1“วิ่งหนีเอาชีวิตรอดเถิด ชาวเบนยามิน! จงหนีจากเยรูซาเล็ม! จงเป่าแตรในเทโคอา! ส่งสัญญาณขึ้นเหนือเบธฮัคเคเรม! เพราะภัยพิบัติโผล่ขึ้นมาจากทางเหนือ เป็นหายนะร้ายแรง
2เราจะทำลายธิดาแห่งศิโยน ผู้งดงามและบอบบาง
3คนเลี้ยงแกะและฝูงสัตว์ของเขาจะมาโจมตีเธอ พวกเขาจะตั้งเต็นท์ล้อมเมือง แต่ละคนเลี้ยงสัตว์ของเขา
4จงเตรียมทำศึกกับศิโยน! จงลุกขึ้น ให้เราบุกโจมตียามเที่ยงวัน! แต่อนิจจา กลางวันคล้อยลงแล้ว และร่มเงาของยามเย็นทอดยาว
5ดังนั้นจงลุกขึ้น ให้เราโจมตีตอนกลางคืน และทำลายป้อมปราการต่างๆ เสีย!”
6พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์พูดว่า “จงโค่นต้นไม้ แล้วก่อเนินดินเพื่อสู้กับเยรูซาเล็ม กรุงนี้ต้องถูกลงโทษ เพราะเต็มไปด้วยการกดขี่ข่มเหง
7ดั่งบ่อน้ำปล่อยน้ำไหลออกมา กรุงนี้ก็ได้ปล่อยความชั่วร้ายออกมา ความรุนแรงและการทำลายล้างดังกึกก้องอยู่ในเมืองนี้ ความเจ็บป่วยและบาดแผลของมันอยู่ต่อหน้าเราเสมอ
8เยรูซาเล็ม จงฟังคำเตือนนี้ มิฉะนั้นเราจะหันหน้าหนีจากเจ้า และทำให้ดินแดนของเจ้ารกร้าง จนไม่มีใครอยู่อาศัยได้”
9พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์พูดว่า “ชนอิสราเอลที่เหลือรอดอยู่ก็ต้องถูกเก็บ เหมือนคนเก็บองุ่น ตรวจดูองุ่นแต่ละเถา เพื่อเก็บองุ่นทุกพวง”
10จะให้ข้าพเจ้าพูดและเตือนใครได้ ใครจะฟังข้าพเจ้า หูของพวกเขาถูกปิดพวกเขาจึงไม่ได้ยิน พระวจนะของพระยาห์เวห์ระคายหูพวกเขา พวกเขาจึงไม่อยากฟัง
11แต่ความโกรธของพระยาห์เวห์ก็สุมอยู่ที่ข้าพเจ้า สุดที่ข้าพเจ้าจะอัดอั้นไว้ “จงระบายออกมาที่เด็กๆ ตามถนน และคนหนุ่มที่ชุมนุมกัน ทั้งสามีและภรรยาก็ไม่เว้น รวมถึงคนเฒ่าคนแก่ที่ร่วงโรยไป
12บ้านเรือนของเขาจะตกเป็นของคนอื่น พร้อมทั้งที่นาและภรรยา เมื่อเรายื่นมือออก ต่อสู้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้” พระยาห์เวห์ประกาศดังนี้
13“ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุด ล้วนโลภมุ่งกำไร พวกผู้เผยพระวจนะและปุโรหิตก็ไม่ต่างกัน ล้วนโกหกหลอกลวง
14พวกเขาทำแผลให้ประชาชนของเรา ราวกับว่าไม่สาหัสรุนแรงเท่าไร พวกเขากล่าวว่า ‘สันติสุข สันติสุข’ ทั้งๆ ที่ไม่มีสันติสุข
15พวกเขาละอายใจในพฤติกรรมอันน่ารังเกียจของตนบ้างไหม เปล่าเลย พวกเขาไม่ละอายสักนิด ไม่รู้เลยว่าการมียางอายนั้นเป็นอย่างไร ฉะนั้นพวกเขาจะล้มลงในหมู่ผู้ที่ล้มลง เขาจะตกต่ำลงเมื่อเราลงโทษเขา” พระยาห์เวห์พูดดังนั้น
