พระเยซูทรงซ่อนอยู่ ในเลวีนิติหรือไม่?

1. เหตุใดเลวีนิติจึงสำคัญ?

เลวีนิติอาจดูเป็นหนังสือที่ไม่น่าจะใช้ค้นหาเรื่องพระเยซู เพราะกล่าวถึงเครื่องบูชา ปุโรหิต ความสะอาดตามพิธีกรรม เทศกาล และคำสั่งซึ่งดูห่างไกลจากพระกิตติคุณ ถึงกระนั้น คำถามสำคัญของหนังสือเล่มนี้ก็ยังเกี่ยวข้องกับเราวันนี้: ประชากรที่ไม่บริสุทธิ์จะดำเนินชีวิตใกล้พระเจ้าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไร?

พระธรรมอพยพลงท้ายด้วยพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพลับพลา (อพยพ 40:34–35) ส่วนเลวีนิติเริ่มด้วยพระยาห์เวห์ทรงเรียกโมเสสจากเต็นท์แห่งการพบปะนั้น (เลวีนิติ 1:1) ฉากหลังนี้สำคัญ พระเจ้าทรงนำอิสราเอลออกจากอียิปต์และสำแดงการสถิตของพระองค์ท่ามกลางพวกเขา เลวีนิติสอนประชากรแห่งพันธสัญญาว่าจะเข้าเฝ้าพระองค์และดำเนินชีวิตต่อพระพักตร์ได้อย่างไร จึงมิใช่เพียงบัญชีข้อบังคับสมัยโบราณ

กุญแจของความเชื่อมโยงแบบคริสเตียนปรากฏในพันธสัญญาใหม่ ฮีบรู 10:1 เรียกธรรมบัญญัติว่า “เงาของสิ่งดีที่จะมาในภายหน้า” (ถ่ายทอดความหมายจาก KJV ภาษาอังกฤษ) พระธรรมฮีบรูอธิบายต่อว่าเหตุใดฐานะปุโรหิตและเครื่องบูชาของพระคริสต์จึงสำเร็จในสิ่งที่การถวายสัตว์ซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่อาจทำให้สำเร็จอย่างถาวรได้ พันธสัญญาใหม่เองเป็นผู้สร้างสะพานจากเลวีนิติไปหาพระเยซู ไม่ใช่รหัสลับที่ซ่อนในตัวอักษรฮีบรู [ฮีบรู 10:1–14]

2. เครื่องบูชาหลายชนิดมีวัตถุประสงค์ต่างกัน

เลวีนิติ 1–7 แนะนำเครื่องบูชาหลักหลายชนิด ไม่ควรรวมทั้งหมดให้กลายเป็นภาพของพระเยซูห้าภาพที่เหมือนกันทุกอย่าง เพราะแต่ละชนิดมีหน้าที่เฉพาะในการนมัสการของอิสราเอล

มีเรื่องที่น่าแปลกใจอย่างหนึ่ง: เครื่องบูชาไม่ได้ใช้เลือดสัตว์ทุกกรณี เลวีนิติ 5:11–13 ยังอนุญาตให้คนยากจนถวายแป้งละเอียดได้ในกรณีที่กำหนดไว้ ข้อนี้ทำให้เราไม่อาจกล่าวแบบครอบคลุมว่า การลบมลทินทุกครั้งในเลวีนิติต้องมีสัตว์ตายเสมอ ตัวบทละเอียดอ่อนกว่านั้น [เลวีนิติ 5:11–13]

3. ปุโรหิต: ผู้เข้าเฝ้าแทนผู้อื่น

เลวีนิติ 8–10 บรรยายการเจิมตั้งและการรับใช้ช่วงแรกของอาโรนกับบุตรชาย หน้าที่ปุโรหิตรวมถึงการเข้าเฝ้าพระเจ้าตามพระบัญชา การดูแลสิ่งบริสุทธิ์ และการเป็นตัวแทนประชากร แต่ปุโรหิตเองก็เป็นมนุษย์ที่ทำบาปได้ เลวีนิติ 16:6 กำหนดให้อาโรนถวายเครื่องบูชาสำหรับตนเองก่อนปฏิบัติหน้าที่แทนประชากร

