1พี่น้องทั้งหลาย ความปรารถนาในใจและคำอธิษฐานของข้าพเจ้าต่อพระเจ้าเพื่อชนชาติอิสราเอลคือ ขอให้พวกเขาได้รับความรอด
2เพราะข้าพเจ้าเป็นพยานได้ว่าพวกเขาร้อนรนเพื่อพระเจ้า แต่ความร้อนรนนั้นกลับไม่ได้ตั้งอยู่บนความรู้
3เนื่องจากพวกเขาไม่รู้จักความชอบธรรมของพระเจ้า และพยายามตั้งความชอบธรรมของตนเองขึ้นมา พวกเขาไม่ยอมอยู่ภายใต้ความชอบธรรมของพระเจ้า
4พระคริสต์เป็นจุดจบของกฎบัญญัติ เพื่อทุกคนที่เชื่อจะมีความชอบธรรม
5โมเสสเขียนถึงความชอบธรรมโดยกฎบัญญัติว่า “คนที่ทำสิ่งเหล่านี้ก็จะมีชีวิตอยู่โดยสิ่งเหล่านี้”
6แต่ความชอบธรรมโดยความเชื่อกล่าวว่า “อย่านึกในใจว่า ‘ใครจะขึ้นไปบนสวรรค์’” (คือเชิญพระคริสต์ลงมา)
7“หรือ ‘ใครจะลงสู่เบื้องลึก’” (คือเชิญพระคริสต์ขึ้นจากความตาย)
8ความชอบธรรมนี้ว่าอย่างไร “ถ้อยคำนี้อยู่ใกล้ตัวท่าน อยู่ในปาก และอยู่ในใจของท่าน” คือข่าวสารเกี่ยวกับความเชื่อที่เราประกาศอยู่
9ถ้าท่านกล่าวยอมรับด้วยปากว่า “พระเยซูเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า” และเชื่อด้วยใจว่าพระเจ้าได้ให้พระองค์ฟื้นขึ้นจากความตาย ท่านก็จะได้รับความรอด
10เพราะท่านเชื่อด้วยใจจึงถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม และเพราะท่านกล่าวยืนยันความเชื่อด้วยปาก ท่านจึงได้รับความรอด
11ตามที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ว่า “คนที่เชื่อในพระองค์จะไม่อับอายเลย”
12เพราะไม่แตกต่างกันเลยระหว่างคนยิวกับคนที่ไม่ใช่ยิว องค์พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกันก็เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของคนทั้งปวง และอวยพรอย่างบริบูรณ์แก่ทุกคนที่ร้องเรียกพระองค์
13เพราะ “ทุกคนที่ร้องออกนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะได้รับความรอด”
14แล้วพวกเขาจะร้องเรียกพระองค์ผู้ที่เขาไม่เชื่อได้อย่างไร และเขาจะเชื่อพระองค์โดยที่ไม่เคยได้ยินเรื่องของพระองค์ได้อย่างไร และถ้าไม่มีใครไปประกาศกับพวกเขา แล้วเขาจะได้ยินได้อย่างไร
15และใครจะไปประกาศได้ หากไม่มีใครส่งเขาไป ตามที่มีเขียนไว้ว่า “เท้าของผู้นำข่าวดีมาช่างงดงามยิ่งนัก”
16แต่ไม่ใช่ว่าคนอิสราเอลทั้งหมดจะยอมรับข่าวดีนั้น เพราะอิสยาห์กล่าวไว้ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ใครเล่าที่เชื่อถ้อยคำของพวกเรา”
17ดังนั้นความเชื่อเกิดขึ้นจากการได้ยินถ้อยคำนั้น และถ้อยคำที่ได้ยินนั้นเกี่ยวกับพระคริสต์
18แต่ข้าพเจ้าขอถามว่า “พวกเขาไม่ได้ยินหรือ” แน่นอนพวกเขาได้ยิน “เสียงของพวกเขาได้ออกไปทั่วโลก ถ้อยคำของพวกเขาไปถึงสุดปลายแผ่นดินโลก”
19ข้าพเจ้าถามอีกว่า คนอิสราเอลไม่เข้าใจหรือ โมเสสกล่าวในตอนแรกว่า “เราจะทำให้เจ้าอิจฉาโดยพวกที่ไม่ใช่ชนชาติ เราจะยั่วเจ้าให้โกรธด้วยชนชาติหนึ่งที่ไม่มีความเข้าใจ”
20และอิสยาห์กล้ากล่าวว่า “คนทั้งหลายที่ไม่ได้แสวงหาเราก็พบเรา เราเปิดเผยตัวเองแก่ผู้ที่ไม่ได้ขอจากเรา”
21แต่เขากล่าวถึงอิสราเอลว่า “ตลอดวันเราได้ยื่นมือ ให้แก่ชนชาติที่ไม่เชื่อฟังและดื้อรั้น”