1พระยาห์เวห์พูดว่า “ดูเถิด เราจะดลใจผู้ทำลายล้าง มาสู้กับบาบิโลนและชาวเลบคามาย
2เราจะส่งคนต่างชาติมายังบาบิโลน เพื่อฝัดร่อนและล้างผลาญดินแดนนั้น พวกเขาจะมาสู้รบกับบาบิโลนทุกด้าน ในวันแห่งหายนะของบาบิโลน
3อย่าให้พลธนูโก่งธนูได้ และอย่าให้เขาหยิบเสื้อเกราะมาสวมทัน อย่าไว้ชีวิตชายหนุ่มของดินแดนนั้น จงทำลายทั้งกองทัพให้สิ้นไป
4พวกเขาจะล้มตายในบาบิโลนบาดเจ็บสาหัสตามถนนหนทาง
5เพราะพระเจ้า พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ ไม่ได้ทอดทิ้งอิสราเอลและยูดาห์ แม้ดินแดนของเขาจะเต็มไปด้วยความผิด ต่อหน้าองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
6จงหนีจากบาบิโลน! จงหนีเอาชีวิตรอดเถิด! อย่าพลอยถูกทำลายเพราะบาปของเธอ ถึงเวลาการแก้แค้นของพระยาห์เวห์แล้ว พระองค์จะตอบแทนบาบิโลนให้สาสม
7บาบิโลนเป็นถ้วยทองคำในมือของพระยาห์เวห์ บาบิโลนทำให้ทั้งโลกเมามาย ชนชาติทั้งหลายได้ดื่มเหล้าองุ่นของบาบิโลน บัดนี้พวกเขาจึงคลุ้มคลั่งไป
8บาบิโลนจะล่มจมอย่างฉับพลัน แล้วก็แหลกลาญ จงร่ำไห้ให้กับมัน! เอายามาทารักษาความเจ็บปวดให้เธอสิ เผื่อเธอจะหาย
9‘เราน่าจะรักษาบาบิโลนให้หาย แต่มันก็ไม่ยอมหาย ให้เราทิ้งบาบิโลน และต่างคนต่างกลับดินแดนของพวกเรา เพราะโทษทัณฑ์ของบาบิโลนสูงเสียดฟ้า สูงเทียมฟ้าสวรรค์
10พระยาห์เวห์ให้ความเป็นธรรมแก่เราแล้ว มาเถิด ให้เราบอกกล่าวในศิโยน ถึงสิ่งที่พระยาห์เวห์พระเจ้าของเราได้กระทำ’
11จงลับลูกศรให้แหลมคม จงหยิบโล่ขึ้นเตรียมพร้อม พระยาห์เวห์ได้เร่งเร้าเหล่ากษัตริย์แห่งมีเดีย เพราะตั้งใจจะทำลายบาบิโลน พระยาห์เวห์จะแก้แค้น แก้แค้นให้วิหารของพระองค์
12จงชูธงขึ้นประชิดกำแพงของบาบิโลน! จงเสริมกำลังผู้รักษาการณ์ จงวางยามประจำ จงเตรียมกองซุ่มโจมตีไว้! พระยาห์เวห์จะทำให้สำเร็จตามที่มุ่งหมายไว้ ตามประกาศิตเกี่ยวกับชาวบาบิโลน
13เจ้าผู้อาศัยริมห้วงน้ำทั้งหลาย และมีทรัพย์สมบัติมั่งคั่ง ถึงจุดจบของเจ้าแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะถูกทำลาย
14พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ได้ปฏิญาณไว้โดยอ้างพระองค์เองว่า แน่นอน เราจะให้กองทัพเนืองแน่นดินแดนของเจ้าเหมือนฝูงตั๊กแตน และพวกเขาจะโห่ร้องมีชัยเหนือเจ้า
15พระองค์สร้างแผ่นดินโลกด้วยฤทธิ์เดช ก่อตั้งโลกไว้ด้วยสติปัญญา และคลี่ฟ้าสวรรค์ออกด้วยความเข้าใจ
16เมื่อพระองค์เปล่งเสียง ห้วงน้ำในฟ้าสวรรค์ก็ร้องคำราม พระองค์ให้เมฆลอยขึ้นจากสุดปลายแผ่นดินโลก ส่งฟ้าแลบให้มากับฝน และนำกระแสลมออกมาจากคลัง
