1“จงฟังเรา ผู้ขวนขวายหาความชอบธรรม และผู้แสวงหาพระยาห์เวห์ จงมองดูหินที่เจ้าถูกสกัดออกมา ดูเหมืองหินที่เจ้าถูกขุดออกมา
2จงมองดูอับราฮัมบรรพบุรุษของเจ้า และซาราห์ผู้ให้กำเนิดเจ้า เมื่อครั้งเราเรียกเขา เขาเป็นชายเพียงคนเดียว และเราก็อวยพรเขา และให้เขามีลูกมากมาย
3พระยาห์เวห์จะปลอบโยนศิโยนอย่างแน่นอน และจะมองดูซากหักพังของศิโยนด้วยความสงสาร พระองค์จะทำให้ทะเลทรายของศิโยนเป็นเหมือนสวนเอเดน ที่ทิ้งร้างของเธอเหมือนสวนของพระยาห์เวห์ ที่นั่นจะมีความปลาบปลื้มยินดี มีการขอบคุณพระเจ้าและเสียงร้องเพลง
4จงฟังเราเถิด ประชาชนของเรา ฟังเราเถิด ชนชาติของเรา คำสั่งจะออกมาจากเรา ความยุติธรรมของเราจะเป็นแสงสว่างแก่ชนชาติทั้งมวล
5ความชอบธรรมของเรารีบรุดเข้ามา ความรอดของเรากำลังมาถึงแล้ว แขนของเราจะนำความยุติธรรมมาให้ชนชาติต่างๆ หมู่เกาะจะเฝ้าคอยเรา และรอคอยด้วยหวังในฤทธิ์เดชของเรา
6จงเงยหน้าขึ้นมองฟ้าสวรรค์ และมองดูโลกเบื้องล่าง ฟ้าสวรรค์จะลับหายไปเหมือนควัน โลกจะเปื่อยยุ่ยไปเหมือนเสื้อผ้า และชาวโลกจะตายไปเหมือนแมลงวัน แต่ความรอดของเราจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ ความชอบธรรมของเราจะไม่สิ้นสุดเลย
7จงฟังเรา เจ้าผู้รู้ว่าอะไรถูกต้อง ประชาชนผู้ยึดถือคำสั่งของเราไว้ในใจ อย่ากลัวการตำหนิติเตียนของมนุษย์ อย่าหวาดหวั่นกับคำดูถูกของเขา
8เพราะแมลงจะแทะกินเขาเหมือนเสื้อผ้า หนอนจะกัดกินเขาเหมือนผ้าขนสัตว์ แต่ความชอบธรรมของเราจะดำรงอยู่ตลอดกาล ความรอดของเราจะยั่งยืนสืบไปทุกชั่วอายุ
9จงตื่น! ตื่นเถิด! แขนของพระยาห์เวห์ จงสวมพละกำลังให้ตัวเอง จงตื่นขึ้น เหมือนในวันที่ผ่านมา เหมือนในสมัยโบราณ ไม่ใช่พระองค์หรือที่ฟันราหับออกเป็นชิ้นๆ และแทงสัตว์ร้ายตัวนั้นทะลุ
10ไม่ใช่พระองค์หรือที่ทำให้ทะเลแห้งเหือด คือทำให้ห้วงสมุทรอันลึกแห้งไป ผู้ทำทางไว้ในทะเลลึก เพื่อผู้ที่พระองค์ไถ่ไว้จะข้ามฟากไปได้
11คนที่พระยาห์เวห์ได้ช่วยให้รอดจะกลับมา พวกเขาจะเดินร้องเพลงเข้าศิโยน มีความยินดีนิรันดร์เป็นมงกุฎประดับศีรษะ พวกเขาจะยินดีและเปรมปรีดิ์ ความทุกข์และการทอดถอนใจจะหมดไป
12เรานี่แหละเป็นผู้ปลอบโยนเจ้า เจ้าเป็นใครจึงไปกลัวมนุษย์ธรรมดา มนุษย์ที่เป็นเพียงต้นหญ้า
13เจ้าเป็นใครจึงลืมพระยาห์เวห์พระผู้สร้างของเจ้า ผู้คลี่ฟ้าสวรรค์ออกมา และผู้วางฐานรากของโลก เรื่องอะไรเจ้าถึงต้องหวั่นกลัวอยู่ทุกวัน เพราะความเกรี้ยวกราดของผู้ข่มเหง ผู้มุ่งสู่หายนะ ไหนล่ะความเกรี้ยวกราดของผู้ข่มเหง
14นักโทษผู้หวาดกลัวจะได้รับการปลดปล่อยในไม่ช้า พวกเขาจะไม่ตายในคุก และจะไม่ขาดอาหาร
15เพราะเราคือพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า ผู้กวนทะเลทำให้คลื่นคำราม พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์คือนามของพระองค์
16เราได้ใส่วาจาของเราไว้ในปากเจ้า และบังเจ้าไว้ด้วยร่มเงาแห่งมือของเรา เราเป็นผู้สถาปนาฟ้าสวรรค์ไว้ในที่ของมัน เป็นผู้วางฐานรากของโลก และเป็นผู้กล่าวกับศิโยนว่า ‘เจ้าเป็นประชาชนของเรา’ ”
17ตื่นเถิด ตื่นเถิด! จงลุกขึ้นเถิดเยรูซาเล็ม เจ้าผู้ได้ดื่มจากถ้วยแห่งความโกรธของพระเจ้า ซึ่งอยู่ในมือของพระยาห์เวห์ เจ้าดื่มจนถึงตะกอนก้นถ้วย ซึ่งทำให้ผู้คนโซเซ
18ท่ามกลางลูกทั้งหมดที่เธอคลอดมา ไม่มีสักคนที่จะนำทางเธอ ท่ามกลางลูกทั้งหมดที่เธอเลี้ยงมา ไม่มีสักคนที่จะจูงมือเธอ
19ภัยพิบัติซ้ำเติมเหล่านี้เกิดขึ้นกับเจ้า ใครเล่าจะปลอบโยนเจ้าได้ หายนะและความพินาศ ความอดอยากและคมดาบ ใครเล่าจะปลอบโยนเจ้าได้
20ลูกๆ ของเจ้าเป็นลมไปแล้ว พวกเขานอนอยู่ทั่วทุกมุมถนน ประหนึ่งละมั่งติดอยู่ในตาข่าย พวกเขาท่วมท้นไปด้วยความโกรธของพระยาห์เวห์ และการกำราบจากพระเจ้าของเจ้า
21ฉะนั้นจงฟังสิ่งนี้เถิด เจ้าผู้ทุกข์ทรมาน ที่มึนเมาแต่ไม่ใช่ด้วยฤทธิ์เหล้าองุ่น
22พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพระเจ้าของเจ้า ผู้ปกป้องประชาชนของพระองค์ พูดว่า “ดูเถิด เราได้นำถ้วยที่ทำให้เจ้าโซเซ ออกไปจากมือของเจ้า เจ้าจะไม่ต้องดื่มจากถ้วยนั้น คือถ้วยแห่งความโกรธของเราอีก
23เราจะเอาถ้วยนั้นใส่ในมือของผู้ทรมานเจ้า ผู้พูดกับเจ้าว่า ‘นอนหมอบราบสิ เราจะได้เดินย่ำเจ้า’ เจ้าได้ทำให้หลังของเจ้าเหมือนพื้นดิน เหมือนพื้นถนนให้เดินย่ำ”