พระธรรมฮีบรูเปรียบเทียบฐานะปุโรหิตนั้นกับพระเยซู ต่างจากปุโรหิตที่เป็นมนุษย์และต้องมีผู้สืบตำแหน่ง พระคริสต์ทรงมีฐานะปุโรหิตอันดำรงอยู่ตลอดไป (ฮีบรู 7:23–28) ต่างจากอาโรน พระองค์ไม่ต้องถวายเครื่องบูชาสำหรับบาปของพระองค์เอง ฮีบรู ไม่ได้ กล่าวว่าพระเยซูทรงเป็นปุโรหิตเชื้อสายอาโรนหรือเลวีตามตัวอักษร แต่กล่าวว่าพระองค์ทรงอยู่ในอีกลำดับหนึ่ง ตามอย่างเมลคีเซเดค (ฮีบรู 7:11–17) ความแตกต่างนี้ทำให้การเปรียบเทียบมีน้ำหนักมากขึ้น ไม่ใช่น้อยลง

4. วันลบมลทิน: วันเดียว แพะสองตัว การชำระปีละครั้ง

เลวีนิติ 16 กล่าวถึงวันลบมลทิน มหาปุโรหิตเข้าไปในอภิสุทธิสถานภายใต้เงื่อนไขที่บัญญัติไว้อย่างรัดกุม มีการถวายวัวผู้สำหรับครอบครัวปุโรหิต ส่วนประชากรมีแพะสองตัว ตัวหนึ่งถูกฆ่าเป็นเครื่องบูชา อีกตัวถูกส่งไปในถิ่นทุรกันดารโดยยังมีชีวิต หลังจากมีการสารภาพความผิดของอิสราเอลเหนือมัน (เลวีนิติ 16:7–22)

พิธีแพะสองตัวแสดงทั้ง การชำระมลทิน และ การนำความผิดออกไป ไม่ควรบรรยายว่าแพะทั้งสองถูกฆ่า หรือว่าแพะที่มีชีวิตทำหน้าที่ลบมลทินทั้งหมดแต่ลำพัง เพราะนี่เป็นส่วนหนึ่งของพิธีที่กว้างกว่า ครอบคลุมสถานนมัสการ ปุโรหิต และประชากร

ฮีบรู 9 และ 10 จงใจชี้ความแตกต่าง: พิธีของเลวีต้องทำซ้ำ แต่การถวายของพระคริสต์ถูกอธิบายว่าเกิดขึ้นครั้งเดียวเป็นการครบถ้วน ฮีบรู 9:12 กล่าวถึงพระคริสต์เสด็จเข้าสถานบริสุทธิ์ “โดยพระโลหิตของพระองค์เอง” (ถ่ายทอดความหมายจาก KJV) ประเด็นไม่ได้มีเพียงว่าพระเยซูคล้ายแพะหรือปุโรหิต แต่คือพระคริสต์ทรงเป็นมหาปุโรหิตที่ยิ่งใหญ่กว่า พระองค์ทรงถวายพระองค์เองเพื่อการไถ่ที่ยั่งยืนซึ่งระบบเดิมชี้ไปถึง

5. เลือด เทศกาลปัสกา และเทศกาลตามกำหนด

เลวีนิติ 17:11 เชื่อมโยงเลือดเข้ากับชีวิตและการลบมลทินว่า “เพราะชีวิตของเนื้อหนังอยู่ในเลือด” (ถ่ายทอดความหมายจาก KJV) เลือดไม่ได้ถูกมองว่ามีฤทธิ์วิเศษ ความสำคัญอยู่ที่ความสัมพันธ์กับชีวิตและบทบาทที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้ในการนมัสการด้วยเครื่องบูชา ฮีบรูใช้บริบทนี้อธิบายความสำคัญของการสิ้นพระชนม์เป็นเครื่องบูชาของพระคริสต์ (ฮีบรู 9:13–14)

