1ห้าวันต่อมา มหาปุโรหิตอานาเนีย กลุ่มผู้อาวุโส และทนายชื่อเทอร์ทูลลัสมาถึงเมืองซีซารียา และฟ้องเปาโลต่อหน้าผู้ว่าราชการ
2เมื่อเบิกตัวเปาโลเข้ามา เทอร์ทูลลัสก็แถลงคดีต่อหน้าผู้ว่าราชการดังนี้ “พวกเราสงบสุขกันมานานภายใต้การปกครองของท่าน และวิสัยทัศน์ของท่านทำให้เกิดการปฏิรูปประเทศนี้
3ท่านเฟลิกส์ พวกเราสำนึกบุญคุณในทุกสิ่งที่ท่านทำทุกหนแห่ง
4แต่เพื่อจะไม่รบกวนท่านไปกว่านี้ ขอท่านเมตตาฟังเราโดยสรุปดังนี้
5เราพบว่าชายคนนี้เป็นตัวปัญหา ก่อจลาจลในกลุ่มชาวยิวทั่วโลก เขาเป็นแกนนำของพวกนิกายนาซาเร็ธ
6และยังพยายามทำให้วิหารเสื่อม พวกเราจึงจับเขาไว้
8ขอท่านไต่สวนเขาเอง แล้วท่านก็จะรู้ความจริงในเรื่องทั้งหมดที่เรากล่าวหา”
9พวกยิวคนอื่นๆ เข้ามาร่วมกล่าวหาด้วย ยืนยันว่าสิ่งเหล่านี้เป็นความจริง
10เมื่อผู้ว่าราชการให้สัญญาณเขาพูด เปาโลจึงตอบว่า “ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นผู้พิพากษาให้ชนชาตินี้มาหลายปีแล้ว ฉะนั้นข้าพเจ้ารู้สึกดีใจที่จะได้แก้ข้อกล่าวหาของตัวเอง
11ท่านตรวจสอบได้อย่างง่ายดายว่าเมื่อไม่เกินสิบสองวันมานี้ ข้าพเจ้าขึ้นไปนมัสการที่เยรูซาเล็ม
12ผู้ที่กล่าวหาไม่ได้เห็นว่าข้าพเจ้าโต้เถียงกับใครที่วิหาร หรือปลุกระดมคนในธรรมศาลา หรือที่ไหนในเมือง
13และพวกเขาก็พิสูจน์สิ่งที่กล่าวหาข้าพเจ้าไม่ได้
14แต่ข้าพเจ้าก็ยอมรับว่าได้นมัสการพระเจ้าของบรรพบุรุษของเรา ในฐานะผู้ติดตาม ‘ทางนั้น’ ซึ่งพวกเขาเรียกว่านิกายหนึ่ง ข้าพเจ้าเชื่อทุกสิ่งที่สอดคล้องกับกฎบัญญัติ และทุกสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือผู้เผยพระวจนะ
15และข้าพเจ้ามีความหวังในพระเจ้าเช่นเดียวกับคนเหล่านี้เองว่า จะมีการฟื้นจากความตายทั้งของคนชอบธรรมและคนชั่วร้าย
16ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพยายามรักษามโนธรรมทั้งต่อหน้าพระเจ้าและมนุษย์เสมอ
17หลังจากหายไปหลายปี ข้าพเจ้ามาที่เยรูซาเล็มเพื่อนำเงินมาให้พี่น้องที่ยากไร้และถวายเครื่องบูชา
18ตอนที่พวกเขาพบข้าพเจ้าทำสิ่งเหล่านี้อยู่ที่ลานวิหาร ข้าพเจ้าชำระตัวตามระเบียบพิธีแล้ว และไม่ได้อยู่กับฝูงชนหรือมีเหตุวุ่นวายใดๆ เลย
19แต่มีคนยิวบางคนจากแคว้นเอเชีย ซึ่งควรจะมาอยู่ต่อหน้าท่านที่นี่ถ้ามีเรื่องจะฟ้องร้องข้าพเจ้า
20หรือให้พวกที่อยู่ที่นี่ระบุความผิดในตัวข้าพเจ้าเมื่อครั้งที่ข้าพเจ้ายืนอยู่ต่อหน้าสภาแซนเฮดริน
21นอกจากเรื่องนี้เรื่องเดียวที่ข้าพเจ้าตะโกนขณะยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาว่า ‘ที่ข้าพเจ้าถูกพิจารณาคดีต่อหน้าท่านวันนี้ ก็เพราะเชื่อเรื่องการฟื้นจากความตาย’ ”
22จากนั้น เฟลิกส์ซึ่งคุ้นเคยกับเรื่อง “ทางนั้น” เป็นอย่างดี จึงสั่งเลื่อนการพิจารณาคดีว่า “เราจะตัดสินคดีของท่านเมื่อนายพันลีเซียสมาถึง”
23เขาสั่งนายร้อยให้คุมตัวเปาโล แต่ผ่อนผันให้มีอิสระพอควร อนุญาตให้เพื่อนจัดหาสิ่งจำเป็นให้เขาได้
24หลายวันต่อมา เฟลิกส์มาพร้อมกับดรูสิลลา ภรรยาของเขาซึ่งเป็นชาวยิว เขาเรียกเปาโลมาพบ และฟังเปาโลพูดถึงความเชื่อในพระเยซูคริสต์
25ขณะเปาโลพูดถึงความชอบธรรม การควบคุมตนเอง และการพิพากษาที่จะมาถึงนั้น เฟลิกส์ก็กลัวและพูดว่า “พอแค่นี้ก่อน! ไปได้แล้ว ไว้มีโอกาสเราจะเรียกท่านมาอีก”
26ขณะเดียวกัน เขาก็หวังว่าเปาโลจะให้เงินสินบน เขาจึงเรียกเปาโลมาพูดคุยด้วยบ่อยๆ
27สองปีผ่านไป ปอรสิอัส เฟสทัสมารับตำแหน่งแทนเฟลิกส์ แต่เนื่องจากเฟลิกส์นั้นอยากเอาใจพวกยิว จึงทิ้งเปาโลไว้ในคุก