1คำพยากรณ์กล่าวโทษบาบิโลนมีดังนี้ว่า ผู้รุกรานมาจากทะเลทราย จากดินแดนน่าสะพรึงกลัว เหมือนพายุหมุนพัดผ่านดินแดนภาคใต้
2ข้าพเจ้าได้เห็นนิมิตอันเลวร้าย คือ คนทรยศหักหลัง โจรเข้าปล้นชิง เอลามบุกโจมตี มีเดียเข้าล้อมเมือง เราจะยุติเสียงครวญครางที่มันก่อไว้
3ตอนนี้กายของข้าพเจ้าเจ็บปวด ความรวดร้าวจู่โจมข้าพเจ้าเหมือนความเจ็บปวดของหญิงที่กำลังคลอดลูก ข้าพเจ้าโซเซกับสิ่งที่ได้ยิน งงงันกับสิ่งที่เห็น
4ใจของข้าพเจ้าเต้นระทึก กลัวจนตัวสั่น ยามสนธยาที่ข้าพเจ้าใฝ่หา กลายเป็นความสยดสยอง
5พวกเขาตั้งโต๊ะ ยกพรมมาปู เขากินและดื่ม! เหล่านักรบ ลุกขึ้นเถิด เอาน้ำมันชโลมโล่!
6พระยาห์เวห์พูดกับข้าพเจ้าว่า “ไปตั้งยามไว้ดูแล และให้เขารายงานสิ่งที่เห็น
7เมื่อเขาเห็นรถรบ พร้อมด้วยฝูงม้า คนขี่ลา หรือคนขี่อูฐ ให้เขาตื่นตัว ตื่นตัวเต็มที่”
8แล้วคนเฝ้ายามร้องบอกว่า “นายท่าน ข้าพเจ้ายืนเฝ้ายามที่หอคอยนี้ วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
9ดูเถิด มีคนหนึ่งนั่งรถรบ พร้อมด้วยฝูงม้า และเขาตอบกลับมาว่า ‘บาบิโลนล่มแล้ว! ล่มแล้ว! เทวรูปทั้งหมดของบาบิโลน แตกกระจายบนพื้น!’ ”
10ชนชาติของข้าพเจ้า ผู้ถูกบดขยี้ในลานนวดข้าว ข้าพเจ้าบอกท่านถึงสิ่งที่ข้าพเจ้าได้ยิน จากพระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ จากพระเจ้าแห่งอิสราเอล
11คำพยากรณ์กล่าวโทษดูมาห์มีดังนี้ว่า มีคนร้องเรียกข้าพเจ้าจากเสอีร์ว่า “คนเฝ้ายาม คืนนี้ดึกเท่าไรแล้ว คนเฝ้ายาม คืนนี้ดึกเท่าไรแล้ว”
12ยามตอบว่า “เวลาเช้ากำลังมา แต่กลางคืนก็จะมาด้วย ถ้าจะถามก็ถามเถิด แล้วกลับมาถามใหม่”
13คำพยากรณ์กล่าวโทษอาระเบียมีดังนี้ว่า เจ้าพวกกองคาราวานชาวเดดาน ผู้ตั้งค่ายในดงทึบแห่งอาระเบีย
14จงนำน้ำมาให้ผู้กระหาย เจ้าพวกที่อาศัยในเทมา นำอาหารมาให้ผู้ลี้ภัย
15พวกเขาหนีจากดาบ จากดาบที่ชักออก จากคันธนูที่โก่งอยู่ และจากสงครามดุเดือด
16พระยาห์เวห์พูดกับข้าพเจ้าว่า “ภายในหนึ่งปีตามปีของสัญญาว่าจ้างแรงงานนั้น ความรุ่งโรจน์ของเคดาร์จะสิ้นสุดลง
17นักแม่นธนูและนักรบของเคดาร์จะเหลือรอดอยู่ไม่กี่คน” พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอลได้กล่าวไว้