1พระยาห์เวห์ขอระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเรา ขอมองดูความอัปยศอดสูของเรา
2มรดกของพวกเราตกไปเป็นของคนแปลกหน้า บ้านเรือนของเราตกเป็นของคนต่างชาติ
3พวกเรากลายเป็นลูกกำพร้าพ่อ แม่ของเราเป็นแม่ม่าย
4พวกเราต้องซื้อน้ำไว้ดื่ม ต้องซื้อฟืนไว้ใช้
5พวกที่ไล่ล่าก็ตามติดส้นเท้าของเรา พวกเราอ่อนโรยและไม่ได้พักผ่อน
6พวกเรายอมจับมือกับอียิปต์และอัสซีเรีย เพื่อให้มีอาหารพอกิน
7บรรพบุรุษของพวกเราทำบาปและตายไปแล้ว ส่วนพวกเราต้องมารับโทษแทน
8พวกทาสปกครองพวกเรา และไม่มีใครช่วยเราจากเงื้อมมือของพวกเขา
9พวกเราต้องเสี่ยงชีวิตในทะเลทราย เพื่อให้มีอาหารกิน
10ผิวหนังของเราร้อนผ่าวเหมือนเตาผิง ระบมไข้เพราะความหิวโหย
11พวกผู้หญิงถูกละเมิดในศิโยน และสาวพรหมจารีถูกย่ำยีในเมืองของยูดาห์
12บรรดาเจ้านายถูกมัดมือแขวนไว้ พวกผู้อาวุโสไม่ได้รับความเคารพนับถือ
13คนหนุ่มๆ ถูกเกณฑ์ไปโม่แป้ง เด็กๆ แบกฟืนล้มลุกคลุกคลาน
14บรรดาผู้อาวุโสไม่นั่งอยู่ที่ประตูเมืองอีกต่อไป คนหนุ่มก็เลิกบรรเลงเพลง
15ความชื่นชมยินดีหายไปจากใจของเรา การเต้นรำของเรากลับกลายเป็นการคร่ำครวญ
16มงกุฎร่วงหล่นไปจากศีรษะของพวกเรา วิบัติแก่พวกเรา เพราะพวกเราได้ทำบาป!
17เพราะสิ่งเหล่านี้ หัวใจของพวกเราจึงอ่อนล้า ดวงตาของพวกเราจึงพร่ามัว
18เพราะภูเขาศิโยนรกร้าง มีฝูงหมาในเพ่นพ่าน
19พระยาห์เวห์พระองค์ครอบครองอยู่เป็นนิตย์ บัลลังก์ของพระองค์ยั่งยืนตลอดทุกชั่วอายุ
20เหตุใดพระองค์ลืมพวกเราอยู่ร่ำไป เหตุใดทอดทิ้งพวกเราไปนานถึงเพียงนี้
21พระยาห์เวห์ ขอกอบกู้พวกเรากลับคืนสู่พระองค์ เพื่อพวกเราจะหวนกลับมา โปรดฟื้นฟูอดีตอันรุ่งเรืองของพวกเราคืนมา
22เว้นแต่ว่าพระองค์ทอดทิ้งพวกเราไปอย่างสิ้นเชิง และโกรธพวกเราเกินจะวัดได้