1โมเสสและชาวอิสราเอลจึงร้องเพลงนี้ถวายแด่พระยาห์เวห์ว่า “ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เป็นที่เทิดทูนสูงส่ง พระองค์เหวี่ยงทั้งม้าและทหารม้า ลงในทะเล
2พระยาห์เวห์เป็นกำลังและปราการของข้าพเจ้า พระองค์ได้มาเป็นความรอดของข้าพเจ้า พระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์ พระองค์เป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะเทิดทูนพระองค์
3พระยาห์เวห์เป็นนักรบ นามของพระองค์คือพระยาห์เวห์
4พระองค์เหวี่ยงรถม้าศึกและกองทัพของฟาโรห์ ลงในทะเล นายทหารฝีมือดีที่สุดของฟาโรห์ จมน้ำตายในทะเลแดง
5น้ำลึกหลากท่วมพวกเขา พวกเขาจมดิ่งลงในห้วงลึกเหมือนก้อนหินก้อนหนึ่ง
6พระยาห์เวห์มือขวาของพระองค์ มีฤทธิ์เดชน่าเกรงขาม พระยาห์เวห์มือขวาของพระองค์ ขยี้ศัตรูแหลกลาญ
7ด้วยความยิ่งใหญ่สูงสุดของพระองค์ พระองค์คว่ำพวกที่ตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์ พระองค์ระบายความโกรธเผาผลาญพวกเขา เหมือนไฟเผาตอข้าว
8โดยพายุเกรี้ยวกราดที่พัดออกจากจมูกของพระองค์ น้ำก็แยกตั้งขึ้น น้ำที่ซัดสาดตั้งตระหง่านดั่งกำแพง น้ำลึกตั้งขึ้นที่ใจกลางทะเล
9ศัตรูโอ้อวดว่า ‘ข้าจะรุกไล่พวกเขา ข้าจะตามพวกเขาทัน แล้วเอาของที่ยึดได้มาแบ่งกัน ข้าจะกลืนกินพวกเขา ข้าจะชักดาบออกมา และมือของข้าจะทำลายพวกเขา’
10แต่พระองค์ระบายลมหายใจของพระองค์ ทะเลก็ท่วมพวกเขา เขาจมดิ่งลงในห้วงน้ำใหญ่ เหมือนก้อนตะกั่วจม
11พระยาห์เวห์ในบรรดาพระทั้งปวง ใครเล่าจะเสมอเหมือนพระองค์ ผู้ใดเสมอเหมือนพระองค์ ผู้ยิ่งใหญ่ในความบริสุทธิ์ เกียรติสิริน่าครั่นคร้าม ผู้ทำการมหัศจรรย์
12พระองค์เหยียดมือขวาออก แผ่นดินโลกก็กลืนพวกศัตรูของพระองค์
13โดยความรักมั่นคงของพระองค์ พระองค์จะนำประชาชนที่ได้ไถ่ไว้ พระองค์จะนำพวกเขาด้วยกำลัง เข้าสู่ที่พำนักอันบริสุทธิ์ของพระองค์
14ชนชาติทั้งหลายจะได้ยินและสะท้านกลัว ความหวาดหวั่นจะจู่โจมชาวฟีลิสเตีย
15บรรดาผู้นำของเอโดมจะขวัญหนีดีฝ่อ ผู้นำของโมอับจะตัวสั่นเทา ประชาชนชาวคานาอันจะจางหายไป
16พวกเขาจะอกสั่นขวัญแขวน พระยาห์เวห์โดยกำลังแขนของพระองค์ พวกเขาจะแน่นิ่งดั่งก้อนหิน จนกว่าประชาชนของพระองค์จะผ่านไป จนกว่าประชาชนที่พระองค์ซื้อไว้จะผ่านไป
17พระยาห์เวห์พระองค์จะนำประชาชนของพระองค์เข้าไป และปลูกไว้บนภูเขาอันเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ คือสถานที่ซึ่งเป็นที่พำนักของพระองค์เอง พระยาห์เวห์ สถานนมัสการที่มือของพระองค์ได้สถาปนาขึ้น
18พระยาห์เวห์ครอบครอง สืบๆ ไปเป็นนิตย์”
19เมื่อม้า รถม้าศึก และพลม้าของฟาโรห์บุกลงทะเลตามมา พระยาห์เวห์ทลายทำนบทะเลลงมาท่วมพวกเขา แต่ชาวอิสราเอลเดินบนทางแห้งข้ามทะเล
20แล้วมิเรียมผู้เผยพระวจนะหญิงพี่สาวของอาโรนก็ถือรำมะนาออกมา แล้วสตรีทั้งปวงก็ถือรำมะนาตามมิเรียมออกมาร่ายรำกับเธอ
21มิเรียมขับร้องว่า “จงร้องเพลงแด่พระยาห์เวห์ เพราะพระองค์เป็นที่เทิดทูนสูงส่ง พระองค์เหวี่ยงทั้งม้า และทหารม้าลงในทะเล”
22จากนั้นโมเสสนำคนอิสราเอลเดินทางต่อไปจากทะเลแดงเคลื่อนเข้าสู่ทะเลทรายชูร์ ตลอดสามวันที่เดินทางในถิ่นทุรกันดาร พวกเขาไม่พบน้ำเลย
23เมื่อพวกเขามาถึงมาราห์ พวกเขาดื่มน้ำไม่ได้เพราะน้ำที่นั่นมีรสขม (ที่นั่นจึงได้ชื่อว่ามาราห์)
24ดังนั้นประชาชนจึงบ่นโมเสสว่า “จะให้พวกเราเอาอะไรดื่ม”
25แล้วโมเสสวิงวอนพระยาห์เวห์ และพระยาห์เวห์จึงสำแดงให้เขาเห็นไม้ท่อนหนึ่ง เขาโยนมันลงไปในน้ำ น้ำก็หายขมใช้ดื่มได้ ที่มาราห์นี้เอง พระยาห์เวห์ออกกฎและคำสั่งต่างๆ สำหรับประชาชน และทดสอบพวกเขา
26พระองค์พูดว่า “หากเจ้าตั้งใจฟังเสียงของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และทำสิ่งที่พระองค์เห็นชอบ ถ้าเจ้าเอาใจใส่ต่อคำสั่งและปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์ เราจะไม่ให้โรคภัยไข้เจ็บซึ่งเกิดกับชาวอียิปต์นั้นเกิดกับเจ้า เพราะเราคือพระยาห์เวห์ผู้รักษาเจ้า”
27แล้วพวกเขาก็มาถึงเอลิมซึ่งมีน้ำพุสิบสองแห่งและต้นอินทผลัมเจ็ดสิบต้น พวกเขาตั้งค่ายพักแรมที่ริมน้ำ