1โยบจึงโต้ตอบว่า
2ข้าได้ยินเรื่องแบบนี้มามากแล้ว พวกเจ้าล้วนเป็นผู้ปลอบโยนที่แย่จริงๆ!
3คำพูดเยิ่นเย้อของเจ้าจะไม่มีวันจบสิ้นหรือ เจ้าเป็นอะไรถึงโต้แย้งไม่หยุด
4ข้าก็พูดเหมือนเจ้าได้ ถ้าเจ้าอยู่ในสภาพเดียวกับข้า ข้าสามารถร่ายคำพูดสวยหรูมาต่อว่าเจ้า แล้วก็ส่ายหัวใส่เจ้าได้
5แต่ปากข้าจะพูดให้กำลังใจเจ้า ริมฝีปากข้าจะปลอบให้เจ้าคลายทุกข์
6แต่แม้ข้าพูด ความเจ็บปวดนี้ก็ไม่ได้บรรเทาลง และแม้ข้านิ่งเสีย ความเจ็บปวดก็ไม่ได้หายไป
7พระเจ้า เป็นพระองค์แน่นอนที่ทำให้ข้าเหนื่อยอ่อน พระองค์ทำลายทั้งครอบครัวของข้า
8ที่พระองค์ทำให้ข้าทรุดโทรมลง ก็กลายเป็นหลักฐาน ความผ่ายผอมของข้าลุกขึ้นเป็นพยานปรักปรำข้า
9พระเจ้าจู่โจมข้า ฉีกเนื้อข้าด้วยความโกรธเกรี้ยว และขบฟันใส่ข้า ศัตรูจ้องข้าตาลุกวาว
10ผู้คนอ้าปากเยาะเย้ยข้า เขาตบแก้มข้าด้วยความเย้ยหยัน และรวมหัวกันเล่นงานข้า
11พระเจ้ามอบข้าให้คนอธรรม โยนไว้ในมือของคนชั่ว
12ข้าอยู่มาอย่างสงบ แต่พระองค์ฉีกข้าเป็นชิ้นๆ จับคอข้าและบดขยี้ข้าจนแหลกลาญ แขวนข้าไว้เป็นเป้าของพระองค์
13พลธนูของพระองค์ล้อมข้า พระองค์แทงไตข้าอย่างไม่ปรานี และเทน้ำดีของข้าลงพื้น
14พระองค์ระเบิดใส่ข้าครั้งแล้วครั้งเล่า พระองค์พุ่งใส่ข้าเหมือนนักรบ
15ข้าเย็บผ้ากระสอบปิดผิวหนังตัวเอง และฝังหน้าไว้ในฝุ่น
16หน้าของข้าแดงช้ำเพราะร้องไห้ รอบตาข้าเป็นวงคล้ำ
17ถึงกระนั้นมือของข้าก็ปราศจากความรุนแรง และคำอธิษฐานของข้าก็บริสุทธิ์
18แผ่นดินโลกเอ๋ย อย่ากลบเลือดของข้าไว้ อย่าปิดเสียงร้องของข้าเลย!
19บัดนี้พยานของข้าอยู่ในสวรรค์ ผู้สนับสนุนข้าอยู่เบื้องบน
20ผู้อ้อนวอนแทนข้าคือเพื่อนของข้าขณะที่ข้าหลั่งน้ำตาต่อพระเจ้า
21ผู้นั้นช่วยวิงวอนพระเจ้าแทนมนุษย์ เหมือนเพื่อนช่วยอ้อนวอนแทนกัน
22อีกไม่กี่ปี ข้าก็จะไปสู่เส้นทาง ที่ไม่ได้หวนกลับมาอีก