1ในวันที่สิบเดือนที่สิบของปีที่เก้า ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า
2“บุตรมนุษย์เอ๋ย จงบันทึกวันนี้ไว้เพราะกษัตริย์บาบิโลนได้ล้อมเยรูซาเล็มวันนี้
3จงพูดอุปมาแก่พวกที่ชอบกบฏนี้ว่า พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า ‘จงตั้งหม้อขึ้น แล้วเทน้ำใส่
4ใส่ชิ้นเนื้อลงไป ชิ้นเนื้อดีๆ ทั้งหมดคือเนื้อสะโพกและเนื้อสันขาหน้า จงเลือกเอากระดูกชิ้นที่ดีที่สุดใส่ให้เต็มหม้อ
5คัดแกะตัวเยี่ยมสุดจากฝูงมา สุมฟืนใต้หม้อเพื่อต้มกระดูก ต้มให้เดือด และเคี่ยวกระดูกในหม้อนั้น’
6เพราะพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า ‘วิบัติแก่เมืองซึ่งนองเลือด วิบัติแก่หม้อซึ่งบัดนี้ตะกรันเขรอะ ไม่หลุดกะเทาะออกมา! จงเอาเนื้อออกมาทีละชิ้นๆ จะเอาชิ้นไหนมาก่อนก็ได้
7เพราะเมืองนี้ทำให้เลือดนองไปทั่ว เธอเทลงบนหินโล่งเตียน ไม่ได้เทลงบนพื้น เพื่อให้ฝุ่นกลบไว้
8เพื่อกระตุ้นโทสะและการแก้แค้น เราจึงทิ้งเลือดของเธอบนหินโล่งเตียน เพื่อเลือดนั้นจะไม่ถูกกลบ’
9ฉะนั้น พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า ‘วิบัติแก่เมืองซึ่งนองเลือด! เราก็จะสุมฟืนเป็นกองสูงเช่นกัน
10ฉะนั้น จงสุมฟืนเข้าไป และจุดไฟ ใส่เครื่องเทศต่างๆลงไป ต้มเนื้อจนสุกดี และเคี่ยวจนกระดูกไหม้
11แล้ววางหม้อเปล่าบนถ่าน จนมันร้อนและทองแดงระอุ เพื่อให้มลทินของมันละลายไป และตะกรันหนาจะถูกเผาไหม้ไปหมด
12แต่ก็เสียแรงเปล่า แม้ไฟจะร้อน ตะกรันหนาของมันก็ไม่กะเทาะไป
13ขี้ตะกรันของเจ้าคือความสำส่อน เพราะเราพยายามชำระเจ้า แต่เจ้าก็ไม่อาจชำระจากมลทินได้ เจ้าจะไม่สะอาดอีกจนกว่าโทสะที่เรามีต่อเจ้าสงบลง’
14เราผู้เป็นพระยาห์เวห์ได้ลั่นวาจาไว้ ถึงเวลาแล้วที่เราจะลงมือ เราจะไม่ยั้งมือ เราจะไม่เห็นใจหรือเวทนาสงสาร เจ้าจะถูกพิพากษาตามการประพฤติและการกระทำของเจ้า พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตประกาศดังนั้น”
15ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าว่า
16“บุตรมนุษย์เอ๋ย เราจะพรากแก้วตาดวงใจของเจ้าไปในพริบตาเดียว แต่อย่าคร่ำครวญร่ำไห้หรือหลั่งน้ำตา
17จงถอนใจเงียบๆ อย่าไว้ทุกข์แก่ผู้ตาย จงโพกผ้าไว้และสวมรองเท้า อย่าเอาผ้าคลุมหนวดเคราหรือกินอาหารตามธรรมเนียมของผู้ไว้ทุกข์”
18ข้าพเจ้าจึงแจ้งคนทั้งหลายตามนั้นในตอนเช้า ครั้นตกเย็นภรรยาของข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิต เช้าวันรุ่งขึ้นข้าพเจ้าจึงทำตามที่พระเจ้าสั่งไว้
19คนทั้งหลายก็ถามข้าพเจ้าว่า “จะไม่บอกหรือว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับพวกเราอย่างไร ทำไมท่านจึงทำตัวแบบนี้”
20ข้าพเจ้าจึงพูดกับพวกเขาว่า “ถ้อยคำของพระยาห์เวห์มาถึงข้าพเจ้าดังนี้ว่า
21จงพูดกับประชาชนอิสราเอลว่า ‘พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตพูดดังนี้ว่า เราจะย่ำยีสถานนมัสการของเราอันเป็นที่มั่นซึ่งเจ้าภูมิใจ และเป็นแก้วตาดวงใจที่เจ้าแสนรักนั้น ลูกชายลูกสาวที่เจ้าทิ้งไว้เบื้องหลังจะล้มตายด้วยดาบ
22แล้วเจ้าจะทำเหมือนที่เอเสเคียลได้ทำ เจ้าจะไม่เอาผ้าคลุมหนวดเคราหรือกินอาหารตามธรรมเนียมของผู้ไว้ทุกข์
23เจ้าจะโพกผ้าและสวมรองเท้า เจ้าจะไม่คร่ำครวญหรือร้องไห้ แต่จะทรุดโทรมไปเพราะบาปของเจ้าและโอดครวญด้วยกัน
24เอเสเคียลจะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า เจ้าจะทำอย่างที่เขาได้ทำ เมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เจ้าจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิต’
25สำหรับเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย ในวันที่เราริบที่มั่นของพวกเขาไป อันเป็นสิ่งที่พวกเขาชื่นชมและภูมิใจ และเป็นสิ่งชื่นตาชื่นใจใฝ่ปรารถนาของพวกเขา พร้อมทั้งลูกชายลูกสาวของพวกเขาด้วย
26ในวันนั้นผู้ลี้ภัยจะมาแจ้งข่าวเจ้า
27ถึงตอนนั้นปากของเจ้าจะเปิดออก เจ้าจะพูดกับพวกเขาและจะไม่เป็นใบ้อีกต่อไป ฉะนั้นเจ้าจะเป็นหมายสำคัญแก่พวกเขา และพวกเขาจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์”