1จากข้าพเจ้า เปาโลผู้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ตามความประสงค์ของพระเจ้า และจากทิโมธีน้องของพวกเรา ถึงคริสตจักรของพระเจ้าที่เมืองโครินธ์และคนของพระเจ้าทั้งหมดทั่วแคว้นอาคายา
2ขอพระคุณและสันติสุขจากพระเจ้าพระบิดาของเราและจากพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่กับท่าน
3สรรเสริญพระเจ้าและพระบิดาของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเรา พระบิดาผู้เมตตาสงสาร และพระเจ้าผู้ปลอบโยนในทุกเรื่อง
4พระองค์ปลอบโยนเราในความทุกข์ยากทุกอย่าง เพื่อเราจะปลอบโยนคนที่ทุกข์ยากในเรื่องใดๆ ได้โดยการปลอบโยนที่เราเองได้รับจากพระเจ้า
5เพราะเราร่วมทนทุกข์กับพระคริสต์อย่างเต็มที่ฉันใด เราก็ได้รับการปลอบโยนอย่างเต็มที่โดยทางพระคริสต์ฉันนั้น
6หากพวกเราต้องทนทุกข์ นั่นก็เพื่อให้ท่านรับการปลอบโยนและความรอด หากเราได้รับการปลอบโยน นั่นก็เพื่อให้พวกท่านได้รับการปลอบโยนซึ่งทำให้ท่านมีความอดทนอดกลั้นต่อความทุกข์ยากอย่างเดียวกันกับพวกเรา
7ความหวังที่เรามีสำหรับพวกท่านนั้นมั่นคง เพราะเรารู้ว่าท่านร่วมทนทุกข์กับพวกเราฉันใด ท่านก็จะร่วมรับการปลอบโยนกับเราด้วยฉันนั้น
8พี่น้องทั้งหลาย เราอยากให้ท่านรู้ถึงความยากลำบากที่เราเผชิญในแคว้นเอเชีย เราถูกบีบคั้นหนักเกินทนไหว จนหมดหวังที่จะเอาชีวิตรอด
9อันที่จริงพวกเรารู้สึกว่าได้รับโทษประหารชีวิต แต่สิ่งนี้เกิดขึ้นเพื่อเราจะไม่พึ่งตัวเอง แต่พึ่งพระเจ้าผู้ทำให้คนตายฟื้น
10พระองค์ช่วยกู้เราให้พ้นจากมรณภัยและจะช่วยกู้เราอีก พวกเราตั้งความหวังว่าพระองค์จะช่วยกู้เราต่อไป
11เมื่อพวกท่านช่วยเราโดยผ่านคำอธิษฐาน คนมากมายก็จะขอบคุณพระเจ้าแทนเรา สำหรับความกรุณาที่เราได้รับ ซึ่งเป็นการตอบคำอธิษฐานของคนมากมาย
12สิ่งที่พวกเราโอ้อวดได้คือ จิตสำนึกของเรายืนยันว่าเราได้ประพฤติตนในโลกโดยเฉพาะในความสัมพันธ์กับพวกท่าน ด้วยความซื่อตรงและความจริงใจในความยำเกรงพระเจ้า เราไม่ได้ประพฤติตามปัญญาฝ่ายโลก แต่ตามพระคุณของพระเจ้า
13เพราะเราไม่ได้เขียนเรื่องใดที่ท่านอ่านหรือเข้าใจไม่ได้ และข้าพเจ้าหวังว่า
14เมื่อพวกท่านเข้าใจพวกเราบ้างแล้ว ก็จะเข้าใจอย่างเต็มที่ว่า ท่านสามารถโอ้อวดเกี่ยวกับเรา เหมือนที่เราจะโอ้อวดเกี่ยวกับท่านในวันของพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า
15เนื่องจากข้าพเจ้ามั่นใจในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าจึงวางแผนจะมาเยี่ยมท่านก่อน เพื่อให้ท่านได้ประโยชน์สองเท่า
16คือข้าพเจ้าอยากมาเยี่ยมท่านทั้งตอนขาไปและขากลับจากแคว้นมาซิโดเนีย จากนั้นให้ท่านส่งข้าพเจ้าไปยังแคว้นยูเดีย
17ข้าพเจ้าไม่จริงจังหรืออย่างไรเมื่อตั้งใจทำสิ่งนี้ หรือข้าพเจ้าเห็นแก่ความสะดวกของตัวเองแบบคนของโลก ที่รับปากว่า “มา” แล้วก็ “ไม่มา”
18แต่เหมือนที่พระเจ้าสัตย์ซื่อแน่นอน คำของเราถึงท่านก็แน่นอนด้วย ไม่ใช่บอกว่า “มา” แล้วก็ “ไม่มา”
19เพราะพระบุตรของพระเจ้าคือพระเยซูคริสต์ ซึ่งข้าพเจ้ากับสิลาสและทิโมธีประกาศแก่ท่านนั้น ไม่ใช่ทั้ง “จริง” และ “ไม่จริง” แต่ในพระองค์นั้น “จริง” เสมอ
20เพราะไม่สำคัญว่าพระเจ้าให้คำสัญญาไว้มากมายเพียงใด สิ่งเหล่านั้นล้วน “จริง” ในพระคริสต์ ดังนั้นโดยทางพระองค์ เราจึงตอบรับว่า “อาเมน” ต่อเกียรติสิริของพระเจ้า
21คือพระเจ้าที่ให้ทั้งพวกเราและพวกท่านยืนหยัดมั่นคงในพระคริสต์ พระองค์ได้เจิมเรา
22ประทับตราเป็นเจ้าของเรา และให้พระวิญญาณของพระองค์อยู่ในใจเราเป็นมัดจำ เพื่อรับประกันสิ่งที่จะมาถึง
23ข้าพเจ้าขอพระเจ้าเป็นพยาน และข้าพเจ้ารับรองด้วยชีวิตว่า ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มาเมืองโครินธ์ตอนขากลับ ก็เพื่อละเว้นโทษพวกท่าน
24พวกเราไม่ใช่นายควบคุมความเชื่อของท่าน แต่เราทำงานร่วมกับท่านเพื่อให้ท่านชื่นชมยินดีเพราะท่านยืนหยัดมั่นคงได้โดยความเชื่อ