1พระเยซูพูดกับฝูงชนและสาวกของพระองค์ว่า
2“พวกครูสอนกฎบัญญัติกับฟาริสีนั่งอยู่บนที่นั่งของโมเสส
3ดังนั้นพวกท่านต้องใส่ใจทำทุกอย่างที่เขาบอก แต่อย่าทำสิ่งที่เขาทำ เพราะเขาไม่ได้ปฏิบัติตามสิ่งที่สอน
4เขาวางภาระหนักไว้บนบ่าของผู้คน ส่วนตัวเองไม่ยอมใช้แม้แต่นิ้วเดียวช่วยแบก
5ทุกสิ่งที่ทำล้วนอวดให้คนเห็น เขาคาดกลักพระธรรม ขนาดใหญ่ มีพู่ห้อยยาวที่ชายเสื้อ
6ชอบที่มีเกียรติในงานเลี้ยงและนั่งที่สำคัญที่สุดในธรรมศาลา
7ชอบให้คนมาคำนับทักทายในตลาดและเรียกเขาว่า ‘รับบี’
8ส่วนพวกท่านอย่าให้ใครเรียกว่า ‘รับบี’ เพราะท่านมีพระอาจารย์เพียงผู้เดียว และทุกคนเป็นพี่น้องกัน
9และอย่าเรียกคนใดในโลกว่า ‘บิดา’ เพราะท่านมีพระบิดาผู้เดียวในสวรรค์
10ทั้งอย่าให้ใครมาเรียกว่า ‘ครู’ เพราะมีครูผู้เดียวคือพระเมสสิยาห์
11คนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในพวกท่านจะเป็นคนรับใช้
12เพราะคนที่ยกตนขึ้นจะถูกกดลง และคนที่ถ่อมตนลงจะได้รับการยกขึ้น
13วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าปิดประตูอาณาจักรสวรรค์ใส่หน้าผู้คน ตัวเจ้าเองไม่เข้าไปแล้วยังขัดขวางคนที่พยายามจะเข้าไป
15วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อนำคนหนึ่งมาเข้าศาสนา และเมื่อได้คนนั้นมาแล้ว ก็ทำให้เขาสมควรตกนรกมากกว่าเจ้าถึงสองเท่า
16วิบัติแก่เจ้า คนนำทางตาบอด! เจ้าพูดว่า ‘ใครสาบานโดยอ้างวิหารก็ไม่มีผลอะไร แต่ถ้าสาบานโดยอ้างทองคำของวิหารก็ต้องทำตามที่สาบานไว้’
17พวกตาบอดโง่เขลา! อย่างไหนสำคัญกว่า ทองคำหรือวิหารที่ทำให้ทองคำศักดิ์สิทธิ์
18และเจ้าพูดด้วยว่า ‘ถ้าใครสาบานโดยอ้างแท่นบูชาก็ไม่มีผลอะไร แต่ถ้าอ้างของถวายบนแท่นนั้นก็ต้องทำตามที่สาบานไว้’
19เจ้าคนตาบอด! อย่างไหนสำคัญกว่า ของถวายหรือแท่นบูชาที่ทำให้ของถวายนั้นศักดิ์สิทธิ์
20ดังนั้น คนที่สาบานโดยอ้างแท่นบูชา ก็สาบานโดยอ้างแท่นบูชาและทุกสิ่งบนแท่นนั้น
21คนที่สาบานโดยอ้างวิหาร ก็สาบานโดยอ้างวิหารและพระองค์ผู้อยู่ในวิหารนั้น
22และคนที่สาบานโดยอ้างฟ้าสวรรค์ ก็สาบานโดยอ้างบัลลังก์ของพระเจ้าและพระองค์ผู้นั่งบนบัลลังก์นั้น
23วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าถวายสิบลดของเครื่องเทศ คือสะระแหน่ ลูกผักชี และยี่หร่า แต่เจ้าละเลยเรื่องสำคัญกว่าในกฎบัญญัติ คือความยุติธรรม ความเมตตา และความสัตย์ซื่อ เจ้าควรปฏิบัติอย่างหลังโดยไม่ละเลยอย่างแรก
24พวกคนนำทางที่ตาบอด! เจ้ากรองลูกน้ำออกแต่กลืนอูฐเข้าไป
25วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าล้างถ้วยชามแค่ด้านนอก แต่ด้านในเต็มไปด้วยความโลภและมัวเมาในกิเลส
26พวกฟาริสีตาบอด! จงล้างถ้วยชามด้านในก่อน แล้วด้านนอกจะสะอาดด้วย
27วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าเป็นเหมือนอุโมงค์วางศพฉาบปูนขาว ภายนอกแลดูสวยงาม แต่ภายในเต็มไปด้วยกระดูกคนตายและทุกสิ่งที่โสโครก
28ในทำนองเดียวกัน เปลือกนอกผู้คนมองว่าเจ้าชอบธรรม แต่ภายในเต็มไปด้วยความหน้าซื่อใจคดและชั่วร้าย
29วิบัติแก่เจ้า ครูสอนกฎบัญญัติและฟาริสี คนหน้าซื่อใจคด! เจ้าสร้างอุโมงค์วางศพให้พวกผู้เผยพระวจนะและตกแต่งอนุสาวรีย์ของคนชอบธรรม
30และพูดว่า ‘ถ้าเราอยู่ในสมัยเดียวกับบรรพบุรุษ เราจะไม่ร่วมทำให้ผู้เผยพระวจนะต้องหลั่งเลือดเลย’
31เจ้ายืนยันตัวเองแล้วว่าเป็นลูกหลานของคนที่ฆ่าผู้เผยพระวจนะ
32ดังนั้นจงสานต่อสิ่งที่บรรพบุรุษได้เริ่มต้นไว้เถิด
33เจ้างูร้าย! เจ้าฝูงงูพิษ! พวกเจ้าจะรอดพ้นจากการลงโทษให้ตกนรกได้อย่างไร
34เรากำลังส่งผู้เผยพระวจนะ นักปราชญ์ และครูทั้งหลายมา บางคนจะถูกเจ้าฆ่าและตรึงไม้กางเขน บางคนจะถูกเจ้าเฆี่ยนตีในธรรมศาลาและไล่ล่าจากเมืองนั้นไปเมืองนี้
35ดังนั้น เลือดของคนชอบธรรมทั้งหมดที่ไหลรดดินจะตกอยู่กับเจ้า ตั้งแต่เลือดของอาแบลคนชอบธรรมไปจนถึงเลือดของเศคาริยาห์ลูกชายเบเรคิยาห์ซึ่งเจ้าฆ่าตายตรงระหว่างวิหารกับแท่นบูชา
36เราบอกความจริงว่า ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นแก่คนในยุคนี้
37เยรูซาเล็ม เยรูซาเล็ม เจ้าฆ่าเหล่าผู้เผยพระวจนะ และเอาหินขว้างคนที่ถูกส่งมาหาเจ้า บ่อยครั้งที่เราปรารถนาจะโอบลูกของเจ้าไว้ด้วยกัน เหมือนแม่ไก่ที่กกลูกไว้ใต้ปีก แต่เจ้าไม่ยอม
38ดูสิ บ้านของเจ้าถูกทิ้งร้าง
39เพราะเราบอกเจ้าว่า เจ้าจะไม่ได้เห็นเราอีกจนกว่าจะพูดว่า ‘ขอพระพรเป็นของพระองค์ผู้มาในนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า’”