ่อนล้าได้เยี่ยมจริงนะ!
3คำแนะนำที่เจ้าให้กับคนที่ไร้ปัญญานั้นช่างยอดเยี่ยม! เจ้าได้แสดงความเข้าใจที่ลึกซึ้งเสียนี่กระไร!
4ใครหนอช่วยเจ้าพูดอย่างนี้ได้ วิญญาณของใครพูดออกมาจากปากของเจ้า
5คนตายอยู่ในความทุกข์ทรมาน ทั้งคนที่อยู่ใต้น้ำและทุกชีวิตในนั้น
6แดนคนตายเปลือยเปล่าต่อหน้าพระเจ้า แดนพินาศไม่มีอะไรปกปิด
7พระเจ้าคลี่ท้องฟ้าทางทิศเหนือบนความว่างเปล่า และแขวนโลกไว้เหนือที่เวิ้งว้าง
8พระองค์ห่อหุ้มน้ำไว้ในเมฆของพระองค์ และเมฆก็ไม่ได้แตกกระจายเพราะน้ำหนักของมัน
9พระองค์คลี่เมฆ บดบังจันทร์เพ็ญ
10พระองค์กำหนดเส้นขอบฟ้าที่ทะเล เป็นพรมแดนระหว่างความสว่างกับความมืด
11เสาของฟ้าสวรรค์สั่นสะเทือน เมื่อพระองค์กำราบ
12ด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์ ทะเลก็สงบราบคาบ ด้วยปัญญา พระองค์ฟันราหับออกเป็นชิ้นๆ
13ด้วยลมหายใจ ท้องฟ้าก็สว่างสดใส มือของพระองค์แทงพญางูที่กำลังเลื้อยไป
14เหล่านี้เป็นเพียงเล็กน้อยที่พระองค์ทำ เป็นแค่เสียงกระซิบแผ่วๆ ที่เราได้ยินเกี่ยวกับพระองค์! แล้วใครจะเข้าใจฤทธิ์เดชเหมือนฟ้าร้องของพระองค์ได้”