1“ดวงตาของข้าได้เห็นทั้งหมดนี้ หูของข้าได้ยินและเข้าใจแล้ว
2ข้ารู้พอๆ กับเจ้านั่นแหละ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าเลย
3แต่ข้าอยากจะพูดกับองค์ผู้มีฤทธิ์ และสู้คดีของข้ากับพระเจ้า
4แต่พวกเจ้าเอาความเท็จมาเป็นยาทาให้ข้า ล้วนแล้วแต่เป็นหมอที่ไม่ได้ความ!
5ถ้าเพียงแต่เงียบเสียบ้าง! สำหรับเจ้าก็จะนับว่าฉลาด
6ตอนนี้ฟังคำโต้แย้งของข้า ฟังคำอ้อนวอนจากปากข้าบ้าง
7เจ้าจะพูดชั่วในนามของพระเจ้าหรือ จะพูดหลอกลวงเพื่อพระองค์หรือ
8เจ้าจะลำเอียงเข้าข้างพระองค์หรือ จะสู้ความแทนพระเจ้าหรือ
9หากพระองค์ตรวจสอบเจ้า ผลจะออกมาดีหรือเปล่า เจ้าจะตบตาพระเจ้าเหมือนตบตามนุษย์ได้หรือ
10พระองค์จะขึ้นบัญชีเจ้าแน่นอน ถ้าเจ้าแอบแสดงความลำเอียง
11เจ้าไม่กลัวบารมีของพระองค์หรือ ไม่เกรงกลัวพระองค์เลยหรือ
12คำพูดของเจ้าเป็นเพียงสุภาษิตขี้เถ้า คำแก้ต่างของเจ้าก็เปราะอย่างโล่ดิน
13เงียบเถอะ ปล่อยให้ข้าพูด อะไรจะเกิดกับข้าก็ให้มันเกิด
14เหตุใดข้าจึงยอมเสี่ยงตาย และกำชีวิตของตัวเองไว้ในมือ
15แม้พระองค์จะสังหารข้า ข้าก็ยังหวังในพระองค์ แน่นอน ข้าจะขอสู้คดีต่อหน้าพระองค์
16อันที่จริง นี่จะกลายเป็นการกอบกู้ข้าด้วยซ้ำ เพราะคนที่ไม่นับถือพระเจ้า ไม่กล้ามาสู้หน้าพระองค์หรอก!
17จงตั้งใจฟังสิ่งที่ข้าพูดให้ดี ให้คำของข้าก้องในหูของเจ้า
18ข้าพร้อมแล้วที่จะสู้ความ ข้ารู้ว่าตัวเองจะได้รับการพิสูจน์ว่าไม่ผิด
19มีใครจะตั้งข้อกล่าวหาว่าข้าผิดไหม ถ้ามี ข้าจะเงียบและยอมตาย
20พระเจ้า ขอแค่ให้สองสิ่งนี้แก่ข้า แล้วข้าจะไม่ซ่อนตัวจากพระองค์
21ขอถอนมือของพระองค์ออกไปจากข้า และหยุดขู่เข็ญให้ข้ากลัว
22แล้วเรียกเถิด ข้าจะขานรับ หรือขอให้ข้าพูด แล้วพระองค์ตอบ
23ข้าได้ทำผิดบาปไปมากเท่าใด ขอให้ข้าเห็นถึงการละเมิดและบาปของข้า
24ทำไมซ่อนหน้าหนีข้า และถือว่าข้าเป็นศัตรูของพระองค์
25พระองค์จะทรมานใบไม้ที่ปลิวตามลมหรือ จะรุกไล่ฟางแห้งหรือ
26เพราะพระองค์เขียนสิ่งที่ขมขื่นเล่นงานข้า และให้ข้ารับผลบาปในวัยหนุ่ม
27พระองค์ตีตรวนเท้าของข้าไว้ เฝ้าดูทางทั้งสิ้นของข้า โดยตีตราไว้ที่ฝ่าเท้าของข้า
28ดังนั้นมนุษย์จึงเสื่อมสูญไปเหมือนสิ่งที่เน่าเปื่อย เหมือนเสื้อผ้าที่ถูกแมลงกัดกิน”