1สมัยที่ผู้วินิจฉัยปกครองอยู่เกิดการกันดารอาหารขึ้นในแผ่นดินนั้น ดังนั้นชายคนหนึ่งจากเบธเลเฮมในเขตยูดาห์กับภรรยาและลูกชายสองคนจึงไปอาศัยอยู่ในดินแดนโมอับระยะหนึ่ง
2ชายคนนั้นชื่อเอลีเมเลค ภรรยาของเขาชื่อนาโอมี และลูกชายสองคนชื่อมาห์โลนและคิลิโอน พวกเขาเป็นชาวถิ่นเอฟราธาห์จากเบธเลเฮมในเขตยูดาห์ พวกเขาย้ายไปอาศัยอยู่ที่โมอับ
3ต่อมาเอลีเมเลคสามีของนาโอมีสิ้นชีวิต เหลือนาโอมีกับลูกชายทั้งสอง
4พวกเขาแต่งงานกับหญิงชาวโมอับ คนหนึ่งชื่อโอรปาห์ อีกคนหนึ่งชื่อรูธ หลังจากที่พวกเขาอาศัยอยู่ที่นั่นราวสิบปี
5ทั้งมาห์โลนและคิลิโอนก็สิ้นชีวิต จึงเหลือแต่นาโอมี
6เมื่ออยู่ในโมอับ นาโอมีได้ข่าวว่าพระยาห์เวห์ได้มาช่วยประชาชนของพระองค์โดยจัดเตรียมอาหารให้พวกเขา นาโอมีกับลูกสะใภ้ทั้งสองก็เตรียมตัวเดินทางจากโมอับกลับบ้าน
7เธอกับลูกสะใภ้สองคนออกจากถิ่นที่อยู่ และเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่จะกลับไปยังดินแดนยูดาห์
8แล้วนาโอมีพูดกับลูกสะใภ้ทั้งสองว่า “ลูกทั้งสองกลับบ้านไปหาแม่ของลูกเถิดนะ ขอพระยาห์เวห์แสดงความกรุณาแก่เจ้าเพราะเจ้าได้กรุณาต่อแม่และสามีผู้ล่วงลับ
9และขอพระยาห์เวห์อวยพรให้ลูกได้มีความมั่นคงในบ้านของสามีคนใหม่” แล้วเธอก็จูบลาลูกสะใภ้ทั้งสองและทั้งสองก็ร่ำไห้สะอึกสะอื้น
10และพูดกับเธอว่า “เราจะไปกับแม่ ไปหาญาติของแม่”
11แต่นาโอมีพูดว่า “กลับบ้านเถิดลูกเอ๋ย จะไปกับแม่ทำไม แม่จะมีลูกชายที่จะให้เป็นสามีของเจ้าได้อีกหรือ
12กลับไปบ้านของลูกเถิด แม่เองก็แก่ชราเกินกว่าจะมีสามีอีก ถึงแม้แม่จะคิดว่ายังมีหวังที่จะได้สามีในคืนนี้และมีลูกชาย
13ลูกจะรอให้เขาโตขึ้นมาหรือ ลูกจะไม่แต่งงานเพื่อคอยเขาหรือ อย่าเลยลูกเอ๋ย แม่มีความขมขื่นมากยิ่งกว่าลูกเสียอีก เพราะพระยาห์เวห์ได้หันมาโจมตีแม่!”
14แล้วพวกเธอก็ร้องไห้เสียงดังอีกครั้ง จากนั้นโอรปาห์จึงจูบลาแม่สามีและกลับไป แต่รูธยืนกรานจะอยู่กับนาโอมี
15นาโอมีพูดกับเธอว่า “ดูซิสะใภ้อีกคนก็กลับไปหาญาติและพระของเขา เจ้าก็ควรกลับไปด้วย”
16แต่รูธตอบว่า “อย่ารบเร้าให้ลูกทิ้งแม่ไปเลย แม่ไปไหนลูกจะไปด้วย แม่อยู่ที่ไหนลูกจะอยู่ด้วย ญาติของแม่จะเป็นญาติของลูก และพระเจ้าของแม่จะเป็นพระเจ้าของลูกด้วย
17แม่ตายที่ไหนลูกจะตายที่นั่นด้วย และขอให้ถูกฝังอยู่ในที่เดียวกัน ถ้าลูกยอมให้มีอะไรมาแยกเราจากกันนอกจากความตาย ขอพระยาห์เวห์จัดการกับลูกอย่างหนัก”
18เมื่อนาโอมีเห็นว่ารูธตั้งใจแน่วแน่ที่จะไปด้วยก็เลิกรบเร้าเธอ
19หญิงทั้งสองจึงเดินทางมายังเบธเลเฮม ทั่วทั้งเมืองพากันแตกตื่นเมื่อเห็นเธอทั้งสองมา พวกผู้หญิงถามกันว่า “นี่นาโอมีจริงๆ หรือ”
20เธอตอบว่า “อย่าเรียกฉันว่านาโอมีเลย เรียกฉันว่ามาราเถอะ เพราะว่าองค์ผู้มีฤทธิ์ทำให้ชีวิตของฉันขมขื่นมาก
21ฉันมีทุกอย่างครบบริบูรณ์เมื่อจากเมืองนี้ไป แต่พระยาห์เวห์นำฉันกลับมามือเปล่า ทำไมจึงเรียกฉันว่านาโอมี ในเมื่อพระยาห์เวห์ทำให้ฉันปวดร้าวและองค์ผู้มีฤทธิ์ทำให้ฉันต้องประสบเคราะห์กรรม”
22ช่วงเวลาที่นาโอมีกลับจากโมอับมายังเบธเลเฮมพร้อมกับรูธลูกสะใภ้ชาวโมอับนั้น ตรงกับต้นฤดูเกี่ยวข้าวบาร์เลย์