1ถ้อยคำของพระยาห์เวห์ซึ่งพูดผ่านผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์เกี่ยวกับบาบิโลนและดินแดนของชาวบาบิโลนความว่า
2“จงป่าวร้องและประกาศในหมู่ชนชาติ จงชูธงขึ้นประกาศออกไป อย่าปิดบังเลย แต่จงกล่าวว่า ‘บาบิโลนจะถูกยึด พระเบลจะอับอาย มาร์ดุคจะหวั่นกลัว เทวรูปของบาบิโลนจะอัปยศอดสู และอกสั่นขวัญแขวน’
3ชนชาติหนึ่งจากทางเหนือจะมาโจมตีบาบิโลน ทำให้ดินแดนนั้นถูกทิ้งร้าง ไม่มีใครอาศัยอยู่ ทั้งผู้คนและสัตว์จะหนีไปหมด”
4พระยาห์เวห์ประกาศว่า “ในเวลานั้น ชนอิสราเอลและยูดาห์ จะร่วมกันแสวงหาพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเขาด้วยน้ำตานองหน้า
5พวกเขาจะถามทาง และมุ่งหน้ามายังศิโยน พวกเขาจะเข้ามาผูกพันกับพระยาห์เวห์ โดยพันธสัญญานิรันดร์ ซึ่งจะไม่ถูกลืมเลือน
6ประชาชนของเราเป็นแกะหลงทาง คนเลี้ยงของพวกเขาได้พาพวกเขาให้หลงเตลิดไป และเป็นเหตุให้พวกเขาร่อนเร่อยู่บนภูเขา พวกเขาซัดเซพเนจรไปเหนือภูเขาและเนินเขา และลืมถิ่นที่พำนักของตน
7ผู้ใดพบพวกเขาก็ขย้ำกิน ศัตรูของพวกเขากล่าวว่า ‘เราไม่ผิด เพราะพวกเขาทำบาปต่อพระยาห์เวห์ผู้เป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีของพวกเขา พระยาห์เวห์ผู้เป็นความหวังของบรรพบุรุษของพวกเขา’
8จงหนีจากบาบิโลน จงออกจากดินแดนของชาวบาบิโลนเถิด และจงเป็นเหมือนแพะนำฝูง
9เพราะเราจะเร่งกองทัพพันธมิตรของชนชาติใหญ่จากทางเหนือ มาสู้รบกับบาบิโลน พวกเขาจะเข้าประจำที่ต่อสู้กับมัน บาบิโลนจะถูกคนจากทางเหนือยึด ลูกศรของพวกเขาเหมือนนักรบชำนาญศึก ผู้ไม่เคยกลับไปมือเปล่า
10ดังนั้นบาบิโลนจะถูกปล้น และโจรทุกคนได้ของมากมาย” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
11“เพราะเจ้าผู้ปล้นกรรมสิทธิ์ของเรา กระหยิ่มลิงโลด เพราะเจ้าร่าเริงอย่างวัวสาวย่ำนวดเมล็ดข้าว และส่งเสียงร้องอย่างม้าตัวผู้
12แม่ของเจ้าจะอับอายนัก ผู้ให้กำเนิดเจ้าจะอัปยศอดสู กลายเป็นผู้ต่ำต้อยที่สุดในหมู่ชนชาติ เป็นถิ่นทุรกันดาร เป็นทะเลทรายอันแห้งผาก
13เนื่องด้วยความโกรธของพระยาห์เวห์ บาบิโลนจะกลายเป็นถิ่นร้างไร้คนอาศัย ทุกคนที่ผ่านไปจะตะลึงและเย้ยหยัน เนื่องจากบาดแผลทั้งหมดของเธอ
14พวกเจ้าผู้โก่งธนู จงเข้าประจำที่ล้อมรอบบาบิโลน ระดมยิงเธอ! ไม่ต้องออมลูกศร เพราะเธอได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์
15จงโห่ร้องเข้าใส่บาบิโลนทุกด้าน! เธอยอมแพ้ หอคอยต่างๆ พังทลาย กำแพงพังลง เพราะนี่เป็นการแก้แค้นของพระยาห์เวห์ จงแก้แค้นบาบิโลน จงทำกับบาบิโลนเหมือนที่เธอเคยทำชนชาติอื่นๆ
16จงตัดผู้หว่าน และผู้เก็บเกี่ยวซึ่งถือเคียวออกจากบาบิโลน ให้ทุกคนกลับไปหาชนชาติของตน ให้ทุกคนหนีไปยังเมืองของตน เพราะดาบของผู้กดขี่ข่มเหง
17อิสราเอลเป็นฝูงแกะที่กระจัดกระจาย ซึ่งสิงโตได้ไล่หนีกระเจิง รายแรกที่ขย้ำพวกเขา คือกษัตริย์อัสซีเรีย ล่าสุดผู้ที่บดขยี้กระดูกของพวกเขา คือกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน”
18ดังนั้นพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดว่า “เราจะลงโทษกษัตริย์บาบิโลนและดินแดนของเขา เหมือนที่เราลงโทษกษัตริย์แห่งอัสซีเรีย