17ทุกคนก็สิ้นคิดและขาดความรู้ ช่างทองทุกคนขายหน้าเพราะรูปเคารพของตน เทวรูปที่เขาสร้างก็จอมปลอม พวกมันไม่มีลมหายใจ
18พวกมันไร้ค่า เป็นสิ่งที่น่าเยาะเย้ย เมื่อถึงเวลาพิพากษา มันก็พินาศ
19แต่พระองค์ผู้มีกรรมสิทธิ์เหนือยาโคบไม่เหมือนเทวรูปพวกนี้ เพราะพระองค์เป็นพระผู้สร้างสรรพสิ่ง รวมทั้งประชาชนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ นามของพระองค์คือพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์
20เจ้าเป็นตะบองรบ เป็นอาวุธสำหรับทำสงครามของเรา ซึ่งเราใช้เจ้าทุบบรรดาประชาชาติ เราใช้เจ้าทำลายอาณาจักรต่างๆ
21เราใช้เจ้าทุบม้าและพลม้า เราใช้เจ้าทุบรถม้าศึกและพลขับ
22เราใช้เจ้าทุบผู้ชายและผู้หญิง เราใช้เจ้าทุบคนแก่และเด็ก เราใช้เจ้าทุบชายหนุ่มและหญิงสาว
23เราใช้เจ้าทุบคนเลี้ยงแกะและฝูงแกะ เราใช้เจ้าทุบชาวนาและวัว เราใช้เจ้าทุบผู้ว่าการและขุนนางทั้งหลาย
24เราจะตอบสนองบาบิโลนและทุกคนที่อาศัยอยู่ในบาบิโลนต่อหน้าต่อตาเจ้า เพราะความผิดทั้งสิ้นที่พวกเขาทำในศิโยน” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
25“เราเป็นศัตรูกับเจ้า เจ้าภูเขาผู้ทำลายล้าง เจ้าผู้ผลาญทำลายทั้งโลก” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น “เราจะเหยียดมือออกสู้กับเจ้า จะกลิ้งเจ้าลงจากหน้าผา และเผาเจ้าให้วอดวาย
26จะไม่มีการสกัดหินจากเจ้าไปเป็นศิลาหัวมุม หรือทำเป็นฐานราก เพราะเจ้าจะถูกทิ้งร้างตลอดไป” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
27“จงชูธงขึ้นในดินแดนนั้น! จงเป่าแตรท่ามกลางชนชาติ จงเตรียมชนชาติทั้งหลายไว้สู้รบกับมัน จงเรียกอาณาจักรเหล่านี้มาสู้กับมัน คือเรียกอารารัต มินนี และอัชเคนัส จงตั้งแม่ทัพขึ้นสู้รบกับดินแดนนั้น จงส่งฝูงม้ามาให้เนืองแน่นเหมือนฝูงตั๊กแตน
28จงเตรียมชนชาติทั้งหลายมาสู้รบกับบาบิโลน ได้แก่บรรดากษัตริย์มีเดีย ผู้ว่าการและขุนนางทั้งปวง ตลอดจนประเทศทั้งปวงใต้อาณัติ
29แผ่นดินก็สั่นสะท้านและทุรนทุราย เพราะพระยาห์เวห์ยืนยันที่จะทำกับบาบิโลนตามที่ตั้งใจไว้ คือทำให้ดินแดนบาบิโลนถูกทิ้งร้าง ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่
30นักรบของบาบิโลนหยุดต่อสู้ หมกตัวอยู่ในที่มั่น พลังของพวกเขาหมดสิ้นไป เขากลายเป็นคนอ่อนแอ ที่อยู่อาศัยในบาบิโลนถูกวางเพลิง ลูกกรงประตูเมืองต่างๆ หักพัง
31นักวิ่งไล่ตามกันไป ผู้สื่อสารไล่ตามกันไป เพื่อไปรายงานกษัตริย์บาบิโลนว่า ทั้งกรุงถูกยึดไปแล้ว
32ท่าข้ามแม่น้ำถูกยึด เครื่องกีดขวางถูกเผา และเหล่าทหารก็ตกใจกลัว”
33พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดว่า “ธิดาแห่งบาบิโลนเหมือนลานนวดข้าว เมื่อถึงเวลาก็ถูกเหยียบย่ำ ไม่ช้าก็จะถึงเวลาเก็บเกี่ยวบาบิโลน
34กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนได้ขย้ำเรา พระองค์โยนเราเข้าสู่ความสับสน พระองค์ทำให้เราเป็นเหมือนไหเปล่า พระองค์ได้กลืนเราเหมือนงูพิษ กินสิ่งโอชะของเราจนเต็มท้อง แล้วสำรอกเราออกมา
35ขอให้ความรุนแรงที่กระทำกับเนื้อหนังเราตกกับบาบิโลนเถิด” ชาวศิโยนพูดดังนั้น เยรูซาเล็มก็ว่า “ขอให้เลือดของเราตกกับพวกที่อาศัยอยู่ในบาบิโลนเถิด”
36ดังนั้นพระยาห์เวห์พูดว่า “ดูเถิด เราจะให้ความเป็นธรรมแก่เจ้า และแก้แค้นให้เจ้า เราจะทำให้ทะเล และธารน้ำของบาบิโลนเหือดแห้ง
37บาบิโลนจะเป็นซากปรักหักพัง เป็นที่อยู่ของหมาใน เป็นเป้าของความสยดสยองและการดูหมิ่น เป็นที่ซึ่งไม่มีใครอยู่อาศัย
38คนของบาบิโลนคำรามเหมือนสิงโตหนุ่ม ครวญครางเหมือนลูกสิงห์
39แต่ขณะที่พวกเขาถูกยั่วให้โกรธ เราจะจัดงานเลี้ยงให้พวกเขา และทำให้พวกเขาเมา เพื่อให้พวกเขาหัวเราะลั่น แล้วหลับไปตลอดกาลไม่ตื่นอีกเลย” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
40“เราจะปราบเขาลง เหมือนแพะแกะ ที่ถูกต้อนไปฆ่า
41เชชักจะถูกพิชิต ความโอ้อวดของทั้งโลกจะถูกยึด! บาบิโลนจะรกร้างเพียงใด ท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย!
42ทะเลจะซัดท่วมบาบิโลน คลื่นคำรามของมันจะกลบบาบิโลนจนมิด
43เมืองต่างๆ ของบาบิโลนจะถูกทิ้งร้าง เป็นถิ่นทุรกันดารแห้งแล้ง เป็นแผ่นดินซึ่งไม่มีใครอยู่อาศัย ไม่มีใครสัญจรผ่าน
44เราจะลงโทษพระเบลในบาบิโลน ทำให้เขาคายสิ่งที่กลืนออกมา ชนชาติทั้งหลายจะไม่หลั่งไหลไปหาพระเบลอีก และกำแพงของบาบิโลนจะพังทลาย
45ประชาชนของเรา จงออกมาจากบาบิโลน จงหนีเอาชีวิตรอดเถิด! จงหนีให้พ้นจากความโกรธอันรุนแรงของพระยาห์เวห์
46อย่าเสียขวัญหรือหวาดหวั่น เมื่อได้ยินข่าวลือในดินแดนนั้น ปีนี้ลือกันว่าอย่างนี้ ปีหน้าลือกันว่าอย่างนั้น ข่าวลือเรื่องการนองเลือดในแผ่นดิน และเรื่องนักปกครองต่อสู้กัน
47เพราะเวลานั้นจะมาถึงอย่างแน่นอน เวลาที่เราจะลงโทษรูปเคารพของบาบิโลน ดินแดนบาบิโลนทั้งหมดจะอับอายขายหน้า และผู้ถูกฆ่าจะนอนตายอยู่ในนั้น
48แล้วฟ้าสวรรค์ โลกและสรรพสิ่งในนั้น จะโห่ร้องยินดีเหนือบาบิโลน เพราะบรรดาผู้ทำลายจากทางเหนือ จะมาโจมตีบาบิโลน” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
49“บาบิโลนจะต้องล่มสลายเพราะคนอิสราเอลถูกฆ่า เช่นเดียวกับคนทั่วโลกถูกฆ่า ที่ต้องล้มตายเพราะบาบิโลน
