1“เจ้ารู้ไหมว่าแพะภูเขาตกลูกเมื่อใด เจ้าเฝ้าดูกวางตัวเมียออกลูกหรือ
2เจ้ารู้หรือว่ามันตั้งท้องกี่เดือน เจ้ารู้เวลาที่มันตกลูกไหม
3พวกมันหมอบลงและตกลูกออกมา แล้วการเจ็บท้องคลอดก็สิ้นสุดลง
4ลูกอ่อนของมันเติบโตแข็งแรงในป่า แล้วก็จากไปไม่กลับมาอีก
5ใครปล่อยลาป่าให้เป็นอิสระ ใครแก้เชือกที่ผูกมันไว้
6เราให้ที่กันดารเป็นบ้านของมัน และให้ดินเค็มเป็นที่อาศัยของมัน
7มันหัวเราะเยาะเสียงอึกทึกในเมือง และไม่ได้ยินเสียงตะโกนของผู้ขับขี่
8มันท่องไปตามเนินเขาเพื่อหาทุ่งหญ้า และเสาะหาทุกสิ่งที่เขียวขจี
9วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ มันจะอยู่ข้างรางหญ้าของเจ้าตอนกลางคืนหรือ
10เจ้าสามารถเอาสายรัดมันมาลากไถให้เจ้าได้หรือ มันจะยอมไถที่ลุ่มตามเจ้าไปหรือ
11เจ้าจะพึ่งพากำลังมหาศาลของมันหรือ เจ้าจะมอบงานหนักให้มันหรือ
12เจ้าจะเชื่อใจให้มันขนเมล็ดข้าวของเจ้า ไปที่ลานนวดข้าวหรือ
13นกกระจอกเทศกระพือปีกอย่างร่าเริง แต่ปีกของมันไม่อาจเทียบ กับปีกและขนของนกกระสาดำได้
14มันวางไข่ที่พื้น และปล่อยให้อุ่นอยู่ในทราย
15ไม่สนใจว่าอาจจะถูกเหยียบแตก หรือสัตว์ป่าจะมาเหยียบย่ำ
16มันทำกับลูกอ่อนอย่างดุดัน ราวกับไม่ใช่ลูก และมันไม่สนใจแม้มันจะเหนื่อยเปล่า
17เพราะพระเจ้าไม่ได้ให้สติปัญญาแก่มัน หรือให้มันรู้จักคิด
18แต่เมื่อมันกางปีกวิ่งไป มันก็ยิ้มเยาะม้าและผู้ขี่
19เจ้าให้พละกำลังแก่ม้า และให้แผงคอปลิวไสวแก่มันหรือ
20เจ้าให้มันเผ่นโผนเหมือนตั๊กแตนหรือ เสียงหายใจของมันน่าสะพรึงกลัว
21มันตะกุยดิน ปีติยินดีในพละกำลังของมัน และตรงเข้าพุ่งเข้าไปต่อสู้
22มันหัวเราะเยาะความกลัว ไม่หวาดกลัวอะไร และไม่หนีคมดาบ
23ลูกธนูพุ่งมาทางด้านข้าง พร้อมกับทวนและหอกที่ส่องประกายวาววับ
24มันตะกุยพื้นดินอย่างดุเดือด และยืนนิ่งอยู่ไม่ได้เมื่อเสียงแตรดังขึ้น
25เมื่อได้ยินเสียงแตร มันร้อง ‘ฮี่แฮ่!’ มันได้กลิ่นสงครามแต่ไกล เสียงโห่ร้องออกศึก เสียงตะโกนของนายทัพ
26เหยี่ยวบินขึ้นฟ้าและคลี่ปีกบินไปทางใต้ ด้วยปัญญาของเจ้าหรือ
27นกอินทรีทะยานขึ้นและสร้างรังบนที่สูง ตามคำสั่งของเจ้าหรือ
28มันอาศัยอยู่บนหน้าผาและพักที่นั่นยามค่ำคืน ชะโงกผาคือที่มั่นของมัน
29จากที่นั่นมันมองหาอาหาร ตาของมันมองเห็นเหยื่อแต่ไกล
30ลูกของมันกินเลือด มีคนถูกเข่นฆ่าที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่น”