1วิบัติแก่เจ้าที่นิ่งนอนใจอยู่ในศิโยน และเจ้าที่รู้สึกมั่นคงบนภูเขาสะมาเรีย เจ้าที่มีชื่อเสียงในชนชาติชั้นนำ ผู้ที่ชนชาติอิสราเอลมาหา!
2จงไปที่คาลเนห์และดู แล้วไปที่ฮามัทเมืองใหญ่ และลงไปที่เมืองกัทในฟีลิสเตีย อาณาจักรเหล่านั้นดีกว่าอาณาจักรทั้งสองของเจ้าหรือ ดินแดนของเขาใหญ่กว่าของเจ้าหรือ
3เจ้าเลื่อนวันแห่งภัยพิบัติออกไป แต่นำยุคแห่งความหวาดกลัวเข้ามาใกล้
4เจ้านอนบนเตียงประดับงาช้าง และเหยียดกายบนเก้าอี้นอน เจ้ากินลูกแกะชั้นดี และลูกวัวอ้วนพี
5เจ้าเล่นพิณอย่างเบิกบานใจเหมือนดาวิด และแต่งเพลงใหม่ๆ สำหรับเครื่องดนตรี
6เจ้าดื่มเหล้าองุ่นเต็มชาม และใช้เครื่องชโลมกายชั้นดี แต่ไม่ทุกข์โศกกับความพินาศของโยเซฟ
7ดังนั้นเจ้าจะเป็นพวกแรกที่ตกเป็นเชลย งานเลี้ยงและการพักผ่อนของเจ้าจะจบสิ้นลง
8พระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตปฏิญาณโดยอ้างพระองค์เอง พระยาห์เวห์พระเจ้าผู้มีฤทธิ์ประกาศว่า “เรารังเกียจความหยิ่งยโสของยาโคบ และเกลียดป้อมต่างๆ ของเขา เราจะปล่อยเมืองนี้ และทุกสิ่งที่อยู่ในนั้น”
9หากมีสิบคนเหลืออยู่ในบ้านหลังหนึ่ง พวกเขาก็จะตายด้วย
10และถ้าญาติ ที่มาแบกศพออกไปเผานอกบ้านถามคนที่อาจซ่อนตัวที่นั่นว่า “มีใครอยู่กับเจ้าอีกไหม” และเขาตอบว่า “ไม่มี” แล้วเขาจะพูดต่อว่า “เงียบๆ! อย่าให้เราเอ่ยนามของพระยาห์เวห์”
11เพราะพระยาห์เวห์สั่งไว้แล้ว เขาจะฟาดทุบบ้านหลังใหญ่เป็นชิ้นๆ และบ้านหลังเล็กเป็นเสี่ยงๆ
12ม้าวิ่งบนหน้าผาหินหรือ คนใช้วัวไถทะเลหรือ แต่เจ้าได้เปลี่ยนความยุติธรรมให้เป็นยาพิษ และผลแห่งความชอบธรรมเป็นความขมขื่น
13เจ้าที่ยินดีในการพิชิตโลเดบาร์และพูดว่า “เรายึดคารนาอิมไว้ด้วยกำลังของเราเองไม่ใช่หรือ”
14เพราะพระยาห์เวห์พระเจ้าผู้มีฤทธิ์ประกาศว่า “อิสราเอล เราจะเรียกชนชาติหนึ่งมาสู้กับเจ้า จะกดขี่เจ้าไปตลอดทาง ตั้งแต่เลโบฮามัทถึงหุบเขาอาราบาห์”