1“เจ้าลากเลวีอาธานด้วยเบ็ดได้หรือ เอาเชือกมัดลิ้นมันได้หรือเปล่า
2เจ้าเอาเชือกสอดจูงจมูกของมัน หรือเอาตะขอเจาะคางมันได้หรือ
3มันจะวอนขอความเมตตาจากเจ้า จะพูดกับเจ้าอย่างนุ่มนวลหรือ
4มันจะตกลงยินยอม เป็นทาสรับใช้ของเจ้าตลอดชีวิตหรือ
5เจ้าจะเลี้ยงมันเหมือนนก หรือผูกให้สาวๆ ในบ้านของเจ้าเล่นได้หรือ
6พ่อค้าจะมาต่อราคาซื้อมัน และแบ่งขายกันหรือ
7เจ้าจะเอาฉมวกแทงผิวหนังของมัน หรือเอาหอกแทงหัวของมันได้หรือ
8ถ้าเจ้าลงมือจับมันสักครั้ง เจ้าจะจดจำการต่อสู้และเข็ดขยาด ไม่กล้าทำอีก!
9เป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ที่คิดจะปราบมัน แค่เห็นมันก็ใจฝ่อแล้ว
10ไม่มีใครดุร้ายพอที่จะไปยั่วมัน ก็แล้วใครเล่ากล้ายืนขึ้นต่อหน้าเรา
11ใครจะมาฟ้องร้องเราซึ่งเราต้องชดใช้ ทุกสิ่งภายใต้ฟ้าสวรรค์เป็นของเรา
12เราจะไม่งดกล่าวถึงแข้งขา กำลังและเรือนร่างอันสง่างามของเลวีอาธาน
13ใครสามารถถลกผิวหนังของมัน ใครแทงเสื้อเกราะสองชั้นของมันได้
14ใครจะกล้าเปิดปากของมัน ซึ่งมีฟันน่ากลัวเรียงรายอยู่
15หลังของมันมีเกล็ดเหมือนโล่ ซ้อนถี่แนบกันเป็นแถว
16ผนึกเรียงกันแน่น จนอากาศผ่านเข้าไม่ได้
17มันเกาะติดกันสนิท ยึดแน่นจนไม่อาจแยกจากกันได้
18เวลามันจาม มีแสงแวบวาบออกมา ดวงตาของมันดั่งแสงอรุณ
19เปลวเพลิงพ่นออกจากปากของมัน มีประกายไฟแลบออกมา
20ควันพุ่งจากรูจมูกของมัน เหมือนไอน้ำจากหม้อเดือดบนฟืนต้นกกลุกไหม้
21ลมหายใจของมันจุดถ่านหินให้ลุกโชน และเปลวไฟพุ่งขึ้นมาจากปากของมัน
22พละกำลังอยู่ในคอของมัน ความสยดสยองนำหน้ามันไป
23เนื้อของมันเกาะติดกันแน่น แข็งหนาและไม่ขยับเขยื้อน
24อกของมันแข็งดั่งศิลา แกร่งดั่งแท่นหินโม่
25เมื่อมันลุกขึ้น คนแข็งแรงที่สุดก็ขวัญหนีดีฝ่อ พอมันขยับตัว พวกเขาก็ถอยหนี
26ดาบ หอก ลูกดอก หรือทวน ก็ทำอะไรมันไม่ได้
27สำหรับมัน เหล็กก็ไม่ต่างอะไรกับฟาง และทองสัมฤทธิ์คือไม้ผุๆ
28ลูกธนูทำให้มันหนีไปไม่ได้ สำหรับมัน หินสลิงก็เหมือนแกลบ
29กระบองก็เป็นเพียงฟางเส้นหนึ่ง มันหัวเราะเยาะเสียงหอกพุ่ง
30ท้องของมันแหลมเหมือนเศษหม้อแตก ทิ้งรอยไว้ในโคลนเหมือนเลื่อนนวดข้าว
31มันทำให้ห้วงลึกปั่นป่วนเหมือนหม้อน้ำเดือด และทำให้ทะเลพลุ่งพล่านเหมือนหม้อน้ำมันเดือด
32มันทิ้งประกายแวววับไว้ข้างหลัง ใครเห็นคงนึกว่าทะเลมีผมสีขาว
33ไม่มีอะไรในโลกที่เหมือนมัน เป็นสัตว์ซึ่งปราศจากความกลัว
34มันดูถูกสัตว์ทั้งปวงที่เย่อหยิ่ง เป็นราชาเหนือสรรพสิ่งที่ทรนง”