1“เมื่ออิสราเอลยังเด็กอยู่ เรารักเขา เราเรียกบุตรของเราออกจากอียิปต์
2แต่ยิ่งพวกเขาถูกเรียกมากเท่าใด พวกเขายิ่งไกลห่างจากเรามากเท่านั้น พวกเขาถวายเครื่องบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมถวายรูปปั้นต่างๆ
3เรานี่แหละสอนให้เอฟราอิมหัดเดิน เราโอบอุ้มพวกเขาไว้ในอ้อมแขน แต่พวกเขาไม่ตระหนัก ว่าเรานี่แหละเป็นผู้รักษาเขาให้หาย
4เรานำพวกเขาด้วยสายใยแห่งความเมตตา และด้วยพันธะแห่งความรัก สำหรับพวกเขา เราเป็นเหมือนคนอุ้ม เด็กเล็กมาแนบแก้ม และก้มลงป้อนอาหารพวกเขา
5พวกเขาจะไม่กลับไปยังอียิปต์หรือ และอัสซีเรียจะไม่ปกครองพวกเขาหรือ ในเมื่อเขาไม่ยอมกลับใจ
6ดาบจะกวัดแกว่งในเมืองต่างๆ ของพวกเขา จะกลืนกินผู้เผยพระวจนะเท็จของเขา และยุติแผนการของพวกเขาลง
7ประชาชนของเราตั้งใจทิ้งเราไป แม้ว่าพวกเขาจะเรียกเราว่าพระเจ้าสูงสุด เราก็จะไม่เชิดชูพวกเขาเลย
8เอฟราอิม เราจะปล่อยเจ้าหลุดมือไปได้อย่างไร อิสราเอล เราจะยอมปล่อยเจ้าไปได้อย่างไร เราจะปฏิบัติกับเจ้าเหมือนอัดมาห์ได้หรือ เราจะทำให้เจ้าเหมือนเศโบยิมได้อย่างไร จิตใจที่อยู่ภายในเราก็เปลี่ยนไป เราเกิดความเมตตาเอ็นดูของเราขึ้น
9เราจะไม่ลงโทษเจ้าด้วยความโกรธที่รุนแรงของเรา หรือทำลายล้างเอฟราอิมอีก เพราะเราเป็นพระเจ้า ไม่ใช่มนุษย์ เป็นองค์บริสุทธิ์ท่ามกลางเจ้า เราจะไม่มาต่อสู้เมืองทั้งหลายของเขา
10เขาจะติดตามพระยาห์เวห์ พระองค์จะเปล่งเสียงดุจราชสีห์ เมื่อพระองค์เปล่งเสียงกึกก้อง ลูกของพระองค์จะสั่นสะท้านมาจากทางตะวันตก
11เขาจะมาจากอียิปต์ ตัวสั่นเหมือนนกกระจอก กระพือปีกเหมือนนกพิราบมาจากอัสซีเรีย เราจะพาเขากลับมายังบ้านเกิดเมืองนอน” พระยาห์เวห์ประกาศดังนั้น
12เอฟราอิมล้อมกรอบเราด้วยคำโกหก อิสราเอลห้อมล้อมเราด้วยการหลอกลวง และยูดาห์ดื้อด้านแม้แต่กับพระเจ้า องค์บริสุทธิ์ผู้ซื่อสัตย์