50พวกเจ้าผู้หนีรอดจากคมดาบ จงไปเสีย อย่ามัวร่ำไรอยู่! จงระลึกถึงพระยาห์เวห์ ในแดนไกล และคิดถึงเยรูซาเล็ม
51เราอับอายขายหน้า เพราะเราถูกสบประมาท และความอัปยศกลบหน้าเรา เพราะคนต่างชาติเข้ามาในที่บริสุทธิ์ ของบ้านของพระยาห์เวห์”
52พระยาห์เวห์ประกาศว่า “แต่วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะลงโทษรูปเคารพของบาบิโลน และทั่วดินแดนบาบิโลน จะคนบาดเจ็บจะครวญคราง
53แม้ว่าบาบิโลนขึ้นสู่สวรรค์ และเสริมป้อมปราการให้แข็งแกร่ง เราก็จะส่งผู้ทำลายเธอมา” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
54“เสียงร้องดังมาจากบาบิโลน เสียงหายนะใหญ่หลวง ดังมาจากดินแดนของชาวบาบิโลน
55พระยาห์เวห์จะทำลายล้างบาบิโลน จะสยบเสียงอึกทึกน่ารำคาญของเธอ คลื่นศัตรูจะรุกเข้ามาเหมือนห้วงน้ำใหญ่ เสียงสนั่นของเขาจะดังก้อง
56ผู้ทำลายจะมาสู้กับบาบิโลน นักรบของบาบิโลนจะถูกจับเป็นเชลย ธนูของพวกเขาจะถูกหักทิ้ง เพราะพระยาห์เวห์เป็นพระเจ้าแห่งการตอบสนอง พระองค์จะตอบสนองอย่างสาสม
57เราจะทำให้ข้าราชการและปราชญ์ของบาบิโลนมึนเมา ตลอดจนผู้ว่าการ นายทหารและนักรบทั้งหลาย พวกเขาจะหลับใหลและไม่ตื่นอีกเลยตลอดกาล” องค์กษัตริย์ผู้มีนามว่าพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนั้น
58พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์พูดว่า “กำแพงหนาของบาบิโลนจะถูกทลายราบ และประตูสูงของเธอจะถูกเผา ชนชาติทั้งหลายจะเหนื่อยเปล่า สิ่งที่ได้ลงแรงไว้จะกลายเป็นเพียงเชื้อไฟ”
59นี่เป็นเนื้อความซึ่งผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์สั่งไว้กับผู้ดูแลแขวงชื่อเสไรอาห์ลูกชายเนริยาห์ลูกชายมาอาเสอาห์ เมื่อเขาไปยังบาบิโลนพร้อมกับกษัตริย์เศเดคียาห์แห่งยูดาห์ในปีที่สี่ของพระองค์
60เยเรมีย์บันทึกเกี่ยวกับภัยพิบัติทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นกับบาบิโลนไว้ในหนังสือม้วน ซึ่งบันทึกทั้งหมดเกี่ยวกับบาบิโลน
61เยเรมีย์พูดกับเสไรอาห์ว่า “เมื่อท่านไปถึงบาบิโลน จงอ่านออกเสียงข้อความทั้งหมดนี้
62แล้วจงพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ พระองค์ได้กล่าวว่าจะทำลายสถานที่นี้ จะไม่มีทั้งคนและสัตว์อาศัยที่นั่น มันจะถูกทิ้งร้างตลอดกาล’
63เมื่อท่านอ่านจบแล้ว จงเอาหนังสือม้วนนี้ผูกเข้ากับก้อนหินแล้วโยนลงแม่น้ำยูเฟรติส
64จากนั้นจงพูดว่า ‘เช่นนี้แหละ บาบิโลนจะจมลง ไม่โผล่ขึ้นอีกเลยเพราะภัยพิบัติที่เราจะนำมาให้ และพลเมืองของบาบิโลนจะล้มตาย’ ” ถ้อยคำของเยเรมีย์จบลงเพียงเท่านี้