1“คนที่เกิดจากผู้หญิงล้วนอายุสั้น และเต็มไปด้วยความทุกข์ร้อน
2พวกเขาเบ่งบานเหมือนดอกไม้ แล้วก็เหี่ยวเฉาไป เหมือนเงาที่หายวับไปไม่จีรัง
3พระองค์จับตามองพวกเขาหรือ และจะนำพวกเขามาพิพากษาหรือ
4ใครจะเอาสิ่งที่บริสุทธิ์ออกมาจากสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ได้ ไม่มีสักคน!
5วันเวลาของคนถูกกำหนดไว้แล้ว พระองค์กำหนดปีเดือนของเขา พระองค์วางขอบเขตซึ่งเขาล่วงล้ำไปไม่ได้
6ดังนั้นละสายตาไปจากเขา และปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพัง จนกว่าเวลาของเขาจะหมดลงเหมือนลูกจ้าง
7อย่างน้อยก็ยังมีความหวังสำหรับต้นไม้ ถึงมันถูกโค่น ก็จะแตกหน่ออีกครั้ง และงอกกิ่งใหม่ขึ้นมาแทน
8รากของมันอาจจะแก่ในดิน และตอก็ผุพัง
9แต่เมื่อได้กลิ่นของน้ำ มันจะแตกหน่อขึ้นมาใหม่เหมือนต้นอ่อนได้
10แต่คนตายแล้วก็สิ้นแรง เขาสิ้นลมหายใจและจากไป
11เหมือนน้ำในทะเลสาบเหือดแห้ง หรือแม่น้ำแห้งเหือด
12เขาก็จะนอนลงและไม่ลุกขึ้นอีก จนฟ้าสิ้นสลาย ผู้คนก็จะไม่ตื่นขึ้น หรือถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีก
13ถ้าเพียงพระองค์จะซ่อนข้าไว้ในหลุมศพ และพรางข้าไว้จนกว่าพระองค์จะหายโกรธ! ถ้าเพียงพระองค์จะกำหนดเวลาให้ข้า และนึกถึงข้าอีก!
14เมื่อคนตายไป เขาจะมีชีวิตได้อีกหรือ ตลอดวันคืนที่ข้าสู้เหนื่อยยาก ข้าจะรอคอยการเปลี่ยนแปลงใหม่ที่จะมาถึง
15พระองค์จะเรียก และข้าจะขานรับ พระองค์จะคิดถึงสิ่งมีชีวิตที่มือของพระองค์สร้างขึ้น
16แน่นอน พระองค์จะนับย่างก้าวของข้า แต่ไม่นับบาปของข้า
17การละเมิดของข้าจะถูกปิดผนึกไว้ในถุง พระองค์จะปกปิดบาปของข้า
18แต่เหมือนภูเขาสึกกร่อนและทลายลง และหินถูกย้ายไปจากที่ของมัน
19เหมือนน้ำกัดเซาะหิน และกระแสน้ำพัดพาดินไป พระองค์ก็ทำลายความหวังของคนอย่างนั้นแหละ
20พระองค์ปราบพวกเขาเพียงครั้งเดียว แล้วพวกเขาก็จากไป พระองค์เปลี่ยนสีหน้าของพวกเขา แล้วส่งพวกเขาไป
21แม้ลูกๆ ของพวกเขาได้รับเกียรติ เขาก็ไม่รู้ แม้ลูกหลานของพวกเขาตกต่ำ เขาก็ไม่เห็น
22พวกเขารู้สึกได้แต่ความเจ็บปวดของร่างกาย และคร่ำครวญเพื่อตัวพวกเขาเองเท่านั้น”