1ดาวิดเพิ่งจะเดินผ่านยอดเขาก็พบศิบาหัวหน้าคนรับใช้ของเมฟีโบเชทมาคอยเฝ้า เขานำลาคู่หนึ่งผูกอานพร้อมบรรทุกขนมปังสองร้อยก้อน ขนมลูกเกดหนึ่งร้อยก้อน มะเดื่ออัดหนึ่งร้อยก้อน และเหล้าองุ่นหนึ่งถุงหนังมาด้วย
2ดาวิดถามเขาว่า “เอาของพวกนี้มาทำไม” ศิบาตอบว่า “ลานี้สำหรับให้คนในครัวเรือนของท่านขี่ไป ขนมปังและผลไม้ไว้ให้คนของท่านกิน ส่วนเหล้าองุ่นไว้สำหรับฟื้นกำลังคนที่อ่อนระโหยในถิ่นทุรกันดาร”
3กษัตริย์ถามว่า “หลานของนายเจ้าอยู่ที่ไหน” ศิบาตอบว่า “เขาพักอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็มเพราะคิดว่า ‘ในวันนี้ชาวอิสราเอลจะคืนอาณาจักรของปู่ให้กับข้าแล้ว’ ”
4ดาวิดจึงพูดกับศิบาว่า “บัดนี้ทุกอย่างในกรรมสิทธิ์ของเมฟีโบเชทเป็นของเจ้าแล้ว” ศิบาพูดว่า “กษัตริย์ผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานในสายตาของท่าน”
5ขณะที่ดาวิดใกล้จะถึงบาฮูริม ชายคนหนึ่งออกมาแช่งด่าดาวิด เขาคือชิเมอีลูกชายของเกรา เป็นคนหนึ่งในตระกูลของซาอูล
6เขาเอาก้อนหินขว้างดาวิดกับเหล่าข้าราชการ ทั้งๆ ที่กองทหารและองครักษ์ขนาบข้างดาวิดทั้งซ้ายขวา
7ชิเมอีแช่งด่าว่า “ไปให้พ้นนะเจ้าฆาตกร เจ้าคนถ่อย!
8พระยาห์เวห์คืนสนองสำหรับเลือดทุกหยดที่เจ้าทำให้หลั่งรินในครอบครัวซาอูลซึ่งเจ้าปกครองแทน พระยาห์เวห์ยกอาณาจักรให้อับซาโลมลูกของเจ้า ที่เจ้าต้องย่อยยับก็เพราะเจ้าเป็นฆาตกร!”
9อาบีชัยลูกชายของเศรุยาห์พูดกับกษัตริย์ดาวิดว่า “ควรหรือที่สุนัขตายตัวนี้จะมาแช่งด่าท่าน ให้ข้าพเจ้าออกไปตัดหัวมันเถิด”
10กษัตริย์ห้ามว่า “ลูกชายของเศรุยาห์เอ๋ย เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ ถ้าพระยาห์เวห์พูดกับเขาว่า ‘จงแช่งด่าดาวิด’ ใครเล่าจะไปถามว่า ‘ทำไมเจ้าจึงทำอย่างนี้’ ”
11ดาวิดพูดกับอาบีชัย และเหล่าข้าราชการว่า “แม้แต่ลูกในไส้ของข้าเองยังพยายามจะเอาชีวิตของข้า แล้วคนเบนยามินคนนี้จะไม่ยิ่งอยากเอาชีวิตของข้าหรือ ปล่อยเขาไปเถิด ให้เขาแช่งด่าไป เพราะพระยาห์เวห์คงใช้เขามา
12บางทีพระยาห์เวห์จะมองเห็นความทุกข์ลำเค็ญของข้า และอวยพรข้าเพราะคำแช่งด่าที่ข้าได้รับในวันนี้”
13ดาวิดกับพวกจึงเดินทางต่อไปในขณะที่ชิเมอีเดินไปตามแนวเขาฝั่งตรงข้ามและแช่งด่าไป เอาก้อนหินขว้างปาและซัดฝุ่นธุลีเข้าใส่ดาวิดด้วย
14ทั้งกษัตริย์และข้าราชการที่ตามมาต่างก็อ่อนระโหยเมื่อมาถึงที่หมาย และหยุดพักอยู่ที่นั่น
15ขณะเดียวกันอับซาโลมและชาวอิสราเอลทั้งปวงมาถึงกรุงเยรูซาเล็มพร้อมด้วยอาหิโธเฟล
16แล้วหุชัยชาวอารคีผู้เป็นคนสนิทของดาวิดก็มาพบอับซาโลมและพูดว่า “ขอให้กษัตริย์จงเจริญ! ขอให้กษัตริย์จงเจริญ!”
17อับซาโลมพูดกับหุชัยว่า “นี่หรือความรักที่ท่านมีให้เพื่อน ทำไมท่านไม่ตามเพื่อนของท่านไป”
18หุชัยพูดกับอับซาโลมว่า “ข้าพเจ้าจะอยู่ทำงานให้แต่กับคนที่พระยาห์เวห์กับผู้นำเหล่านี้และคนอิสราเอลทั้งปวงได้เลือกไว้
19ยิ่งกว่านั้นไม่ควรหรือที่ข้าพเจ้าจะรับใช้ท่านผู้เป็นลูกชาย ข้าพเจ้าเคยรับใช้พ่อของท่านมาแล้วอย่างไร บัดนี้ขอรับใช้ท่านอย่างนั้น”
20อับซาโลมกล่าวกับอาหิโธเฟลว่า “ช่วยแนะนำว่าข้าควรทำอย่างไรต่อไป”
21อาหิโธเฟลจึงตอบว่า “ให้ท่านไปหลับนอนกับพวกสนมที่พ่อของท่านปล่อยให้เฝ้าวัง แล้วอิสราเอลทั้งปวงจะได้รู้ว่าท่านเป็นที่เกลียดชังของพ่อท่านยิ่งนัก เพื่อคนของท่านจะได้มีใจฮึกเหิมยิ่งขึ้น”
22ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งเต็นท์ขึ้นบนดาดฟ้าของวัง และอับซาโลมก็เข้าไปหลับนอนกับพวกสนมของพ่อต่อหน้าต่อตาอิสราเอลทั้งปวง
23ครั้งนั้นทั้งดาวิดและอับซาโลมล้วนยึดถือคำแนะนำทุกอย่างของอาหิโธเฟล เสมือนกับถามจากพระเจ้า