1ในปีที่หนึ่งของกษัตริย์ดาริอัสลูกชายของเซอร์ซีส (มีเชื้อสายมีเดีย) ซึ่งได้ครองอาณาจักรบาบิโลน
2ในปีแรกที่เขาเป็นกษัตริย์ ข้าพเจ้าดาเนียลเข้าใจจากพระคัมภีร์เกี่ยวกับถ้อยคำของพระยาห์เวห์ซึ่งพูดกับผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์ว่ากรุงเยรูซาเล็มจะร้างอยู่เจ็ดสิบปี
3ข้าพเจ้าจึงขะมักเขม้นอธิษฐานวิงวอนต่อพระเจ้าพระยาห์เวห์ด้วยการถืออดอาหาร สวมเสื้อผ้ากระสอบ และคลุกขี้เถ้า
4ข้าพเจ้าอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าและสารภาพบาปว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่และน่าครั่นคร้าม ผู้รักษาพันธสัญญาแห่งความรักต่อบรรดาผู้ที่รักพระองค์และเชื่อฟังคำสั่งของพระองค์
5เราได้ทำผิดทำบาป ทำชั่วและกบฏต่อพระองค์ หันหนีจากกฎบัญญัติและคำสั่งของพระองค์
6ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่ได้เชื่อฟังเหล่าผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่งกล่าวในนามของพระองค์แก่บรรดากษัตริย์ เจ้านาย บรรพบุรุษของพวกเราตลอดจนประชาชนของแผ่นดิน
7พระยาห์เวห์ พระองค์ชอบธรรม แต่ทุกวันนี้พวกเราต้องอับอายขายหน้า ไม่ว่าชาวยูดาห์ ชาวกรุงเยรูซาเล็ม และปวงชนอิสราเอลทั้งใกล้และไกลในประเทศต่างๆ ซึ่งพระองค์กระจัดกระจายเราไป เพราะเราไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อพระองค์
8พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าทั้งหลายตลอดจนบรรดากษัตริย์ เจ้านาย และบรรพบุรุษต้องอัปยศอดสูเพราะได้ทำบาปต่อพระองค์
9พระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเราเปี่ยมด้วยความเมตตาและให้อภัย แม้ว่าพวกเรากบฏต่อพระองค์
10พวกเราไม่ได้เชื่อฟังพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราและไม่ได้ทำตามกฎบัญญัติที่พระองค์มอบให้ผ่านทางผู้เผยพระวจนะผู้รับใช้ของพระองค์
11อิสราเอลทั้งปวงละเมิดกฎบัญญัติของพระองค์ และหลงเตลิดไป ไม่ยอมเชื่อฟังพระองค์ ฉะนั้นคำสาปแช่งและโทษทัณฑ์ทั้งปวงซึ่งบันทึกไว้ในกฎบัญญัติของโมเสสผู้รับใช้ของพระเจ้าจึงตกแก่พวกเรา เพราะพวกเราได้ทำบาปต่อพระองค์
12พระองค์ทำตามที่พูดไว้แล้วว่าจะนำภัยพิบัติยิ่งใหญ่มาสู่พวกเราและผู้มีอำนาจปกครอง ทั่วใต้ฟ้าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเหมือนที่เกิดกับเยรูซาเล็ม
13ภัยพิบัติทั้งหมดนี้เกิดกับพวกเรา ตามบันทึกในกฎบัญญัติของโมเสส ถึงกระนั้นพวกเราก็ไม่ได้แสวงหาความเมตตาจากพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราโดยหันจากบาป และไม่ได้ใส่ใจในความจริงของพระองค์เลย
14พระยาห์เวห์ไม่ได้รีรอที่จะนำภัยพิบัตินี้มาสู่พวกเรา เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าของเราชอบธรรมในทุกสิ่งที่กระทำ แต่เราก็ยังไม่เชื่อฟังพระองค์
15พระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเรา ผู้นำประชาชนของพระองค์ออกจากอียิปต์ด้วยมืออันมีฤทธิ์ และผู้สถาปนานามของพระองค์ซึ่งยืนยงจนถึงทุกวันนี้ พวกเราได้ทำผิดทำบาปไปแล้ว
16พระยาห์เวห์ เพื่อให้สอดคล้องกับการกระทำอันชอบธรรมทั้งปวงของพระองค์ ขอโปรดหันเหความโกรธจากเยรูซาเล็มเมืองของพระองค์ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ บาปของเรา และความชั่วของบรรพบุรุษของเรา ทำให้เยรูซาเล็มและประชาชนของพระองค์ถูกเหยียดหยามจากผู้คนโดยรอบ
17พระเจ้าของเรา บัดนี้ขอฟังคำอธิษฐานวิงวอนของผู้รับใช้ของพระองค์ พระยาห์เวห์ เพื่อเห็นแก่พระองค์เอง โปรดเหลียวแลสถานนมัสการอันรกร้างของพระองค์ด้วยความโปรดปรานเถิด
18พระเจ้าของเรา ขอเอียงหูฟัง โปรดมองดูความรกร้างของเมืองซึ่งใช้นามของพระองค์ พวกเราวิงวอนต่อพระองค์ ไม่ใช่เพราะเราชอบธรรม แต่เพราะความเมตตายิ่งใหญ่ของพระองค์
19พระยาห์เวห์ ขอฟังเถิด! พระยาห์เวห์ ขอให้อภัยเถิด! พระยาห์เวห์ โปรดฟังและช่วย! พระเจ้าของข้าพเจ้า ขออย่าล่าช้าเพื่อเห็นแก่พระองค์เอง เพราะนครของพระองค์และประชาชนของพระองค์ใช้นามของพระองค์”
20ขณะข้าพเจ้าอธิษฐานสารภาพบาปของตัวเองและของชนอิสราเอลชนชาติของข้าพเจ้า และอ้อนวอนพระยาห์เวห์พระเจ้าของข้าพเจ้าเพื่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์
21ขณะที่ข้าพเจ้ายังอธิษฐานอยู่นั้น กาเบรียลผู้ซึ่งข้าพเจ้าเห็นในนิมิตครั้งก่อนเหาะมาหาข้าพเจ้าอย่างรวดเร็วประมาณเวลาถวายเครื่องบูชายามเย็น
22เขาพูดกับข้าพเจ้าว่า “ดาเนียลเอ๋ย เรามาเพื่อให้ท่านเห็นแจ้งและเข้าใจ
23ทันทีที่ท่านเริ่มอธิษฐาน พระเจ้าก็ให้คำตอบ ซึ่งเรานำมาบอกท่านเพราะท่านเป็นผู้ที่รักยิ่ง ฉะนั้นจงใคร่ครวญเนื้อความและเข้าใจนิมิตนั้น
24เจ็ดสิบของ ‘เจ็ด’ กำหนดไว้แล้วสำหรับชนชาติและนครศักดิ์สิทธิ์ของท่าน เพื่อให้หยุดการละเมิด หยุดทำบาป เพื่อลบล้างความชั่วและนำความชอบธรรมอันนิรันดร์เข้ามา เพื่อประทับตรานิมิตและคำพยากรณ์และเพื่อเจิมสถานที่บริสุทธิ์ที่สุด
25จงรับรู้และเข้าใจข้อนี้เถิด คือตั้งแต่มีถ้อยคำให้กอบกู้และสร้างเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ จวบจนพระเจ้าเจิมตั้งไว้ ให้เป็นผู้ครอบครองนั้นมาถึง จะมีเจ็ดของ ‘เจ็ด’ และหกสิบสองของ ‘เจ็ด’ จะมีการสร้างถนนและคูเมืองขึ้นใหม่ แต่ทำในช่วงทุกข์ยากลำบาก
26หลังจากหกสิบสองของ ‘เจ็ด’ ผู้ที่พระเจ้าเจิมตั้งไว้จะถูกประหารและจะไม่เหลืออะไร ประชาชนของผู้ครอบครองจะมาทำลายเมืองนั้นและสถานนมัสการ วาระสุดท้ายจะมาเหมือนน้ำท่วม สงครามจะขับเคี่ยวกันไปจนถึงจุดจบ และมีวิบัติตามที่กำหนดไว้
27ผู้นั้นจะยืนยันคำมั่นสัญญากับคนมากมายเป็นเวลาหนึ่ง ‘เจ็ด’ ในช่วงกลาง ‘เจ็ด’ นั้นเอง เขาจะสั่งยุติการถวายเครื่องบูชาและของถวาย และที่วิหาร ผู้ที่ทำให้เกิดวิบัติจะตั้งสิ่งที่น่าสะอิดสะเอียนซึ่งทำให้เกิดความรกร้าง จวบจนจุดจบที่กำหนดไว้จะมาถึงเขา”