1آنگاه ایوب پاسخ داد:
2چه مددکاران خوبی هستید! چه خوب مرا در هنگام سختی دلداری دادید!
3چه خوب با پندهای خود مرا متوجهٔ حماقتم ساختید و چه حرفهای عاقلانه‌ای زدید!
4چطور به فکرتان رسید این سخنان عالی را به زبان بیاورید؟
5ارواح مردگان می‌لرزند، آنان که زیر آبهایند و همۀ ساکنانش.
6هاویه به حضور خدا عریان است، و اَبَدون را پوششی نیست.
7خدا آسمان شمالی را بر خلاء می‌گستراند و زمین را بر نیستی می‌آویزد.
8او آب را در ابرهای خود قرار می‌دهد و ابرها از سنگینی آن شکاف بر نمی‌دارند.
9خدا تخت خود را با ابرهایش می‌پوشاند.
10او برای اقیانوس حد می‌گذارد و برای روز و شب مرز قرار می‌دهد.
11ارکان آسمان از نهیب او به لرزه در می‌آیند.
12او با قدرت خویش دریا را مهار می‌کند و با حکمت خود هیولای دریا را در هم می‌شکند.
13دَم خدا آسمانها را صاف و شفاف می‌سازد، و دست او مار تیزرو را سوراخ می‌کند.
14اینها تنها بخش کوچکی از کارهای عظیم اوست و زمزمه‌ای از صدای غرش او. پس کیست که بتواند در برابر قدرت او بایستد؟