1ดาวิดเดินทางไปพบปุโรหิตอาหิเมเลคที่เมืองโนบ อาหิเมเลคตัวสั่นเมื่อพบดาวิด เขาถามว่า “ทำไมท่านมาคนเดียว ทำไมไม่มีใครมาด้วย”
2ดาวิดตอบปุโรหิตอาหิเมเลคว่า “กษัตริย์ส่งข้าพเจ้ามาทำภารกิจอย่างหนึ่ง เขากำชับข้าพเจ้าว่า ‘อย่าให้ใครรู้เรื่องภารกิจนี้ที่ข้าส่งเจ้าไปทำ’ ข้าพเจ้านัดกับพรรคพวกไว้แล้วว่าจะไปพบกันที่ไหน
3ว่าแต่ตอนนี้มีอะไรให้ข้าพเจ้ากินบ้างไหม ขอขนมปังสักห้าก้อนหรืออะไรก็ได้ที่ท่านมี”
4ปุโรหิตตอบดาวิดว่า “ข้าพเจ้าไม่มีขนมปังธรรมดา มีแต่ขนมปังศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าพวกท่านจะกินได้ก็ต่อเมื่อคนของท่านไม่ได้หลับนอนกับหญิงใดตลอดช่วงนี้”
5ดาวิดตอบว่า “แน่นอน โดยปกติเมื่อออกปฏิบัติภารกิจก็จะกันพวกผู้หญิงให้ห่างอยู่แล้ว แม้ปฏิบัติหน้าที่ตามธรรมดาก็ยังรักษาตัวให้บริสุทธิ์ วันนี้ก็ยิ่งกว่านั้นอีก!”
6เนื่องจากไม่มีอาหารอื่นใดเลย ปุโรหิตจึงให้ขนมปังศักดิ์สิทธิ์แก่ดาวิดคือ ขนมปังสำหรับถวายเบื้องหน้าพระยาห์เวห์ซึ่งในวันนั้นเพิ่งจะนำขนมปังใหม่สดมาเปลี่ยน
7ขณะนั้นโดเอกชาวเอโดมหัวหน้าคนเลี้ยงสัตว์ของซาอูลอยู่ที่นั่นด้วย เพราะเขามีเหตุต้องอยู่ต่อหน้าพระยาห์เวห์
8ดาวิดถามอาหิเมเลคว่า “มีหอกหรือดาบบ้างไหม เนื่องจากภารกิจของกษัตริย์ครั้งนี้เร่งด่วนมาก ข้าพเจ้ารีบร้อนจนไม่ได้เอาอาวุธติดมือมาเลย”
9ปุโรหิตตอบว่า “มีดาบของโกลิอัทชาวฟีลิสเตียซึ่งท่านฆ่าที่หุบเขาเอลาห์ห่ออยู่ในผ้าข้างหลังเอโฟด ถ้าท่านต้องการก็เอาไปได้เลย เพราะมีดาบเล่มนั้นอยู่เล่มเดียว” ดาวิดตอบว่า “ไม่มีดาบเล่มไหนเหมือนเล่มนั้นอีกแล้ว ขอให้ข้าพเจ้าเถิด”
10ในวันนั้นดาวิดหนีจากซาอูลไปหากษัตริย์อาคีชแห่งกัท
11แต่ข้าราชบริพารของอาคีชพูดว่า “นี่คือกษัตริย์ดาวิดของดินแดนนั้นไม่ใช่หรือ คนนี้ไม่ใช่หรือที่ประชาชนร้องรำทำเพลงยกย่องว่า ‘ซาอูลฆ่าศัตรูนับพัน และดาวิดฆ่าศัตรูนับหมื่น’ ”
12ดาวิดจำถ้อยคำเหล่านี้ไว้ในใจ และหวาดกลัวกษัตริย์อาคีชแห่งกัทยิ่งนัก
13จึงแกล้งทำเป็นเสียสติต่อหน้าพวกเขา เอามือขีดข่วนประตู ปล่อยน้ำลายไหลยืดลงมาเลอะหนวดเครา
14อาคีชพูดกับข้าราชการว่า “ดูชายผู้นี้สิ! เขาเสียสติ! เหตุใดจึงนำเขามาพบข้า
15ที่นี่ก็มีคนบ้ามากพอแล้ว ทำไมต้องเอาคนนี้เข้ามาในวังของข้าด้วย”