19แต่เราจะนำอิสราเอลกลับสู่ทุ่งหญ้าของพวกเขา พวกเขาจะกินหญ้าบนภูเขาคารเมลและบาชาน พวกเขาจะอิ่มเอม บนเนินเขาเอฟราอิมและในกิเลอาด”
20พระยาห์เวห์ประกาศว่า “ในวันเวลานั้น จะมีการเสาะหาความผิดของอิสราเอล แต่ไม่พบเลย และจะมีการเสาะหาบาปของยูดาห์ แต่ไม่พบเลย เพราะเราจะอภัยโทษคนที่เหลือซึ่งเราไว้ชีวิต
21จงโจมตีดินแดนเมราธาอิม และผู้คนในเปโขด ตามล่า ฆ่าทิ้ง และทำลายล้างให้หมด” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น “จงทำทุกสิ่งตามที่เราสั่งไว้
22มีเสียงโห่ร้องออกศึกในดินแดน เสียงหายนะใหญ่หลวง!
23ค้อนซึ่งทุบโลกทั้งโลก ก็แหลกลาญป่นปี้ บาบิโลนถูกทิ้งร้างอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางชนชาติ!
24บาบิโลน เราวางกับดักเจ้าไว้ และเจ้าก็ติดกับก่อนจะรู้ตัว เจ้าถูกจับได้ เพราะเจ้าต่อสู้ขัดขืนพระยาห์เวห์
25พระยาห์เวห์ได้เปิดคลังอาวุธของพระองค์ และนำอาวุธแห่งความโกรธออกมา เพราะพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ยิ่งใหญ่สูงสุดมีงานที่จะทำ ในดินแดนของชาวบาบิโลน
26จงยกกำลังต่อสู้บาบิโลนจากแดนไกล จงทำลายยุ้งฉางของเธอเสีย จงกองเธอไว้เหมือนกองเมล็ดข้าว จงทำลายล้างเธออย่างสิ้นเชิง และอย่าให้มีใครหลงเหลืออยู่
27จงฆ่าวัวหนุ่มของเธอให้หมด ต้อนพวกมันไปโรงเชือด! วิบัติแก่พวกเขา! เพราะถึงเวลาของพวกเขาแล้ว เวลาที่พวกเขาจะถูกลงโทษ
28จงฟังเสียงผู้ลี้ภัยและผู้อพยพจากบาบิโลน ที่ป่าวร้องในศิโยน ว่าพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราแก้แค้นอย่างไร แก้แค้นให้วิหารของพระองค์อย่างไร
29จงเรียกพลธนูมาต่อสู้กับบาบิโลน บรรดาผู้โก่งคันศร จงมาตั้งค่ายล้อมบาบิโลนไว้ อย่าให้มีใครหนีรอดไปได้ จงตอบแทนเธอให้สาสม จงทำเหมือนที่เธอเคยทำไว้ เพราะบาบิโลนได้ลบหลู่พระยาห์เวห์ องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
30ฉะนั้น ชายหนุ่มของบาบิโลนจะล้มลงกลางถนน และทหารทุกคนจะถูกทำให้เงียบในวันนั้น” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
31“ดูเถิด เราสู้กับเจ้า คนหยิ่งจองหอง” พระยาห์เวห์พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศดังนั้น “เพราะวันเวลาของเจ้านั้นได้มาถึงแล้ว เวลาที่เจ้าจะถูกลงโทษ
32คนหยิ่งจองหองจะสะดุดล้มลง และจะไม่มีใครพยุงเขาขึ้นมา เราจะจุดไฟในเมืองต่างๆ ของบาบิโลน ไฟนี้จะเผาผลาญทุกคนที่อยู่รอบเมือง”
33พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์พูดว่า “ชาวอิสราเอลถูกกดขี่ข่มเหง และชาวยูดาห์ก็เช่นกัน พวกที่จับพวกเขาเป็นเชลยก็กักเขาไว้แน่น ไม่ปล่อยให้พวกเขาไป
34แต่พระผู้ไถ่ของพวกเขานั้นเข้มแข็ง นามของพระองค์คือ พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ พระองค์จะแก้คดีของเขาอย่างแข็งขัน เพื่อจะนำการพักสงบมาสู่ดินแดนของเขา และนำความวุ่นวายมาให้ชาวบาบิโลน”
35พระยาห์เวห์ประกาศว่า “ให้ดาบฟาดฟันชาวบาบิโลน ฟาดฟันผู้คนในบาบิโลน และฟาดฟันข้าราชการและปราชญ์ของบาบิโลน!
