1ดังนั้นข้าพเจ้าจึงตัดสินใจว่าจะไม่แวะมาทำให้พวกท่านต้องเจ็บปวดเพิ่ม
2เพราะถ้าข้าพเจ้าทำให้ท่านเศร้าใจ แล้วจะเหลือใครที่ทำให้ข้าพเจ้าดีใจ ก็มีแต่พวกท่านที่ข้าพเจ้าทำให้เศร้าใจนี่ล่ะ
3ที่เขียนอย่างนี้ ก็เพื่อเมื่อข้าพเจ้ามาถึง จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจโดยคนที่ควรทำให้ข้าพเจ้ายินดี ข้าพเจ้ามั่นใจว่าท่านทุกคนจะยินดีร่วมกับข้าพเจ้า
4เพราะข้าพเจ้าเขียนมาด้วยความทุกข์และทรมานใจ ด้วยน้ำตาไหล ไม่ใช่เพื่อทำให้ท่านเศร้าใจ แต่เพื่อให้รู้ว่าข้าพเจ้ารักพวกท่านอย่างลึกซึ้งเพียงใด
5ถ้าใครทำให้เกิดความเศร้าใจ เขาไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้าเศร้าใจมากเหมือนกับที่เขาทำให้ท่านทั้งหมดเศร้าใจประมาณหนึ่ง ที่ว่าประมาณหนึ่งเพราะไม่อยากพูดแรงเกินไป
6โทษที่เขาได้รับจากคนส่วนใหญ่ก็เพียงพอแล้ว
7แต่ตอนนี้ท่านควรให้อภัยและปลอบโยนเขา เพื่อเขาจะไม่ทุกข์โศกเกินไป
8ดังนั้นข้าพเจ้าขอร้องท่าน ให้ยืนยันในความรักที่มีต่อเขาอีกครั้ง
9อีกเหตุผลที่ข้าพเจ้าเขียนมา ก็เพื่อจะดูว่าพวกท่านยืนหยัดมั่นคงต่อการทดสอบ และเชื่อฟังทุกเรื่องหรือไม่
10ท่านยกโทษให้ใคร ข้าพเจ้าก็ยกโทษให้คนนั้นด้วย และถ้ามีสิ่งใดต้องยกโทษ ข้าพเจ้าก็ยกโทษให้เพราะเห็นแก่ท่าน โดยรู้ว่าพระคริสต์มองดูอยู่
11เพื่อซาตานจะล่อลวงพวกเราไม่ได้ เพราะเรารู้ทันอุบายของมัน
12เมื่อข้าพเจ้าไปเมืองโตรอัสเพื่อประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์ และพบว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าได้เปิดทางให้ข้าพเจ้า
13ข้าพเจ้าก็ยังไม่มีสันติสุขในใจ เพราะไม่พบน้องทิตัสที่นั่น ข้าพเจ้าจึงกล่าวลาพวกเขา แล้วเดินทางไปแคว้นมาซิโดเนีย
14แต่ขอบคุณพระเจ้าผู้นำเราในขบวนแห่งความมีชัยของพระคริสต์เสมอมา และให้พวกเราเป็นกลิ่นหอมแห่งความรู้ถึงพระองค์ที่ฟุ้งกระจายไปทุกแห่ง
15เพราะพวกเราเป็นกลิ่นหอมของพระคริสต์ที่ถวายแด่พระเจ้า ในท่ามกลางผู้คนทั้งที่กำลังจะรอดและที่กำลังจะพินาศ
16พวกเราเป็นกลิ่นที่นำความตายมาให้คนพวกหนึ่ง แต่กับคนอีกพวกหนึ่ง เราเป็นกลิ่นหอมที่นำชีวิตมาให้ และใครเล่าคู่ควรกับงานเช่นนี้
17พวกเราไม่เหมือนหลายคนที่หากำไรกับพระวจนะของพระเจ้า แต่ตรงกันข้ามในพระคริสต์ เรากล่าวต่อหน้าพระเจ้าด้วยความจริงใจอย่างคนที่พระเจ้าใช้มา