เลวีนิติ 23 รวบรวมเทศกาลตามกำหนดของอิสราเอล ได้แก่ ปัสกาและเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ (23:4–8) การถวายผลแรก (23:9–14) วันลบมลทิน (23:26–32) และเทศกาลอยู่เพิง (23:33–43) เรื่องการช่วยกู้ในปัสกาครั้งแรกอยู่ที่ อพยพ 12 ไม่ใช่เลวีนิติ ส่วนเลวีนิติจัดเทศกาลนี้ไว้ในปฏิทินนมัสการของอิสราเอล

พันธสัญญาใหม่กล่าวอย่างชัดเจนว่า “เพราะพระคริสต์ผู้ทรงเป็นปัสกาของเราได้ถูกถวายเป็นเครื่องบูชาเพื่อเราแล้ว” (1 โครินธ์ 5:7; ถ่ายทอดความหมายจาก KJV) เปาโลยังเรียกพระคริสต์ผู้ทรงเป็นขึ้นจากตายว่า “ผลแรกของบรรดาผู้ที่ล่วงหลับไปแล้ว” (1 โครินธ์ 15:20; ถ่ายทอดความหมายจาก KJV) นี่คือความเชื่อมโยงทางพระคัมภีร์ที่มีหลักฐานมั่นคง แต่เพียงเท่านี้ไม่ได้พิสูจน์ทุกทฤษฎีเรื่องการจับคู่เทศกาลกับเหตุการณ์ตามเวลา หรือว่าแต่ละเทศกาลทำนายตารางเหตุการณ์ในอนาคตที่ระบุรายละเอียดตามแนวคิดสมัยใหม่

6. ความบริสุทธิ์ไม่ใช่หัวข้อรองที่ละเลยได้

เลวีนิติยังกล่าวถึงชีวิตประจำวัน เช่น ความยุติธรรม การปฏิบัติต่อเพื่อนบ้าน การดูแลผู้เปราะบาง ความซื่อสัตย์ ความยำเกรง และการเป็นประชากรของพระเจ้า เลวีนิติ 19:18 บัญชาให้รักเพื่อนบ้าน พระเยซูทรงระบุว่านี่เป็นพระบัญญัติสำคัญที่สุดประการหนึ่ง (มัทธิว 22:37–40) เราไม่อาจลดหัวข้อความบริสุทธิ์ของพระธรรมนี้ให้เหลือเพียงระบบสัตวบูชา

เลวีนิติ 26:11–12 กล่าวว่าพระเจ้าจะทรงพำนักและดำเนินท่ามกลางประชากรของพระองค์ ภาษาของพันธสัญญาใหม่เกี่ยวกับพระเจ้าทรงพำนักกับมนุษย์ชวนให้คริสเตียนมองเรื่องราวใหญ่ของพระคัมภีร์ (ยอห์น 1:14; วิวรณ์ 21:3) ความเชื่อมโยงนี้เป็นเชิงประเด็น จึงควรอ่านข้อพระคัมภีร์แต่ละแห่งในบริบทของตนก่อนเปรียบเทียบ

สรุปการศึกษาฟรี — แล้วพระเยซูทรง “ซ่อนอยู่” ในเลวีนิติหรือไม่?

ใช่ ในความหมายที่พันธสัญญาใหม่แสดงว่าสถาบันสำคัญในเลวีนิติเป็นเงา ซึ่งความหมายชัดเจนยิ่งขึ้นในพระคริสต์ แต่ไม่ใช่ หากคำว่า “ซ่อนอยู่” หมายถึงเลวีนิติเป็นชีวประวัติพระเยซูที่เข้ารหัสไว้ หรือพิธีกรรมทุกส่วนสามารถจับคู่กับเหตุการณ์ในชีวิตพระองค์ได้อย่างมั่นใจ วิธีอ่านที่ลึกซึ้งที่สุดต้องอาศัยความอดทน: เริ่มด้วยการเข้าใจว่าข้อความมีความหมายอย่างไรในการนมัสการของอิสราเอล แล้วค่อยติดตามความเชื่อมโยงที่พันธสัญญาใหม่แสดงไว้อย่างแท้จริง

ติดตามสายใยนี้: อพยพ 40 → เลวีนิติ 1–7 → เลวีนิติ 16 → เลวีนิติ 17 → เลวีนิติ 23 → ฮีบรู 7–10 → 1 โครินธ์ 5 และ 15