1ถ้อยคำของปัญญาจารย์กษัตริย์ในเยรูซาเล็ม เชื้อสายดาวิด
2ปัญญาจารย์กล่าวว่า “อนิจจัง! อนิจจัง! อนิจจังแท้ๆ! ทุกสิ่งล้วนอนิจจัง”
3คนเราได้อะไรจากการตรากตรำ ทำงานทั้งสิ้นภายใต้ดวงอาทิตย์
4คนรุ่นหนึ่งผ่านมาแล้วอีกรุ่นหนึ่งผ่านไป แต่โลกยังคงอยู่ตลอดกาล
5ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วก็ลับไป และรีบวนมาขึ้นที่เดิมอีก
6ลมพัดไปทางใต้แล้ว กลับมาทางเหนือ มันพัดวนไปเวียนมา เป็นวัฏจักร
7แม่น้ำไหลลงสู่ทะเล แต่ทะเลก็ไม่เคยอิ่ม สายน้ำมาจากที่ไหน มันก็ไหลกลับไปที่นั่นอีก
8ทุกสิ่งน่าเหนื่อยหน่าย เกินที่จะบรรยาย ตามองเห็นเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม หูได้ยินเท่าไหร่ก็ไม่จุใจ
9สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ก็จะเกิดขึ้นอีก สิ่งที่ทำไปแล้ว ก็จะทำกันอีก ไม่มีอะไรใหม่ภายใต้ดวงอาทิตย์
10อะไรบ้างที่เราจะพูดได้ว่า “ดูสิ นี่เป็นสิ่งใหม่” เพราะมันมีมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ก่อนยุคของเรา
11ไม่มีใครจดจำคนรุ่นก่อน และแม้แต่คนรุ่นที่ยังไม่เกิด คนรุ่นต่อจากพวกเขา ก็ไม่มีใครจดจำ
12ข้าพเจ้าปัญญาจารย์ เป็นกษัตริย์ปกครองอิสราเอลอยู่ในเยรูซาเล็ม
13ได้ตั้งใจศึกษาและใช้สติปัญญาสำรวจทุกสิ่งที่ทำกันภายใต้ฟ้าสวรรค์ พระเจ้าวางภาระหนักให้มนุษยชาติจริงๆ!
14ข้าพเจ้าได้เห็นทุกสิ่งซึ่งทำกันภายใต้ดวงอาทิตย์ ล้วนแต่อนิจจังเหมือนวิ่งไล่ตามลม
15สิ่งที่คดก็ทำให้เหยียดตรงไม่ได้ สิ่งที่ขาดอยู่ก็นับไม่ได้
16ข้าพเจ้าพูดกับตัวเองว่า “ดูสิ เรามีสติปัญญามากกว่ากษัตริย์องค์ก่อนๆ ที่ครองเยรูซาเล็ม เราเข้าถึงสติปัญญาและความรู้”
17แล้วข้าพเจ้าก็ตั้งใจเพื่อเข้าใจสติปัญญา ความบ้าคลั่ง และความเขลา แต่ได้เรียนรู้ว่านี่ก็วิ่งไล่ตามลมเช่นกัน
18เพราะยิ่งฉลาดมาก ก็ยิ่งโศกเศร้ามาก ยิ่งรู้ก็ยิ่งทุกข์ใจ