16พระยาห์เวห์พูดว่า “จงยืนที่ทางแพร่งและมองดู จงถามถึงหนทางโบราณ จงถามหาหนทางที่ดี และเดินในทางนั้น แล้วจิตใจของเจ้าจะพบการพักสงบ แต่เจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่ยอมเดินทางสายนั้น’
17เราตั้งยามไว้เหนือเจ้าและกล่าวว่า ‘จงฟังเสียงแตร!’ แต่เจ้าพูดว่า ‘เราจะไม่ฟัง’
18ฉะนั้น ฟังให้ดี เจ้าชนชาติทั้งหลาย พวกเจ้าที่เป็นพยาน จงสังเกตว่าจะเกิดอะไรกับเขา
19แผ่นดินโลก เจ้าจงฟัง เรากำลังนำภัยพิบัติมาเหนือชนชาตินี้ เป็นผลจากแผนชั่วของพวกเขาเอง เพราะพวกเขาไม่ยอมฟังถ้อยคำของเรา และได้ละทิ้งกฎบัญญัติของเรา
20เราแยแสอะไรกับเครื่องหอมจากเชบา หรือเครื่องเทศอันหอมหวลจากแดนไกล เครื่องเผาบูชาทั้งตัวของเจ้าไม่เป็นที่ยอมรับ เครื่องบูชาทั้งหลายของเจ้าไม่ได้ทำให้เราพอใจ”
21ด้วยเหตุนี้พระยาห์เวห์จึงพูดว่า “เราจะตั้งเครื่องกีดขวางไว้ต่อหน้าชนชาตินี้ ให้ทั้งพ่อแม่และลูกสะดุดล้ม เพื่อนบ้านและมิตรสหายจะพินาศ”
22พระยาห์เวห์พูดว่า “ดูเถิด กองทัพจะมา จากดินแดนทางเหนือ ชนชาติยิ่งใหญ่กำลังถูกเร่งเร้า จากทุกมุมโลก
23พวกเขามีทั้งธนูและหอก โหดเหี้ยมและไร้ความเมตตา เสียงควบม้าของพวกเขา เหมือนเสียงทะเลคำราม พวกเขายกกระบวนทัพมา เพื่อโจมตีเจ้า ธิดาแห่งศิโยน”
24เราได้ยินกิตติศัพท์เกี่ยวกับพวกเขา แขนขาของเราก็หมดเรี่ยวแรง ความทุกข์ทรมานเกาะกุมเรา เราเจ็บปวดเหมือนผู้หญิงที่กำลังคลอดลูก
25อย่าออกไปที่ทุ่งนา หรือเดินตามถนน เพราะศัตรูถือดาบ และมีแต่ความสยดสยองรอบด้าน
26พี่น้องร่วมชาติ จงสวมผ้ากระสอบ และเกลือกกลิ้งอยู่ในกองขี้เถ้า จงร้องไห้คร่ำครวญอย่างขมขื่น เหมือนสูญเสียลูกชายคนเดียวที่มีอยู่ เพราะในทันทีทันใด ผู้ทำลายล้างจะมาโจมตีเรา
27“เราได้ทำให้เจ้าเป็นนักวิเคราะห์แร่ และประชาชนของเราเป็นสินแร่ เพื่อเจ้าจะสังเกต และทดสอบวิถีของพวกเขา
28พวกเขาล้วนเป็นนักกบฏดื้อด้าน เที่ยวนินทาว่าร้ายไปทั่ว เขาเป็นเหมือนทองสัมฤทธิ์และเหล็ก ล้วนประพฤติตัวเสื่อมทราม
29สูบลมก็สูบอย่างดุเดือด เพื่อเผาตะกั่วให้หมดไปด้วยไฟ แต่การถลุงก็เปล่าประโยชน์ คนชั่วไม่ได้ถูกขจัดออกไป
30พวกเขาจะได้ชื่อว่าเป็น ‘เงินที่ถูกทิ้งแล้ว’ เพราะพระยาห์เวห์ได้ละทิ้งพวกเขาแล้ว”