1หลังจากซาอูลสิ้นชีวิตแล้ว ดาวิดกลับมาจากการโค่นล้มชาวอามาเลขและพักอยู่ที่เมืองศิกลากได้สองวัน
2ในวันที่สาม มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น และฝุ่นเต็มศีรษะ เขามาหมอบลงที่พื้นดินตรงหน้าดาวิดเพื่อแสดงความเคารพ
3ดาวิดถามว่า “เจ้ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของชาวอิสราเอล”
4ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น บอกข้าสิ” เขาตอบว่า “ทหารของพวกเราเตลิดหนี หลายคนถูกฆ่าตาย ซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”
5ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่มาส่งข่าวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานลูกชายสิ้นชีวิตแล้ว”
6เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา เห็นซาอูลโถมตัวลงให้หอกแทงตัวเอง โดยมีรถม้าศึกของศัตรูไล่ประชิดเข้ามา
7เมื่อซาอูลเห็นข้าพเจ้า ก็ร้องเรียกให้เข้าไปหา แล้วข้าพเจ้าถามว่า ‘จะให้ข้าพเจ้าทำสิ่งใด’
8เขาถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเป็นชาวอามาเลข’
9เขาจึงพูดกับข้าพเจ้าว่า ‘มายืนตรงนี้และฆ่าข้าให้ตาย! ข้าใกล้จะตายแล้ว แต่ก็ไม่ตายเสียที’
10ดังนั้นข้าพเจ้าจึงไปยืนข้างเขาและฆ่าเขา เพราะเห็นว่ายังไงเขาก็จะไม่รอดแน่ๆ แล้วข้าพเจ้าก็เอามงกุฎบนศีรษะกับกำไรทองคำรัดแขนมาให้ท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”
11แล้วดาวิดกับพรรคพวกทั้งหมดจึงฉีกเสื้อผ้าของตน
12พวกเขาพากันไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และถืออดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อไว้อาลัยแด่ซาอูล และโยนาธานลูกชาย และเพื่อกองทัพของพระยาห์เวห์และชนชาติอิสราเอลซึ่งสิ้นชีวิตด้วยคมดาบ
13ดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ามาจากไหน” เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกคนต่างชาติชาวอามาเลข”
14ดาวิดถามว่า “ทำไมเจ้าจึงกล้าทำลายผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้”
15แล้วดาวิดสั่งคนของตนว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย!” คนของดาวิดก็ฆ่าเขา
16เพราะดาวิดได้กล่าวแล้วว่า “โลหิตก็ตกอยู่บนศีรษะของเจ้าเอง ปากของเจ้าเองก็เป็นพยานต่อต้านเจ้าเมื่อเจ้าพูดว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่พระยาห์เวห์เจิมตั้งไว้’ ”
17แล้วดาวิดคร่ำครวญไว้อาลัยแด่กษัตริย์ซาอูลกับโยนาธานลูกชาย
18และสั่งให้สอนบทคร่ำครวญนี้แก่ประชาชนยูดาห์ (บันทึกไว้ในหนังสือแห่งยาชาร์) ความว่า
19“ละมั่งนอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้าคนอิสราเอล วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้วหนอ!
20อย่าแจ้งข่าวนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศข่าวนี้ตามถนนหนทางในอัชเคโลน หาไม่แล้วบุตรีแห่งฟีลิสเตียจะกระหยิ่มยิ้มย่อง หาไม่แล้วเหล่าบุตรีของผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะลิงโลดยินดี
21ภูเขาแห่งกิลโบอา ขออย่าให้เจ้าได้รับฝนหรือหยาดน้ำค้าง ขออย่าให้ฝนตกลงมาบนที่นาขั้นบันไดของเจ้าเพราะที่นั่นโล่ของผู้เกรียงไกรถูกดูหมิ่น โล่ของซาอูลไม่ได้ชโลมด้วยน้ำมันอีกแล้ว
22ธนูของโยนาธานดื่มเลือดไม่หยุด และกินเนื้อของผู้มีกำลัง ดาบของซาอูล ไม่กลับมาเปล่า
23ซาอูลและโยนาธาน ยามอยู่เป็นที่รักและน่าชื่นชม ยามสิ้นไม่พรากจากกัน พวกเขาว่องไวกว่านกอินทรี แข็งแกร่งกว่าราชสีห์
24เหล่าบุตรีของคนอิสราเอล จงร่ำไห้ให้กับซาอูล ผู้แต่งกายให้เธอด้วยอาภรณ์สีแดงเข้มและสิ่งงดงาม และตกแต่งอาภรณ์ของเธอด้วยเครื่องประดับทองคำ
25วีรชนแกล้วกล้าล้มลงกลางสมรภูมิ! โยนาธานนอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้า
26โยนาธาน พี่น้องของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าอาลัยถึงท่าน ท่านเป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า ความรักที่ท่านมีต่อข้าพเจ้านั้นล้ำเลิศ ล้ำเลิศยิ่งกว่าความรักของสตรี
27วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้ว! อาวุธยุทโธปกรณ์ก็พินาศไป!”