36ให้ดาบฟาดฟันผู้เผยพระวจนะเท็จ! พวกเขาจะกลายเป็นคนโง่เขลา ให้ดาบฟาดฟันนักรบ! พวกเขาจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
37ให้ดาบฟาดฟันม้าและรถม้าศึก และคนต่างชาติทุกคนในกองทัพของเธอ! พวกเขาจะกลายเป็นคนอ่อนแอ ให้ดาบฟาดฟันทรัพย์สมบัติของบาบิโลน! สิ่งเหล่านั้นจะถูกปล้นชิง
38ให้ความแห้งแล้งมาเหนือห้วงน้ำของเธอ! พวกมันจะได้เหือดแห้ง เพราะดินแดนนั้นเต็มไปด้วยรูปเคารพ และพวกรูปเคารพก็กลัวจนบ้าคลั่ง
39สัตว์ทะเลทรายและไฮยีน่าจะอยู่ที่นั่น และนกเค้าแมวจะอาศัยอยู่ที่นั่น จะไม่มีผู้คนอาศัยอยู่อีก ตลอดทุกชั่วอายุ
40ดังที่เราได้ล้มล้างโสโดมและโกโมราห์ พร้อมทั้งเมืองใกล้เคียง” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น “ดังนั้นจะไม่มีใครอยู่ที่นั่น จะไม่มีผู้คนตั้งถิ่นฐานในเมืองนั้น
41ดูเถิด กองทัพจะมาจากทางเหนือ ชนชาติยิ่งใหญ่และกษัตริย์หลายองค์ กำลังถูกเร่งเร้าจากทุกมุมโลก
42พวกเขามีทั้งธนูและหอก โหดเหี้ยมและไร้ความเมตตา เสียงควบม้าของพวกเขา เหมือนเสียงทะเลคำราม พวกเขายกทัพมาเพื่อโจมตีเจ้า ธิดาบาบิโลน
43กษัตริย์บาบิโลนได้ยินรายงานข่าว มือก็หมดแรง ความทุกข์ร้าวรานจู่โจมจับใจ เจ็บปวดดั่งผู้หญิงที่กำลังคลอดลูก
44เราจะไล่ล่าบาบิโลนจากดินแดนของมันทันที ดุจสิงโตที่ออกจากป่าทึบแห่งแม่น้ำจอร์แดน ไปสู่ทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์ ใครคือผู้ที่เราเลือกสรรแต่งตั้งเพื่อการนี้ ใครจะเสมอเหมือนเราและใครจะท้าทายเราได้ คนเลี้ยงแกะหน้าไหนจะยืนต้านเราได้”
45ฉะนั้น จงฟังแผนการที่พระยาห์เวห์จะจัดการบาบิโลน สิ่งที่พระองค์คิดไว้สำหรับดินแดนของชาวบาบิโลน ลูกอ่อนในฝูงจะถูกลากไป ทุ่งหญ้าของพวกเขาจะตะลึงเพราะชะตากรรมของเขา
46โลกจะสั่นสะท้าน เมื่อได้ยินเสียงบาบิโลนล่มสลาย เสียงร้องของชาวบาบิโลนจะดังก้องในหมู่ชนชาติ