1โมเสสตอบว่า “จะทำอย่างไรถ้าพวกเขาไม่เชื่อและไม่ฟังข้าพเจ้า แล้วพูดว่า ‘พระยาห์เวห์ไม่ได้ปรากฏแก่เจ้า’ ”
2พระยาห์เวห์จึงบอกกับเขาว่า “อะไรอยู่ในมือของเจ้า” โมเสสตอบว่า “ไม้เท้า”
3พระยาห์เวห์พูดว่า “จงโยนไม้เท้าลงบนพื้น” โมเสสจึงโยนลงไป ไม้เท้าก็กลายเป็นงู โมเสสวิ่งหลบงูนั้น
4แล้วพระยาห์เวห์พูดกับเขาว่า “จงยื่นมือออกไปจับหางงูนั้นไว้” ดังนั้นโมเสสจึงยื่นมือออกจับงูไว้ และงูนั้นก็กลายเป็นไม้เท้าในมือของเขา
5พระยาห์เวห์พูดว่า “จงทำอย่างนี้ แล้วพวกเขาจะเชื่อว่า พระยาห์เวห์พระเจ้าของบรรพบุรุษของเขา คือพระเจ้าของอับราฮัม พระเจ้าของอิสอัค และพระเจ้าของยาโคบได้ปรากฏแก่เจ้า”
6แล้วพระยาห์เวห์พูดว่า “จงเอามือสอดเข้าไปในเสื้อคลุม” เมื่อโมเสสทำเช่นนั้นแล้วชักมือออกมา ผิวหนังก็กลายเป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ
7พระองค์พูดว่า “จงเอามือสอดกลับเข้าไปในเสื้อคลุม” เมื่อโมเสสทำตามและชักมือออกมา มือของเขาก็กลับเป็นปกติ
8จากนั้นพระยาห์เวห์พูดว่า “หากเขาไม่เชื่อหรือไม่สนใจหมายสำคัญอย่างแรก เขาอาจเชื่ออย่างที่สอง
9แต่หากพวกเขาไม่เชื่อหมายสำคัญทั้งสองนี้หรือไม่ยอมฟังเจ้า จงตักน้ำจากแม่น้ำไนล์มาเทลงบนพื้นแห้ง น้ำที่เจ้าเอามาจากแม่น้ำจะกลายเป็นเลือดบนพื้นดิน”
10โมเสสพูดกับพระยาห์เวห์ว่า “โปรดอภัยเถิดพระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าพูดไม่เก่ง ไม่ว่าจะในอดีตหรือตั้งแต่พระองค์พูดกับผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพเจ้าเป็นคนพูดไม่คล่องและพูดช้า”
11พระยาห์เวห์พูดกับเขาว่า “ใครสร้างปากมนุษย์ ใครทำให้เขาหูหนวกหรือเป็นใบ้ ใครทำให้เขามองเห็นหรือตาบอด ไม่ใช่เราผู้เป็นพระยาห์เวห์หรือ
12บัดนี้จงไปเถิด เราจะช่วยและสอนเจ้าว่าควรพูดอะไร”
13แต่โมเสสตอบว่า “โปรดอภัยผู้รับใช้ของพระองค์เถิดพระยาห์เวห์ ขอส่งคนอื่นไปเถิด”
14พระยาห์เวห์โกรธโมเสสและพูดว่า “อาโรนคนเลวีพี่ชายของเจ้าล่ะ เรารู้ว่าเขาพูดเก่ง เขากำลังมาที่นี่เพื่อพบเจ้า และจะดีใจมากเมื่อเห็นเจ้า
15เจ้าจะต้องพูดกับเขา และบอกเขาว่าควรพูดอะไร เราจะช่วยให้เจ้าทั้งสองพูดได้ดีและจะสอนเจ้าว่าควรทำอะไรบ้าง
16เขาจะพูดกับประชาชนแทนเจ้า เขาจะเป็นเหมือนปากของเจ้า ส่วนเจ้าจะเป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับเขา
17แต่เจ้าจงเอาไม้เท้าในมือของเจ้าอันนี้ไปด้วย เพื่อจะได้ใช้แสดงหมายสำคัญ”
18โมเสสจึงกลับไปหาเยโธรพ่อตาของเขาและกล่าวว่า “ข้าพเจ้าขอกลับไปหาชนชาติของข้าพเจ้าในอียิปต์ ไปดูว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่” เยโธรตอบว่า “ไปเถิด พ่ออวยพรให้เจ้าไปดี”
19พระยาห์เวห์พูดกับโมเสสที่มีเดียนว่า “จงกลับไปอียิปต์เพราะพวกที่ต้องการฆ่าเจ้านั้นตายหมดแล้ว”
20ดังนั้นโมเสสจึงพาภรรยาและพวกลูกชายของเขาขึ้นลาและออกเดินทางกลับไปอียิปต์ เขาถือไม้เท้าของพระเจ้าไปด้วย
21พระยาห์เวห์พูดกับโมเสสว่า “เมื่อเจ้ากลับไปถึงอียิปต์ เจ้าต้องทำการอัศจรรย์ทุกอย่างต่อหน้าฟาโรห์ตามฤทธิ์เดชที่เราให้ไว้แก่เจ้า แต่เราจะทำให้ฟาโรห์ใจแข็งไม่ยอมปล่อยพวกประชาชนไป
22แล้วเจ้าจงบอกฟาโรห์ว่า ‘พระยาห์เวห์กล่าวดังนี้ว่า อิสราเอลเป็นลูกหัวปีของเรา
23และเราบอกเจ้าว่า “จงปล่อยลูกของเราไป เพื่อเขาจะได้นมัสการเรา” แต่เจ้าปฏิเสธไม่ยอมให้เขาไป ดังนั้นเราจะฆ่าลูกหัวปีของเจ้า’ ”
24ตรงที่พักระหว่างทาง พระยาห์เวห์มาพบโมเสสและจะฆ่าเขา
25แต่ศิปโปราห์เอามีดหินคมเฉือนหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศลูกชายของตน และเอาไปแตะเท้าของโมเสส เธอกล่าวว่า “ท่านเป็นเจ้าบ่าวแห่งโลหิตต่อดิฉัน”
26ดังนั้นพระยาห์เวห์จึงละโมเสสไป (ครั้งนั้นที่เธอกล่าวว่า “เจ้าบ่าวแห่งโลหิต” หมายถึงการเข้าสุหนัต)
27พระยาห์เวห์พูดกับอาโรนว่า “จงไปพบโมเสสในถิ่นทุรกันดาร” ดังนั้นอาโรนจึงไปพบโมเสสที่ภูเขาของพระเจ้าและจูบเขา
28โมเสสเล่าให้อาโรนฟังถึงทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์ส่งเขามาให้พูด และหมายสำคัญทุกอย่างที่พระองค์สั่งให้เขาทำ
29โมเสสกับอาโรนจึงเรียกประชุมผู้อาวุโสทั้งหมดของชาวอิสราเอล
30และอาโรนแจ้งให้พวกเขารู้ทุกสิ่งที่พระยาห์เวห์พูดกับโมเสส โมเสสได้ทำหมายสำคัญต่อหน้าประชาชนด้วย
31พวกเขาจึงเชื่อ และเมื่อได้ยินว่าพระยาห์เวห์ห่วงใย และเห็นความทุกข์ลำเค็ญของพวกเขา พวกเขาจึงกราบลงนมัสการ